CARTA DIRIXIDA CON CARACTER DE URXENCIA POLA PRESIDENTA DA ACNU AO SECRETARIO XERAL DAS NACIÓN UNIDAS, ANTONIO GUTERRES.

Excelencia:

Fálolle en nome e valimento de organizacións de entidades da sociedade cubana, persoas naturais, líderes comunitarios e actores membros e/o colaboradores da Asemblea Cubana das Nacións Unidas (ACNU).

A ACNU é unha organización cubana fundada no 1947, que ten de seu condición consultiva especial perante o Consello Económico e Social (ECOSOC) dende 1999, e está representada na Conferencia de Organicacións non Gobernamentais (CONGO) así como na Federación Mundial de Asociacións das Nacións Unidas (WFUNA). Dende a súa fundación, ten traballado arreo na promoción e defensa dos propósitos e principios consagrados na Carta da ONU e do multilateralismo. Exerceu asemade de ponte entre as Nacións Unidas e a sociedade cubana.

Escríbolle en situación de emerxencia e con indignación e profunda preocupación perante as crecentes e bárbaras ameazas do presidente dos EUA, Donald Trump, contra á paz desta rexión e do mundo, expresión do seu completo desleigo e escarnio do multilateralismo e da orde internacional vixente.

Este pésimo recado da administración dos EUA, é unha ofensa contra o Dereito Internacional e a Carta das Nacións Unidas, e, asemade, viola a responsabilidade primordial de manter a paz e a seguridade internacionais conferida ao Consello de Seguridade da ONU. Condenamos sen reservas o desacato da administración dos EUA das súas obrigas estatutarias como membro permanente desta entidade principal das Nacións Unidas, así como do recurso ao veto para mascararen unha actuación internacional propia dun Estado terrorista.

A ilegal, criminal e inxustificada agresión contra da República Bolivariana de Venezuela do pasado 3 de xaneiro; o masacre de máis de 100 persoas (32 deles cubanas) e o secuestro do presidente constitucional Nicolás Maduro e da súa esposa e deputada, revelan que a actual administración dos EUA non se considera parte do Dereito Internacional. O terrorismo de Estado dos EUA contra Venezuela merece condena categórica polo que ten de prepotencia e arrogancia imperial, de barbarie e desprezo á humanidade. Non menos que outra mostra de irrespecto aos principios de igualdade soberana dos Estados, a libre determinación dos pobos e a solución de desencontros por medios pacíficos, a vista da ronca e desleigada ameaza do presidente dos EUA de “arrasar Cuba”, Estado fundador da ONU e defensor do multilateralismo, da Carta das Nacións Unidas e do Dereito Internacional.

O señor Trump e o seu goberno non reparan nas consecuencias dunha acción militar contra o noso país. Lastima a conciencia das persoas de ben, o seu desprezo pola vida e a seguridade de millóns de cativos, mozos e mozas, mulleres, idosos e dun pobo traballador, solidario e ben disposto, que padece privacións arreo por causa do bloqueo económico, comercial, financeiro e tecnolóxico que durante máis de seis décadas aplican os EUA ao noso país, en abuso e desprezo dos dereitos humanos da poboación cubana, en primeiro lugar, e do seu dereito á vida.

Ofenden as accións do goberno dos EUA á Proclama de América Latina e o Caribe como Zona de Paz, aprobada no 2014, merecedora do compromiso pleno de latinoamericanos e caribeños, defensores, promotores e amantes da paz

Excelencia: en nome das persoas naturais e xurídicas, redes, movementos sociais e doutros actores asociados e/o colaboradores da ACNU, pedímoslle que, en virtude do artigo 2.4 da Carta, inste sen dilación, ao presidente Donald Trump e a súa administración, a prescindir do uso da forza contra a integridade territorial e a independencia política do Estado cubano.

Polo seu intermedio estendemos esta demanda a todos os estamentos da Organización, así como aos organismos, fondos e programas do Sistema. Todos coñecemos que as resolucións e o compromiso dasentidades do Sistema das Nacións Unidas a prol do pobo cubano, do desenvolvemento sostibel do país e da materialización da Axenda 2030, sería afectados de vez por unha agresión militar estadounidense.

En nome e representación da sociedade cubana, defendemos o compromiso das autoridades nacionais e as súas resolucións a prol do benestar de toda a poboación, tal e como aparecen nas súas políticas públicas en cuxo deseño, execución e supervisión desempeñamos un papel básico.

