JUVENTUD REBELDE, GRANMA, CUBADEBATE, TERRA SEN AMOS

O presidente Diaz Canel non deu tempo aos comentarios ameazantes e despectivos, proferidos contra Cuba polo goberno de Washington e correren polas axencias dominantes e a silveira de redes controladas polo Norte e avisóu que eran terminantemente inaceptábeis e estaban fóra do respecto obrigado entre nacións. A invocación da presidencia foi para reafirmar que o pobo de Cuba estaba disposto para a defensa. Diaz Canel recusou os brados de Polifemo de Trump e dixo que non compría prestarlles consideración por procederen dun goberno carente de moral e afeito a convertelo todo en negocio, mesmo as vidas humanas.

“Somos nós os agredidos polos EUA: Cuba é unha nación libre, independente e soberana, que non admite imposicións”, recordou Diaz Canel ao pé das ameazas de Trump.

“Bradan histéricos contra nós por termos escollido como pobo, soberanamente, o noso modelo político”. Para a opinión política que polo mundo adiante prefire acomodarse a propaganda imperialista, o presidente dixo que aos que culpan á Revolución Cubana de atrancos na súa economía, caerlles debería a cara de vergoña pois están de volta das medidas draconianas e asfixiantes que os EUA aplican a Cuba por máis de seis décadas e que agora ameazan subir ainda de intensidade. Dixo que Cuba non agredía a ninguén: “somos nós os agredidos polos EUA: Cuba é unha nación libre, independente e soberana, que non admite imposicións; Cuba está preparada e disposta para defender a patria até a derradeira gota de sangue!”

Sobre as ameazas da Casa Branca, medios cubanos lembran que Barack Obama, dende a presidencia dos EUA, propuxera convivir con Cuba, viviren como “bós veciños”, unha opinión que compracera a certos sectores da poboación da illa que recomendaban ceder, abandonar a coeréncia independentista histórica e se acomodaren ás condicións impostas dende o Norte. Esta opinión cualificaba a dignidade cubana de teimosía e chamaba a firmeza anacronismo. Contra esta maneira de interpretar o Bloqueo, outra, popular, esencial e dominante na illa, recorda que a maior acumulación militar e económica do planeta, fora quen resolvera hai 66 anos concentrar atrancos económicos e sancións ilegais aos paises que estableceran relacións económicas e políticas con Cuba. Análises internacionais coinciden en sinalar que Sobre as ameazas da Casa Branca, medios cubanos lembran que Barack Obama, dende a presidencia dos EUA, propuxera convivir con Cuba, viviren como “bós veciños”, unha opinión que compracera a certos sectores da poboación da illa que recomendaban ceder, abandonar a coeréncia independentista histórica e se acomodaren ás condicións impostas dende o Norte. Esta opinión cualificaba a dignidade cubana de teimosía e chamaba a firmeza anacronismo. Contra esta maneira de interpretar o Bloqueo, outra, popular, esencial e dominante na illa, recorda que a maior acumulación militar e económica do planeta, fora quen resolvera hai 66 anos concentrar atrancos económicos e sancións ilegais aos paises que estableceran relacións económicas e políticas con Cuba.

De non ter Cuba que pagar a elevadísima carga ilegal do bloqueo, o seu nivel económico e de progreso sería hoxe modélico para toda América. Vintecatro anos despois da caida do CAME, non se cumpriu nin un só dos agoiros de ruina para Cuba anunciados dende as universidades norteamericanas. Emily Morris, profesora do Instituto das Américas do University College de Londres explicara nun artigo publicado na New Left Review o completo fracaso das arrogantes prediccións de ruina, malia ser Cuba o país máis afectado pola desaparición do mercado común dos paises socialistas e ter que aturar as consecuencias do prolongado bloqueo.

Morris recorda que a maiores da desaparición do CAME, Cuba seguia padecendo o bloqueo, a Lei Helms Burton, a Lei Torricelli, a Lei de Axuste e a incesante hostilidade promovida desde Washington. Malia o criminal cerco, os indicativos sociais cubanos superaban os dos seus ex-socios do Leste, apuradamente convertidos ao capitalismo. O índice de mortalidade infantil de Cuba era do 11% no ano 90, xa daquela moito melllor ca a media do CAME, pero no ano 2000 o rubro baixaba ao 6% o que aumentaba a súa avantaxe comparativa cos paises da Europa central empolados baixo a pruma dos EUA. Cuba tamén aumentara desde 1990 a 2000 a esperanza de vida de 74 a 78 anos. No resto dos paises do CAME, a pobreza rebaixou ese índice de 69 a 68 neses mesmo anos.

