EUROPA POR CUBA – TSA

Cuba manténse coma símbolo de resistencia fronte ao bloqueo do goberno dos EUA, de máis de 60 anos. Nun contexto internacional marcado pola dereitización e o colonialismo non arreprentido, o estado de sitio non representa só unha política exterior senón un propósito de afogar un proxecto político, económico e social que desafia os piares da orde capitalista global. Eis por que a solidariedade internacional con Cuba non pode ser superficial nin circunstancial senón obrigadamente ideolóxica, consciente e combativa.

A historia ten probado que sen ideoloxía revolucionaria non hai transformación real. As revolucións non proceden da espontaneidade nin do oportunismo, senón da claridade política, do compromiso sostido e da vontade organizada dos pobos. Endebén, a defensa do socialismo en Cuba non é un asunto exclusivamente nacional: é un asunto de toda a humanidade. Cuba representa a posibilidade concreta de construír unha alternativa ao capitalismo armado, e a súa resistencia irradia forza a correlación mundial a prol dos pobos.

Renunciar á defensa ideolóxica do socialismo debilita de feito a capacidade de resposta fronte á dominación imperialista. Sen unha base ideolóxica firme, a solidariedade baleírase de contido, convértese en xesto simbólico e perde o seu potencial transformador. Por iso, a solidariedade con Cuba debe asumir un carácter político claro: non se trata só de acompañar, senón de defender activamente o seu dereito a ser libre e independente.

As organizacións políticas, sindicais e sociais teñen un papel fundamental nesta tarefa. Nunha autocrítica honrada e necesaria, en demasiadas ocasións, a solidariedade internacional ficara reducida a accións limitadas, sostidas por pequenos grupos de militantes comprometidos, no entanto a maioría das das organizacións permanecía á marxe. Esta situación contrasta de xeito evidente coa mobilización masiva que acompaña ás convocatorias electorais, beneficiarias de todos os recursos humanos e materiais dispoñibles.

Mais se o internacionalismo é un principio fundamental do movemento revolucionario, non pode ocupar un lugar secundario na práctica política; a solidariedade non é un capricho nin unha actividade complementaria: é un compromiso central da loita dos pobos.

No entanto é imprescindibel recuperar o carácter combativo das accións de solidariedade que nunca poden ser espazos meramente festivos ou simbólicos, desprovistos de contido político. A situación que enfronta Cuba esixe seriedade, firmeza e coraxe. Cada acción debe contribuír a elevar o nivel de conciencia, denunciar o bloqueo e mobilizar a sectores cada vez máis amplos da sociedade.

Mobilizar “até o último militante” non é unha consigna baleira, senón unha necesidade política. Só mediante a implicación activa e consciente das bases será posíbel construír unha solidariedade efectiva, capaz de incidir na opinión pública e de presionar sobre os gobernos para que cesen as políticas de agresión contra Cuba.

A condición revolucionária implica asumir a defensa da Revolución en calquera recuncho do mundo e significa entender que as loitas non son illadas, que forman parte dun mesmo proceso histórico de emancipación. No de hoxe, Cuba ocupa un lugar central nesa loita. Defendela non é só un acto de solidariedade: é un acto de coherencia, de compromiso e de responsabilidade histórica.

A solidariedade internacional con Cuba ten de estar á altura do desafío. Non abonda con declaracións: requírense accións sostidas, organización, claridade ideolóxica e vontade resolta. Porque na defensa de Cuba, xógase, tamén, o futuro de todos os pobos que aspiran a seren verdadeiramente libres.

*Europa por Cuba é unha iniciativa de comunicación e solidariedade internacional para difundir a realidade cubana e poder superar a desinformación e o bloqueo impostos polos EUA e promover o intercambio cultural y político entre Cuba e os países europeos.