Excelencia, é definitiva a nosa vontade de continuar loitando pola paz e a seguridade internacionais, de contribuír ao desenvolvemento da cooperación internacional e promover o desenvolvemento sostíbel; a materialización das metas e obxectivos da axenda 2030. son parte fundamental no noso compromiso en defensa e promoción dos dereitos humanos para tod@s. Teña a certeza que este é o sentir maioritario da poboación cubana.

Cuba é unha nación pacífica, resistente e respectuosa do Dereito Internacional e da Carta das Nacións Unidas. En consecuencia reclamamos un trato recíproco de todos os Estados asinantes da Carta das Nacións Unidas. Contamos co seu resolto respaldo para lograrmos que, como sinala o limiar da Carta, as xeracións e a nosa actual poboación para o caso, sexan preservadas, do demo da guerra.

Ao trasladar a esperanza na súa resolta xestión a prol da paz para Cuba, así como do embargo radical do uso da forza por parte da administración dos EUA contra a integridade territorial e independencia da nosa Patria, aproveito a ocasión para lle facer expresión reiterada, Señor Secretario Xeral, das seguridades da nosa consieración e respeito.

Norma Goicochea Estenoz

Presidenta

Excmo. Sr. Antonio Guterres

Secretario Xeral das Nacións Unidas

Nova York

Versión en Galego de Lina Maquieira para TSA

Prensa Latina – Juventud Rebelde

A radio e a prensa de Cuba informaron da sesión do Consello da Defensa Nacional que foi presidida por Raúl Castro, líder da Revolución e polo titular da República, Miguel Díaz-Canel coa participación do plenario que acudiu acompañado de mandos do Estado Maior das Forzas Armadas e do ministerio do Interior. As novas da xuntanza ocuparon un lugar preferente nos media do dia seguinte, coa precisiónde de a convocatoria formar parte, como é norma, do programa previsto do Dia da Defensa para determinar a preparación e o proceso de actuación dos órganos de direción da estrutura armada e de interior e da súa relación coa poboación. Integrantes do Consello detallaran na véspera a orde do día do plenario e o programa do Día da Defensa.

Durante a sesión analizaron as previsións e medidas do paso a un eventual Estado de Guerra, como parte da mobilización e desenvolvemento do Estado de Guerra previsto para a inminencia estratéxica do povo en situación de defensa armada.

Dando conta da convocatoria, as informacións relatan a participación de Raúl Castro Ruz, líder de la Revolución, e o seu comentario positivo sobre o cumprimento do programa previsto. A asemblea entrou nos pormenores do Dia da Defensa en todo o territorio e na participación prevista das forzas populares para respostar calquera agresión.

O Presidente de la República ten a potestade de designar un Vicepresidente e conselleiros para defenderen o pais en situacións excepcionais e de forza maior e asumiren as atribucións do Estado, coa excepción de la facultade constituínte.

Dias antes da convocatória, Díaz Canel saira ao paso de excesos verbais recollidos nas redes que colaboran co imperialismo, nun contexto de agresión a Venezuela e de ameazas da Casa Branca sobre o mapa do Caribe e afirmóu: “Cuba non agrede senon que é agredida polos EUA dende fai 66 anos! Cuba non ameaza, prepárase para defender a Patria deica o derradeiro pulso!Cuba é Carraxe!”.

Versión en Galego de Avelina Falcoa para Terra Sen Amos

JUVENTUD REBELDE, GRANMA, CUBADEBATE, TERRA SEN AMOS

O presidente Diaz Canel non deu tempo aos comentarios ameazantes e despectivos, proferidos contra Cuba polo goberno de Washington e correren polas axencias dominantes e a silveira de redes controladas polo Norte e avisóu que eran terminantemente inaceptábeis e estaban fóra do respecto obrigado entre nacións. A invocación da presidencia foi para reafirmar que o pobo de Cuba estaba disposto para a defensa. Diaz Canel recusou os brados de Polifemo de Trump e dixo que non compría prestarlles consideración por procederen dun goberno carente de moral e afeito a convertelo todo en negocio, mesmo as vidas humanas.

“Somos nós os agredidos polos EUA: Cuba é unha nación libre, independente e soberana, que non admite imposicións”, recordou Diaz Canel ao pé das ameazas de Trump.

“Bradan histéricos contra nós por termos escollido como pobo, soberanamente, o noso modelo político”. Para a opinión política que polo mundo adiante prefire acomodarse a propaganda imperialista, o presidente dixo que aos que culpan á Revolución Cubana de atrancos na súa economía, caerlles debería a cara de vergoña pois están de volta das medidas draconianas e asfixiantes que os EUA aplican a Cuba por máis de seis décadas e que agora ameazan subir ainda de intensidade. Dixo que Cuba non agredía a ninguén: “somos nós os agredidos polos EUA: Cuba é unha nación libre, independente e soberana, que non admite imposicións; Cuba está preparada e disposta para defender a patria até a derradeira gota de sangue!”