Axencias de Cuba – Terra Sen Amos

O presidente cubano invocóu unidade internacional fronte o fascismo imperial e contra “o brután e aleve ataque armado dos EUA contra Venezuela e o inaceitábel secuestro do presidente constitucional Nicolás Maduro Moros e da Primeira Combatente Cilia Flores”. Nunha alocución cargada de indignación anti-imperialista, o presidente dixo que as palabras do Comandante en Xefe Fidel Castro Ruz, pronunciadas hai vinte anos parecen escritas para describir a actual agresión. “As nacións do mundo nunca se viran sometidas ao poder e os caprichos de quen dirixe unha superpotencia, cunha forza bruta sen límites, de cuxa filosofía, ideas políticas e nocións de ética ninguén ten a máis mínima idea. As súas decisións son impredicibeis e xordas. A forza e a capacidade de destruír e matar parecen estar presentes en cadanseu pronunciamento”. O ataque a Venezuela é “un acto de terrorismo de Estado, un asalto criminal contra a nosa América, área de paz, unha violación flagrante da soberanía dunha nación de exemplar dignidade e un ataque inaceptable ao Dereito internacional.

Fronte a arrogancia imperialista, o presidente foi categórico: “Non, señores imperialistas, este non é seu patio traseiro nin territorio en disputa; non aceptamos nin recoñecemos a doutrina Monroe”. Expresouo compromiso de Cuba con estas palabras: “A terra de Bolívar é sacra… e por Venezuela e, por suposto, tamén por Cuba, estamos dispostos a dar até nosa propia vida, mais a un prezo moi alto”.

Díaz-Canel cualificou o ataque dos EUA de covarde, criminal e alevoso, lanzado de madrugada contra un pobo pacífico e nobre e dixo que se trataba dunha “expresión inequívoca do neofascismo que se pretende impoñer a toda a humanidade”.

Aseguróu que a ameaza non se limitaba a Venezuela: “É contra a humanidade enteira e susténtase na mentireira doutrina da paz por medio da forza”. Atribuiu a Marco Rubio “a mentireira narrativa do narcotráfico” cando a cobiza do Impero é “o petróleo venezolano, e as terras e os recursos naturais de Venezuela”,

“Tentan apagar ese bastión de resistencia ao imperialismo e de defensa da integración rexional que é a Revolución Bolivariana”, aseguróu confiado en que o pobo venezolano, de fonda raiz popular sairá a defender a súa soberanía como fixera en abril de 2002.

O presidente cubano negóu autoridade moral nin legal de ningún xénero aos EUA para sacar pola forza do seu país ao presidente venezolano, e declarounos responsabeis ante o mundo da integridade física de Maduro.

Denunciando a campaña de acusacións sen probas contra Venezuela e lembrou que mesmo analistas estadounidenses desestimaran o “falso relato do narco-terrorismo”. “Os que debían ser condenados por un tribunal internacional antifascista son eles”, sentenciou, acusando aos actuais gobernantes dos EUA de aplicaren o uso da mentira teimudamente repetida para virala en verdade, tal como defendera Goebbels

Logo de facer un fervente chamado á solidariedade continental, Díaz-Canel exhortou a pechar filas aos pobos de América. “Non deixemos pasar ao xigante das sete leguas”. Reiterando o apoio inquebrantábel de Cuba, reiterou o chamádo básico de volveren Nicolás e Cilia a Venezuela que os elexira e reclama oara exerceren a presidencia”.

“Abaixo o imperialismo! O pobo unido xamais será vencido! Cuba e Venezuela unidos vencerán! Patria ou Morte, Socialismo ou Morte! Venceremos!”.

(Tradución en Galego para TSA de Mar Dafonte)

O Movemento Estatal de Solidariedade con Cuba (MESC) condena o que cualifica de “criminal agresión militar” do Governo dos EUA contra a República Bolivariana de Venezuela, producida na madrugada do 3 pasado. O MESC está participado por máis de 40 asociacións que promoven en común iniciativas globais favorábeis a Cuba e a súa Revolución.