VIPS 28 de maio de 2026, publicado por Consortium

A Asociación de Veteranos do Departamente de Responsabilidade dos Servicios da Informanción dos EUA (VIPS, nas siglas inglesas) remitira 28 de maio ao titular da Casa Branca unha advertencia de extrema responsabilidade que recomenda evitar por todos os medios a intervención militar anunciada por Trump e intensificada co anunciado propósito de catástrofe para o pobo de Cuba, por Marco Rubio, ministro de Estado. Rubio nacera na Florida de pais cubanos que emigraran antes da Revolución, unha circunstancia que non lle impide presentarse como mártir do governo lexítimo de Cuba contra o que promete revancha . Os homes e mulleres veteranos do VIPS afirman que no caso de convertiren en realidade o anunciado ataque contra Cuba, o dano será elevado e indiscriminado para a pobo de Cuba e a derrota dos EUA será segura.

Os VIPS lembran que as relacións dos EUA con Cuba nunca foron boas, nin sequer antes do trunfo de Fidel Castro no 59. Washington nunca dera sinal de entender a profundidade do orgullo nacional do povo cubano e o seu fondo anceio de soberanía, nin a súa cultura de respecto polas institucións propias. O respecto cubano polo seu governo que encarna a representación colectiva, é tan grande que mesmo os cubanos que arelan un cambio darán un paso a fronte para defenderen a súa bandeira se houber un ataque dende fóra.

O padecemento actual do pobo cubano é certo mais os informes que alegan un amplo apoio popular ás sancións dos EUA e mesmo a unha intervención militar, son opinión interesadas de quen están ao soldo do goberno dos EUA. No falso dilema entre vivir baixo o goberno actual con sancións de presión extrema de parte dos EUA, ou viver baixo un novo sistema, habería quen optase por un cambio. Con todo, os partidarios dese cambio non confían nos Estados Unidos. Un bloqueo de 65 anos e as sancións en curso que impiden o comercio de petróleo producen na opinión radical desconfianza contra os EUA.

A arrogancia das Ordes Executivas do 29 de xaneiro e do 1 de maio, de parte do governo dos EUA nas que alegan que «as políticas, iniciativas e accións do Goberno de Cuba constitúen unha ameaza insótila e extraordinaria para a seguridade nacional dos Estados Unidos, confunde a realidade con imputacións de natureza política. Estas narrativas son na súa maioría falsas.

• Cuba procura evadir as sancións dos EUA (como faría calquera país para sobreviver) e recibe axuda de varios países, mesmo que esa solidariedades non poida estar, por causa do cerco, a altura do prometido e cualificar esa axuda exterior coma “ameaza para os EUA” carece de sentido. Esixirlle máis transparencia ao conxunto empresarial GAESA da defensa cubana e non querer admitir unha obrigada reserva fronte as agresivas operacións e sancións da espionaxe dos EUA.
• Dende 1992 alomenos, o goberno dos EUA non ten proba de Cuba proporcionar apoio operativo, loxístico ou de formación a ningunha organización cualificada como terrorista polos EUA. Ampliar a definición de “terrorista” para incluíren un par de fuxitivos da Lei estadounidense semella hipócrita.
• A análise do derribo dos dous avións cubano-americanos cando saían do espazo aéreo cubano 24 de febreiro de 1996 mostra claramente que a acusación contra o expresidente Raúl Castro a semana pasada non está soportada en feitos comprobados.
• O governo dos EUA non pode probar que China e Rusia estean a operaren “bases de espionaxe” de sinais en Cuba dirixidas contra os EUA. Como ben coñece o funcionariado da expionaxe dos EUA, Rusia abandonou as súas principais instalacións despois da caida da URSS e nunca houbo iindicios de instalacións chinesas.
• Por moito que a polémica sobre os supostos “ataques sónicos” ou “ataques de microondas” contra persoal estadunidense se manteña viva nalgúns departamentos non hai probas nos últimos nove anos que xustifiquen a acusación dos EUA dun papel cubano en tales ataques na illa.
• As operacións encubertas no marco dos programas de “promoción da democracia” ou de cambio de réxime dos EUA xeran opinións no electorado estadounidense, polo que a imaxe resultante é enganosa. Recomendamos revisar estas actividades encubertas e, no caso de aprobalas, que veñan respaldadas por un Ditame Presidencial e nunha Notificación Oficial do Congreso. Os arquivos proban que os informes ao presidente Kennedy mentiron sobre a oportunidade do ataque a Baía de Cochinos e que os analistas da CIA non se deron por enterados.

