Raúl Antonio Capote – Granma

Na véspera de a Asemblea Xeral de Nacións Unidas para someter a voto o Informe sobre a necesidade de rematar co bloqueo contra Cuba, o governo dos EUA volve lanzar unha campaña internacional de presión e chantaxe diplomático e económico sobre gobernos representados na ONU para conseguir que a opinión de defensa da integridade cubana e de crítica da chantaxe imperialista se poida convertir nun rechazo á reclamación de xustiza que ven facendo Cuba dende hai moitos anos.

O membro do Buró Político e ministro de Relacións Exteriores de Cuba, Bruno Rodríguez Parrilla, denunciou que o ministro de Estado dos EUA non agachaba o seu temor fronte outra nova derrota da conspiración imperial contra a illa na Asemblea Xeral da ONU o que o leva a multiplicar ameazas e chantaxes contra xefes de Estado e de Goberno de varios países para conseguir que cambien o seu previsíbel voto contra o bloqueo na Asemblea Xeral.

O ministro cubano deu a coñecer o perxuizo causado polo bloqueo entre o primeiro de marzo de 2025 e o 28 de febreiro de 2026, que ascende a 8. 083,3 millóns de dólares, a cifra máis alta rexistrada por causa do estado de sitio que organizan por mar e aire contra a illa que é un 7% superior á do período anterior. O total acumulado dende o inicio do bloqueo supera os 178.700 millóns de dólares a prezos correntes.

Detrás desas cifras hai unha estratexia que non se limita á asfixia material. A presión sobre os votos na ONU forma parte da mesma conspiración imperialista que busca illar politicamente á Illa para poder presentar internacionalmente o enorme perxuizo económico coma unha condena da Asemblea da ONU e non unha decisión unilateral do governo de Washington.

O diplomático cubano Carlos Fernández de Cossío, membro do gabinete de relacións internacionais de Cuba, dixo que “á maior potencia económica, tecnolóxica e militar do planeta non lle abonda con impor un castigo colectivo a toda Cuba, e derramar o nivel e as condicións de vida de toda a poboación da illa co ánimo de inducir unha crise humanitaria senón que estraga unha morea de recursos para presionar aos gobernos do mundo co obxectivo de estes cambiaren a súa tradicional posición en demanda de que se poña fin ao abuso e o delito.

Fernández de Cossío dixo tamén que o titular da secretaria de Estado de o goberno de Washington anda trastallado polo mundo adiante, na véspera da Asemblea , co seu devezo de intimidar, chantaxear e comprar con dólares a gobernos de todas as latitudes para votaren contra a moción cubana.

A imaxe do Secretario de Estado percorrendo capitais con promesas e ameazas non é unha caricatura senón a descrición realista dunha diplomacia que usa a chantaxe coma recurso declarábel.

A votación deste ano está prevista para o 28 de outubro, pero xa non basta aos EUCA co cerco económico, pois desta engaden a intimidación directa aos representantes na Asemblea para lles inducir pretextos que xustifiquen o inaceitábel.

O que está en xogo non é só o resultado dunha votación, é a posibilidade de que o multilateralismo funcione como espazo de deliberación soberana, porque cando a potencia máis poderosa do planeta presiona a países pequenos e medianos para os obrigaren a votar como lle interesa ao imperialismo, non só ataca a Cuba, asenón ao principio mesmo da igualdade soberana dos Estados, consagrado na Carta das Nacións Unidas.

Bruno Rodríguez díxoo con claridade: “Washington fai por “silenciar o ilegal acto de castigo colectivo que comete contra o pobo cubano e facer cómplice desa barbarie ao resto da comunidade internacional”. É a descrición exacta do que acontece cando a chantaxe se converte en método de traballo diplomático.

Versión en Galego de Celia Armeiro para TSA

Cristina Cardoso – AVANTE

Es­tamos a menos de catro dias das elei­ções ge­rais no Brasil, a 4 de Ou­tubro, que ele­gerão o Pre­si­dente, go­ver­na­dores, se­na­dores e de­pu­tados fe­de­rais e es­ta­duais. Nestas elei­ções estão em causa a de­mo­cracia e a so­be­rania do país, mas também a in­te­gração la­tino-ame­ri­cana e a pro­cla­mação desta re­gião como zona de paz. Ao longo do ano de 2026, o im­pe­ri­a­lismo norte-ame­ri­cano tem in­ten­si­fi­cado, por toda a Amé­rica La­tina e Ca­raíbas, ac­ções de aberta in­ge­rência, co­erção e agressão, blo­queios e san­ções, pondo em prá­tica o dito “co­ro­lário de Trump” da dou­trina Monroe, ex­posto no final de 2025 na de­no­mi­nada “Es­tra­tégia de Se­gu­rança Na­ci­onal dos EUA”.