Sobre as ameazas da Casa Branca, medios cubanos lembran que Barack Obama, dende a presidencia dos EUA, propuxera convivir con Cuba, viviren como “bós veciños”, unha opinión que compracera a certos sectores da poboación da illa que recomendaban ceder, abandonar a coeréncia independentista histórica e se acomodaren ás condicións impostas dende o Norte. Esta opinión cualificaba a dignidade cubana de teimosía e chamaba a firmeza anacronismo. Contra esta maneira de interpretar o Bloqueo, outra, popular, esencial e dominante na illa, recorda que a maior acumulación militar e económica do planeta, fora quen resolvera hai 66 anos concentrar atrancos económicos e sancións ilegais aos paises que estableceran relacións económicas e políticas con Cuba. Análises internacionais coinciden en sinalar que Sobre as ameazas da Casa Branca, medios cubanos lembran que Barack Obama, dende a presidencia dos EUA, propuxera convivir con Cuba, viviren como “bós veciños”, unha opinión que compracera a certos sectores da poboación da illa que recomendaban ceder, abandonar a coeréncia independentista histórica e se acomodaren ás condicións impostas dende o Norte. Esta opinión cualificaba a dignidade cubana de teimosía e chamaba a firmeza anacronismo. Contra esta maneira de interpretar o Bloqueo, outra, popular, esencial e dominante na illa, recorda que a maior acumulación militar e económica do planeta, fora quen resolvera hai 66 anos concentrar atrancos económicos e sancións ilegais aos paises que estableceran relacións económicas e políticas con Cuba.

De non ter Cuba que pagar a elevadísima carga ilegal do bloqueo, o seu nivel económico e de progreso sería hoxe modélico para toda América. Vintecatro anos despois da caida do CAME, non se cumpriu nin un só dos agoiros de ruina para Cuba anunciados dende as universidades norteamericanas. Emily Morris, profesora do Instituto das Américas do University College de Londres explicara nun artigo publicado na New Left Review o completo fracaso das arrogantes prediccións de ruina, malia ser Cuba o país máis afectado pola desaparición do mercado común dos paises socialistas e ter que aturar as consecuencias do prolongado bloqueo.

Morris recorda que a maiores da desaparición do CAME, Cuba seguia padecendo o bloqueo, a Lei Helms Burton, a Lei Torricelli, a Lei de Axuste e a incesante hostilidade promovida desde Washington. Malia o criminal cerco, os indicativos sociais cubanos superaban os dos seus ex-socios do Leste, apuradamente convertidos ao capitalismo. O índice de mortalidade infantil de Cuba era do 11% no ano 90, xa daquela moito melllor ca a media do CAME, pero no ano 2000 o rubro baixaba ao 6% o que aumentaba a súa avantaxe comparativa cos paises da Europa central empolados baixo a pruma dos EUA. Cuba tamén aumentara desde 1990 a 2000 a esperanza de vida de 74 a 78 anos. No resto dos paises do CAME, a pobreza rebaixou ese índice de 69 a 68 neses mesmo anos.

Axencias de Cuba – Terra Sen Amos

O presidente cubano invocóu unidade internacional fronte o fascismo imperial e contra “o brután e aleve ataque armado dos EUA contra Venezuela e o inaceitábel secuestro do presidente constitucional Nicolás Maduro Moros e da Primeira Combatente Cilia Flores”. Nunha alocución cargada de indignación anti-imperialista, o presidente dixo que as palabras do Comandante en Xefe Fidel Castro Ruz, pronunciadas hai vinte anos parecen escritas para describir a actual agresión. “As nacións do mundo nunca se viran sometidas ao poder e os caprichos de quen dirixe unha superpotencia, cunha forza bruta sen límites, de cuxa filosofía, ideas políticas e nocións de ética ninguén ten a máis mínima idea. As súas decisións son impredicibeis e xordas. A forza e a capacidade de destruír e matar parecen estar presentes en cadanseu pronunciamento”. O ataque a Venezuela é “un acto de terrorismo de Estado, un asalto criminal contra a nosa América, área de paz, unha violación flagrante da soberanía dunha nación de exemplar dignidade e un ataque inaceptable ao Dereito internacional.