Para o MESC, a acción bélica contra a residencia presidencial en Caracas, e as persoas do presidente electo Nicolás Maduro e Cilia Flores, forma parte da política imperialista da administración de Donald Trump, que “volve facer uso da forza militar contra un país soberano co obxectivo de se apoderar dos recursos naturais que lle son propios e forzar un cambio de governo político no sentido de favorecer os intereses de Washington e da burguesía venezolana”.

O Movemento de Solidariedade denuncia que esta agresión foi lanzada “mália significar morte e sofrimento para o pobo venezolano” e afirma que constitúe “unha grave violación da Carta da ONU e do Dereito Internacional Público, alicerces da seguridade colectiva e da igualdade entre Estados soberanos”.

Advirte o MESC do perigo que supón a “mecánica do imperialismo e o seu terrorismo de Estado” para todos os pobos do mundo e nota que cando se permite a invasión dun país, fica instituído un precedente que ameaza a soberanía de todas as nacións. “Se permiten a invasión de Venezuela para expoliar seus recursos e cambiar o seu sistema político, faranno cando queiran e onde queiran”.

O comunicado chama aos pobos do mundo a non permaneceren impasíbeis e reclama unha resposta unida de solidariedade e apoio ao pobo venezolano, ao seu Goberno e ao seu presidente, Nicolás Maduro. Con relación ao Goberno español e á Unión Europea, esixe que respecten o dereito internacional, se comprometan a manteren relacións igualitarias entre Estados e a denunciar o que constitúe un ataque á democracia, ao dereito dos pobos á soberanía e á autodeterminación.

Finaliza o texto do MESC con consignas en defensa da soberanía dos pobos, contra as agresións imperialistas e a prol do Caribe como zona de paz.

VIJAY PRASHAD*- Cubadebate

Dende que Hugo Chávez fora elixido para gobernar Venezuela en 1998, o goberno dos EUA fixo de todo por derrocar a Revolución Bolivariana. Agás unha invasión militar a grande escala, tentaran todo: un golpe militar, nomear un presidente subalterno, pechar o acceso do goberno lexítimo ao sistema financeiro mundial, impor sancións, sabotar a rede eléctrica, enviar mercenarios co propósito de asasinar o Governo respaldado polo voto. Se alguén concibe unha idea para derrubar un goberno, teña a seguridade de que os EUA xa a aplicara contra Venezuela.

A escalada sobranceira foi no 2025: os EUA mandaron barcos de guerra patrullaren na costa de Venezuela, afundiron lanchas e asasinaron os seus tripulantes; a seguir secuestraron un petroleiro con destino a Cuba. Remontaron as agresións contra Venezuela e as ameazas atinxiron unha entidade diferente, como se os EUA preparasen unha invasión a gran escala do país. Donald Trump chegara ao poder coa promesa de evitar as intervencións militares que non beneficiasen os intereses económicos dos Estados Unidos, polo que cualificou a guerra ilegal que fixeran contra Iraq como un “estrago de sangue e diñeiro”.

Isto non significa que Trump estea en contra do uso do exército estadounidense: despregouno no Afganistán (lembren a “nai de todas as bombas”) e o Iemen, e apoiou plenamente o xenocidio estadounidense-israelí contra os palestinos. A súa fórmula consiste en non promover nin recusar a guerra de xeito categórico, senón calcular o que os EUA adiantarían con facela. No caso de Iraq, afirmou que o problema non era de seu a guerra senón o feito de non térense apropiado do petróleo iraquí porque nese caso, é probábel que Trump campase en Bagdad para construír, co tesouro iraquí, un Hotel Trump nunha das antigas propiedades presidenciais. Vai de seu que o aumento da presenza militar estadounidense no Caribe ten que ver co petróleo venezolano, as maiores reservas coñecidas do mundo.

María Corina Machado apoiada polos EUA e distinguida polo Premio Nobel da Paz de 2025 logo de ter defendido o xenocidio israelí e pedir a invasión estadounidense do seu propio país, prometeu publicamente abrir os recursos da súa Venezuela natal ao capital estranxeiro. Isto é, que beneficiaría a extracción da riqueza de Venezuela antes de permitir que a riqueza pública mellore a vida dos seus conterráneos como propón a Revolución Bolivariana iniciada por Hugo Chávez. Na eventualidade de ocupar a presidencia, Machado renunciaría inmediatamente a calquera reclamo de dominio de Venezuela sobre a rexión do Esequibo e cedería a ExxonMobil o control total das reservas petroleiras de Venezuela. Velaí sen dúbida o premio.