Desde a agressão mi­litar à Ve­ne­zuela e a sua tu­te­lagem, o re­cru­des­ci­mento do cri­mi­noso e ge­no­cida blo­queio e cerco ener­gé­tico a Cuba, às pres­sões sobre o go­verno pro­gres­sista do Uru­guai, às in­ter­fe­rên­cias di­rectas nos pro­cessos elei­to­rais na Ar­gen­tina, Hon­duras, Equador, Chile, Peru, Colômbia, fa­vo­re­cendo forças da ex­trema-di­reita e fas­ci­zantes, os EUA apontam agora como alvo o Brasil, pro­cu­rando der­rotar, nestas elei­ções, o pro­jecto so­be­rano e de de­sen­vol­vi­mento pro­ta­go­ni­zado por Lula da Silva.

A in­tenção é pôr toda a Amé­rica La­tina ao ser­viço dos in­te­resses he­ge­mó­nicos do im­pe­ri­a­lismo norte-ame­ri­cano e o Brasil é uma peça-chave nesses in­tentos, pois é hoje uma das dez mai­ores eco­no­mias no mundo, a se­gunda maior de­ten­tora de terras raras, a se­guir à China – com quem tem re­for­çado as suas re­la­ções –, e joga um im­por­tante papel no pro­cesso de re­ar­ru­mação de forças em curso, como é exemplo a sua par­ti­ci­pação em es­paços de co­o­pe­ração mul­ti­la­teral, como o BRICS. A ad­mi­nis­tração norte-ame­ri­cana tem usado vá­rios ins­tru­mentos que visam a in­ge­rência e o con­di­ci­o­na­mento da so­be­rania do Brasil. Seja a im­po­sição de ta­rifas ex­tra­or­di­ná­rias sobre pro­dutos bra­si­leiros, com ob­jec­tivo de afectar a eco­nomia bra­si­leira e con­di­ci­onar as suas re­la­ções co­mer­ciais ex­ternas, as san­ções contra o juiz do Su­premo Tri­bunal que julgou Jair Bol­so­naro, as cres­centes pres­sões em torno das ques­tões de se­gu­rança pú­blica e sobre a ac­tu­ação das ins­ti­tui­ções bra­si­leiras, como é exemplo o re­la­tório anual en­viado ao Con­gresso dos EUA que acusou o Brasil de “fa­lhar” no com­bate a or­ga­ni­za­ções li­gadas ao nar­co­trá­fico, clas­si­fi­cados pre­vi­a­mente por estes como “or­ga­ni­za­ções ter­ro­ristas”, ali­men­tando a re­tó­rica da ex­trema-di­reita no Brasil.

Não obs­tante tudo isto e apesar de con­tra­di­ções dentro do go­verno de Lula da Silva, com­posto por di­ver­si­fi­cadas forças, o Brasil tem de­fen­dido a sua so­be­rania e re­jei­tado as pres­sões dos EUA, assim como tem de­fen­dido a paz e a co­o­pe­ração entre os povos. Nos úl­timos 5 anos foram re­ver­tidas as po­lí­ticas anti-so­ciais dos go­vernos de Temer e Bol­so­naro, re­ti­rando 8,6 mi­lhões de pes­soas da po­breza, e em 2025, o Brasil voltou a sair do Mapa da Fome da FAO – a 1ª vez tinha acon­te­cido em 2014 no go­verno de Dilma Rous­seff – e o de­sem­prego caiu para mí­nimos re­cordes no se­gundo tri­mestre deste ano, cerca de 5,3 %. Nestas elei­ções, joga-se o fu­turo ime­diato do povo bra­si­leiro e do Brasil, com im­pli­ca­ções para a Amé­rica La­tina, para a co­o­pe­ração mul­ti­la­teral no plano in­ter­na­ci­onal, para a Paz. A eleição de Lula da Silva e o avanço das forças pro­gres­sistas no Brasil serão fun­da­men­tais para a de­fesa da de­mo­cracia e da so­be­rania do Brasil, para a pos­si­bi­li­dade de cons­truir um país ao ser­viço dos in­te­resses do povo bra­si­leiro, para a de­fesa da paz e a luta anti-im­pe­ri­a­lista que tra­vamos.