Fronte a arrogancia imperialista, o presidente foi categórico: “Non, señores imperialistas, este non é seu patio traseiro nin territorio en disputa; non aceptamos nin recoñecemos a doutrina Monroe”. Expresouo compromiso de Cuba con estas palabras: “A terra de Bolívar é sacra… e por Venezuela e, por suposto, tamén por Cuba, estamos dispostos a dar até nosa propia vida, mais a un prezo moi alto”.

Díaz-Canel cualificou o ataque dos EUA de covarde, criminal e alevoso, lanzado de madrugada contra un pobo pacífico e nobre e dixo que se trataba dunha “expresión inequívoca do neofascismo que se pretende impoñer a toda a humanidade”.

Aseguróu que a ameaza non se limitaba a Venezuela: “É contra a humanidade enteira e susténtase na mentireira doutrina da paz por medio da forza”. Atribuiu a Marco Rubio “a mentireira narrativa do narcotráfico” cando a cobiza do Impero é “o petróleo venezolano, e as terras e os recursos naturais de Venezuela”,

“Tentan apagar ese bastión de resistencia ao imperialismo e de defensa da integración rexional que é a Revolución Bolivariana”, aseguróu confiado en que o pobo venezolano, de fonda raiz popular sairá a defender a súa soberanía como fixera en abril de 2002.

O presidente cubano negóu autoridade moral nin legal de ningún xénero aos EUA para sacar pola forza do seu país ao presidente venezolano, e declarounos responsabeis ante o mundo da integridade física de Maduro.

Denunciando a campaña de acusacións sen probas contra Venezuela e lembrou que mesmo analistas estadounidenses desestimaran o “falso relato do narco-terrorismo”. “Os que debían ser condenados por un tribunal internacional antifascista son eles”, sentenciou, acusando aos actuais gobernantes dos EUA de aplicaren o uso da mentira teimudamente repetida para virala en verdade, tal como defendera Goebbels

Logo de facer un fervente chamado á solidariedade continental, Díaz-Canel exhortou a pechar filas aos pobos de América. “Non deixemos pasar ao xigante das sete leguas”. Reiterando o apoio inquebrantábel de Cuba, reiterou o chamádo básico de volveren Nicolás e Cilia a Venezuela que os elexira e reclama oara exerceren a presidencia”.

“Abaixo o imperialismo! O pobo unido xamais será vencido! Cuba e Venezuela unidos vencerán! Patria ou Morte, Socialismo ou Morte! Venceremos!”.

(Tradución en Galego para TSA de Mar Dafonte)

O Movemento Estatal de Solidariedade con Cuba (MESC) condena o que cualifica de “criminal agresión militar” do Governo dos EUA contra a República Bolivariana de Venezuela, producida na madrugada do 3 pasado. O MESC está participado por máis de 40 asociacións que promoven en común iniciativas globais favorábeis a Cuba e a súa Revolución.

Para o MESC, a acción bélica contra a residencia presidencial en Caracas, e as persoas do presidente electo Nicolás Maduro e Cilia Flores, forma parte da política imperialista da administración de Donald Trump, que “volve facer uso da forza militar contra un país soberano co obxectivo de se apoderar dos recursos naturais que lle son propios e forzar un cambio de governo político no sentido de favorecer os intereses de Washington e da burguesía venezolana”.

O Movemento de Solidariedade denuncia que esta agresión foi lanzada “mália significar morte e sofrimento para o pobo venezolano” e afirma que constitúe “unha grave violación da Carta da ONU e do Dereito Internacional Público, alicerces da seguridade colectiva e da igualdade entre Estados soberanos”.

Advirte o MESC do perigo que supón a “mecánica do imperialismo e o seu terrorismo de Estado” para todos os pobos do mundo e nota que cando se permite a invasión dun país, fica instituído un precedente que ameaza a soberanía de todas as nacións. “Se permiten a invasión de Venezuela para expoliar seus recursos e cambiar o seu sistema político, faranno cando queiran e onde queiran”.

O comunicado chama aos pobos do mundo a non permaneceren impasíbeis e reclama unha resposta unida de solidariedade e apoio ao pobo venezolano, ao seu Goberno e ao seu presidente, Nicolás Maduro. Con relación ao Goberno español e á Unión Europea, esixe que respecten o dereito internacional, se comprometan a manteren relacións igualitarias entre Estados e a denunciar o que constitúe un ataque á democracia, ao dereito dos pobos á soberanía e á autodeterminación.

Finaliza o texto do MESC con consignas en defensa da soberanía dos pobos, contra as agresións imperialistas e a prol do Caribe como zona de paz.