Mais non o estímulo inmediato. Unha lectura detallada da Estratexia de Seguridade Nacional dos EUA para 2025 delataun interese superior no hemisferio occidental. Trump non tira nin unha coma da Doutrina Monroe de 1823: o hemisferio occidental debe estar baixo o control dos EUA e os EUA farán o que sexa preciso para garantir que só os políticos pro-estadounidenses ostenten o poder. Vale ben a pena ler esa sección da Estratexia de Seguridade Nacional:

“Os anos de renuncia fican atrás e os EUA reafirmarán a Doutrina Monroe para restaurar o dominio no hemisferio occidental e defender a nazón e o seu acceso a zonas xeográficas clave en toda a rexión. Negaremos aos competidores non hemisféricos a capacidade de instalaren forzas ou outras capacidades ameazantes, ou de adquirir ou controlar activos estratexicamente vitais nesta área nosa”. Devoto da Doutrina Monroe, Trump non fai senón comprometerse a unha “restauración intransixente e completa do poder e as prioridades estadounidenses, coherente cos intereses exclusivos dos EUA

Vésperas das eleccións locais da Arxentina, Trump ameazara con cortar o finanzamento externo no caso de os candidatos da oposición ao goberno pro-gringo de Javier Milei gañaren. En Honduras, o xefe da Casa Branca interveu directamente contra o Partido Libre, chegando liberar mesmo un narcotraficante condenado de por vida (e ex presidente) O goberno de Washington actúa con intransixencia brutal, de extrema dereita que despreza ca marea rosa. Subidos na onda de gobernos de dereita en toda América do Sur, América Central e o Caribe os EUA presionan Venezuela para debilitaren Cuba, os dous grandes polos da esquerda latinoamericana. Derrocando estes procesos revolucionarios a Doutrina Monroe dominaría América Latina e o Caribe .

Desde a década de 1990, o goberno de Washinton fala de América Latina como un socio para a prosperidade compartida no horizonte da globalización por riba do control directo. O cambio de estilo é total. Como establece Trump no seu borrador de goberno, “queremos un hemisferio que permaneza libre de incursións estranxeiras hostís, de propietarios alleos de activos clave e que apoie as nosas cadeas críticas de exportación… Debemos garantir o noso acceso directo a lugares estratéxicos clave”.

América entendida como campo de batalla para a competencia xeopolítica contra China e cualificada coma fonte de ameazas pola inmigración e o tráfico de estupefacentes. O ataque a Venezuela e Cuba, máis que unha declaración de intencións contra os dous países:é a primeira salva da intervención directa dos EUA. Mellorarlles a vida pouco lles importa porque o que queren é aumentar a riqueza das empresas dos EUA e das oligarquías de América Latina.

Para Trump, non hai problema que non poda ser resolto pola forza das armas, por moito que pareza haber solucións diferentes. O recetário básico de Trump promete utilizar o seu “sistema militar superior ao de calquera país do mundo” para roubar os recursos do hemisferio.

*O xornalista indio Vijay Prashad, colaborador de Cubadebate, dirixe o Instituto Tricontinental de Estudos Sociais e é Deán do Instituto Chonguián de Estudos Financeiros da Universidade de Remín.

(Tradución ao Galego para TSA de Celia Reboredo)

Salim Lamrani *

Hai homes que cruzan os séculos e permanecen gravados no tempo porque representan principios esenciais. Maximiliano Robespierre, o Incorruptíbel, o apóstolo dos pobres, entregou a súa vida breve e intensa á loita pola liberdade do xénero humano, pola igualdade de dereitos, pola fraternidade entre todos os pobos do mundo. A feroz xenreira dos termidorianos, representada aínda nos seus herdeiros, perdura até os nosos días. O nome de Fidel participa desa dignidade: tomou armas para reivindicar o dereito do seu pobo e de todos os condanados da terra a escolleren o seu propio destino e inzóu o desprezo planetário contra as forzas retrógradas.