Delia Louro NEP ( Nova York)

“O presidente dos EUA non é quen de dar nin unha só razón da sua guerra económica xenocida contra Cuba nin de explicar o castigo contra o noso pobo e repite na ONU que Cuba representa una ameaza; a mentira é a arma dos que negan o dereito a libre determinación do pobo cubano”, declarou hoxe Diaz Canel ao pé da retórica anticubana de Trump na Asemblea da ONU que deu lugar á delegación de Cuba a protestar co abandono do hemiciclo. O presidente de Cuba ratificou a vontade do pobo de Cuba a defender a súa soberanía e contestar a espiral asasina do bloqueo decretado pola Casa Banca. “Cuba non é ameaza de ningunha clase; o Bloqueo si!”

Bruno Rodríguez, ministro de Estado que preside a delegación de Cuba no plenario da ONU, salientou que seguirán a loitar pola paz e a resistir a ofensiva do goberno dos EUA por facer da arcaica Doutrina Monroe un recurso anovador para o século XXI. “A militarización imperialista como instrumento de dominación, baixo o pretexto de combater o narcotráfico ou o inexistente narrcoterrorismo, os aranceis de castigo que violentan a economías de varios países da nosa rexión; as insidias e ameazas encamiñadas a botarmos fóra da condición de aliados para nos convertir en adversarios. Cualificou de teimosa a ofensiva do goberno dos EUA encamiñada a debilitar os mecanismos de concertación e integración que tanta atención e solidariedade nos custara construír.”

E neste panorama de guerra, o pais con máis armas do planeta “lanza unha multiplicación insólita e xenocida do bloqueo económico, comercial e financeiro contra Cuba; incluído un cerco enerxético equivalente polos seus efectos a un bloqueo naval, que é un Acto de Guerra segundo o Dereito Internacional, e agrava ainda as chamadas sancións secundarias, violenta ofensiva comunicacional acomapñada pola ameaza sistemática de agresión militar.”

“Negana Cuba o acceso a combustibeis e ao tempo disparan ameazas e impedimentos de todo xénero para impedir a chegada de navieras e contedores, un cerco obxectivo e ilegal que bloquea o aceso a alimentos, medicamentos e instrumental médico, mesmo que foran contratados dentro das lei de comercio polo sector privado. Cuba é obxecto dun acto de xenocidio, tipificado como castigo colectivo e violación masiva, flagrante e sistemática dos dereitos humanos das cubanas e cubanos, do Dereito Internacional e da Carta das Nacións Unidas”.

Rosa Miriam Elizalde – La Jornada (México)

No 2003, antes de os EUA lanzaren a guerra contra o Iraq, unha cámara rexistrara durante horas un encadre fixo de Bagdad. Mais o epígrafe da páxina era o máis importante: NON SON NÚMEROS. Non mostraba mapas militares nin partes de guerra, senón unha rúa con carros, traballadores, xente que ía e viña por unha cidade a piques de ser bombardeada. A cámara non evitóu a invasión. Con todo, fixo algo indispensábel: pór rostro a quen pronto serían reducidos a estatísticas.

Vinte e tres anos despois compre acender outra cámara, esta vez sobre Cuba. Non para negar os seus erros internos, a súa infraestrutura eléctrica envellecida ou os danos acumulados por moitos furacáns. Achacar cada apagamento a Washington sería pouco serio. Mais sería igualmente deshonesto non mencionar que os EUA converteron o combustiíbel que chega á illa en obxectivo explícito de presión sobre terceiros países.

Antes, o goberno de Washington determinaba que paises podían comerciar con eles. Agora, a Orde Executiva 14404, emitida 1º de maio, faculta aos EUA para sancionar persoas e entidades estranxeiras que comercian con Cuba, particularmente no sector enerxético, aínda que esas actividades se acomoden as Leis dos paises que as realizan.

Está ben claro: o goberno dos EUA vai máis alá da tradicional aplicación extraterritorial do bloqueo e arrógase o dereito de pasar por riba das xurisdicións de cada nazón para converter en sancionábel dende Washington o que pode ser perfectamente legal en Roma, Madrid, Cidade de México ou calqueroutra capital.

A lei estadunidense convértese así nun instrumento de coerción universal e o Dólar, nunha xurisdición de facto. Coñecidas estas premisas, ten sentido que Trump logre rebautizar á Terra como Planeta América que inda por riba soa a cómic da axencia Marvel.