A aspiración de Cuba á soberanía foi combatida sen descanso pola soberbia dos EUA que consideraron sempre a illa seu patio traseiro, mália tres guerras de independencia e os sacrificios do pobo de José Martí, heroe nacional e pai espiritual de Fidel Castro. Cuba padeceu o xugo opresor do poderoso veciño, determinado a gobernar a rexión por riba de todo; Cuba foi ocupada militarmente e os seus gobernos de aqueles tempos de república neocolonial tiñan que porse ás ordes de Washington. O pobo cubano, afoutado e valente, soportaba aldraxe tras aldraxe. En 1920, o presidente Woodrow Wilson mandara ao xeneral Enoch H. Crowder á Habana, trala crise política e financeira que golpeaba o país e nin recado lle pasara a Manuel García Menocal, Presidente de Cuba, Ao chamarlle Menocal a atención pola fachenda de que fora obxecto, o titular da Casa Branca reprendeuno con este recado: “O Presidente dos Estados Unidos non precisa autorización do Presidente de Cuba para lle despachar un representante especial”. Así era na Cuba pre-revolucionaria.

Gravemente ofendido no seu anceio de liberdade, o pobo cubano acolleu o triunfo da Revolución cubana de Fidel Castro, en 1959, coma o remate dunha longa loita que comezara en 1868, na Primeira Guerra de Independencia. Fidel Castro, arquitecto da soberanía nacional, reivindicou de armas na man o dereito inalienábel do seu pobo á autodeterminación. Rompendo as cadeas hexemónicas impostas por Washington, Fidel Castro fixo dunha pequena illa do Caribe unha potencia moral admirada e respectada polos pobos do Sur na súa vontade inequívoca de escoller seu propio camiño. Asemade, devéu símbolo da resistencia á opresión e de esperanza dos humillados nunha vida decente, admirada en todo o mundo pola súa coraxe constante fronte á adversidade e a fidelidade aos principios.

Malia padeceren un estado de sitio implacáblel, no que terman os EUA por máis de medio século, e contando con recursos sumamente limitados, Fidel Castro fixo de Cuba un modelo para as nacións do Terceiro Mundo, universalizando o acceso á educación, á saúde, á cultura, ao deporte e ao tempo libre. O mundo puido ver que era posíbel establecer un sistema de protección social eficiente para toda a poboación e situar ao ser humano no centro do proxecto de sociedade. Cuba é hoxendía unha referencia mundial neste sentido e proba evidente de que é posible colocar ás categorías máis vulnerábeis no centro do proceso liberador.

“Patria é Humanidade”, dicía José Martí. Fidel Castro probóu o dereito do pobo a vivir en pé, e fixo realidade a súa vocación de internacionalista solidaria aportando o xeneroso concurso de Cuba a todas as causas nobres da emancipación humana e contribuíndo de modo decisivo á independencia de África Austral coa derrota do réxime segregacionista do Apartheid. O inesquecíbel Nelson Mandela sintetizaría esta solidariedade sen fallas dos cubanos nunha reflexión: “Que outro país do mundo podería pretender máis altruísmo que o que Cuba aplicou nas súas relacións con África?”.

Aínda hoxe Cuba está bloqueada por Washington, e malia a situación económica difícil, segue brindando a súa axuda en materia de educación, saúde e asistencia técnica, aos países do Sur, co envío de médicos, profesores, enxeñeiros e técnicos

Fidel Castro, o outro nome da Dignidade, quedará na historia como o heroe dos desherdados, o que defendeu o dereito do pobo a unha vida digna, o que fixo da soberanía de Cuba unha realidade inalienábel, o que expresou solidariedade en todos os instantes cos oprimidos. Odiado, igual que Maximiliano Robespierre, polos poderosos do seu tempo por ter ousado unha repartición máis equitativa das riquezas, a historia renderalle a homenaxe que merecen os grandes que se repuxeran contra as inxustizas e que loitaron arreo por mellorar a sorte dos humildes.

• Salim Lamrani, doutor en Estudios Ibéricos e Latinoamericanos da Universidade da Sorbone-Paris IV e profesor titular da Universidade de La Reunión, é crítico de referencia internacional contra a desmesurada e fracasada ofensiva de once gobernos sucesivos dos EU, durante 63 anos, para acabar co propósito independentista, socialista e solidario de Cuba.

(Tradución ao Galego por Berta Benavides para Terra Sen Amos)