Que resultados produce unha arquitectura de sancións cando baixa dos decretos á casa de cada cubano? En comida que se bota a perder durante apagamentos prolongados; en pais que abanican a un naipelo para que poida durmir; nun neno que ten que facer os deberes a luz dunha vela; en contedores con medicamentos que non chegan; en bombas de auga que deixan de funcionar e obrigan a cargar cubos escaleiras arriba.

Bruno Rodríguez, ministro de Relacións Exteriores de Cuba, fala de meses con apenas dúas ou tres horas de electricidade ao día en moitos lugares da illa e de danos en cadea para a saúde, a alimentación e o transporte. A ONU informou 1º de maio que máis de 96 mil operacións foran pospostas polos cortes eléctricos; uns11 mil correspondían a ciruxías infantiles. Un mes despois falaba xa de máis de 100 mil cirurxías aprazadas. A falta de combustible golpeaba asemade as diálises, as incubadoras, a auga e a distribución de alimentos. Non é metáfora: cando falta a enerxía no hospital pediátrico de Santiago de Cuba, unha máquina pode deixar de fornecer osíxeno e converterse na sentenza de morte dun bebé.

O informe cubano presentado polo chanceler, que se discutirá en outubro próximo na ONU, ten, ademais, nomes concretos. Diego, diagnosticado de cancro aos 15 anos, debe desprazarse coa súa nai, Licet Rodríguez, entre Villa Clara e A Habana para recibir tratamento. A pregunta dela –“que ocorre se o hospital se detén?”– contén toda a discusión moral. Non estamos a falar de “presión máxima” como unha abstracción diplomática, senón do momento preciso en que o equipo de radioterapia necesita estar conectado para que o fillo de Licet non se dilúa nunha cifra nin a súa vida termine confundida co ruído de fondo do “Planeta América”.

Marco Rubio, ministro de Exteriores dos EUA recoñeceu que “traxicamente, o pobo cubano está a sufrir” e repite unha e outra vez que as sancións buscan presionar ao goberno cubano, non ao pobo. Os seus pretextos evitan a expresión “dano colateral”, pero esta sobrevoa, como en Gaza ou en Iraq, para desviar a responsabilidade cara á vítima e facer que o abominábel parézanos benigno, como dicía Howard Zinn.

O debate non pode reducirse a estar a favor ou en contra do goberno cubano. O dilema ético é anterior: se pode considerarse lexítima unha política que pretende modificar a conduta dun Estado mediante medidas cuxo efecto previsible sexa aumentar a vulnerabilidade material de toda unha sociedade. E hai outra pregunta que excede a relación entre Cuba e os EUA: con que lexitimidade pode Washington sancionar a cidadáns, empresas, bancos ou institucións de terceiros países por realizaren actividades que son legais baixo as súas propias leis e que non teñen lugar no territorio dos EUA?

A cámara colocada nas rúas de Bagdad non salvou ao Iraq da guerra nin evitou os horrores de Abu Ghraib, mais deixou unha advertencia que segue a ignorarse. Cando se fala de castigos que poden traducirse en barrís, megavatios ou contedores que non chegan, miremos quen camiña polas rúas: o fillo de Licet, a avoa de alguén, unha nai, un pai, os nenos dunha escola. Non son números.

Versión en Galego de Dora Serantes para TSA

Yuri Carrazoni – Nós Diario – Editorial publicado o 27.08.26

Cada ano repítese o mesmo xesto. Un presidente dos Estados Unidos asina un papel, case sen ruído mediático, e prorroga por un ano máis o bloqueo comercial contra Cuba. Este ano tocoulle de novo a Donald Trump facelo até setembro de 2027. Unha rutina con medio século de historia que provoca o afogamento dun país enteiro. Chaman “interese nacional” ao que non é máis que un cerco que leva décadas asfixiando a economía cubana, agora combinado cun cruento bloqueo petroleiro: a illa precisa para funcionar con normalidade que cada mes descarguen polo menos oito buques; porén, no que vai de ano recibiu apenas un. O resultado é coñecido: apagadas interminábeis, escaseza de alimentos e medicinas, unha industria minguada polas sancións estadounidenses, un turismo en caída libre… En definitiva, unha nación que non se permite que funcione e prospere polo mandato divino do autoproclamado adaíl do “mundo libre” —curioso concepto de liberdade—. A illa resiste, pero a poboación civil acaba pagando a factura. E como cada ano, cando Cuba leve de novo á ONU a súa resolución contra o bloqueo e a maioría esmagadora do mundo volva votar en contra del, Washington dará palmas coas orellas. A prórroga de 2027 non é xestión rutineira: é a confirmación de que o castigo colectivo segue sendo unha política de Estado.