Cando a Administración (dos EUA) acumula informes de espionaxe aèrea sobre Cuba e de movementos de barcos arredor da illa, o que está a facer é revelar o propósito dunha intervención militar. A dotación do exército cubano é regular pode carecer mesmo de elementos básicos mentres a doutrina cubana da “Guerra de todo o pobo” pode parecer inxenua. Cuba reaccionará co equipo convencional que teña e poida conseguir, se cadra incluso drons, en defensa do seu governo e de posicións críticas.

No entanto, o colapso do réxime anunciado polos EUA e a ocupación ou imposición externa dun goberno serán un fracaso memorábel. As mesmas persoas que conservan os Chevrolets do 57 na estrada, causarán estragos contra un réxime imposto polo estranxeiro. As declaracións da administración revelan unha sabia desposición a manter as botas estadounidenses fóra do chan, mais é compre saber que os homes e mulleres nacionalistas de Cuba socavarán arreo calquera sistema que impoñamos. Calquera destes escenarios determinarán presións migratorias catastróficas.

Contan na prensa que os EUA manteñen unha presunta “negociación” cun neto do expresidente Raúl Castro, que non ocupa ningún cargo oficial en Cuba. Certo ou non, o que a nosa experiencia con conflitos en todo o mundo revela é que as conversas cunha pistola apuntando á tempa non merecen o nome de negociación. A coerción estadounidense contra Cuba fracasa dende hai máis de seis décadas. Negociar sen bloqueos, expedientes políticos basados na realidade e interlocutores con representatividade inequívoca, poderían producir resultados diferentes.

• Fulton Armstrong, ex-oficial de Intelixencia para América Latina (retirado)
•  Marshall Carter-Tripp , ex-uncionario do Servizo Exterior; director de área da Oficina de Intelixencia e Investigación do Departamento de Estado ou ministerio de Exteriores.
• Philip Girald , antigo oficial de operacións da CIA.
• Matthew Hoh ,ex-capitán do USMC de Iraq e oficial do servizo exterior de Afganistán (asociado de VIPS)
• Jim Jatras , ex-funcionario do Departamento de Estado dos Estados Unidos e ex-asesor de política exterior da dirección do Senado (asociado de VIPS)
• Larry Johnson ex-oficial de intelixencia da CIA e ex-funcionario antiterrorista do Departamento de Estado.
• John Kiriakou ex–oficial de contra-terrorismo da CIA e ex-investigador principal do Comité de Relacións Exteriores do Senado
• Karen Kwiatkowski , ex-tenente coronel das Forzas Aéreas dos EUA; destinado a fabricación de mentiras sobre Iraq, 2001-03 na Oficina do Secretario de Defensa
• Ray McGovern ex-oficial de infantería/intelixencia do exército estadounidense e analista da CIA; informador presidencial da CIA
• Elizabeth Murray , ex suboficial de intelixencia nacional para Oriente Próximo, Consello Nacional de Intelixencia; analista política da CIA (xubilada)
• Scott Ritter, ex-comandante do Corpo de Marines dos EUA, ex-inspector xefe de armas da ONU en Iraq
• Coleen Rowley, axente especial do FBI e antiga asesora xurídica da División de Minneapolis.
• Lawrence Wilkerson, coronel do exército dos EUA, retirado; profesor visitante distinguido, do College of William and Mary (asociado da VIPS)
• Sarah G. Wilton , CDR, USNR, /DIA, (retirada))
•  Robert Wing , ex-funcionario do Servizo Exterior (asociado da VIPS)
• Ann Wright , coronel do exército dos EUA (xubilada); oficial do servizo exterior (dimitira en oposición á guerra contra Iraq)

Comunicado da VIPS traducido a Galego para TSA por Rachel Codesedo, profesora de literatura inglesa no Wilton College de Florida.

Cristina Cardoso – Avante pt

O cri­mi­noso blo­queio dos EUA a Cuba, com ca­rácter ex­tra­ter­ri­to­rial e ilegal à luz do di­reito in­ter­na­ci­onal, é a me­dida co­er­civa uni­la­teral mais longa da his­tória im­posta a um povo, ha­vendo vá­rias ge­ra­ções de cu­banos que já nas­ceram de­baixo do blo­queio. Os pre­juízos e as con­sequên­cias para o de­sen­vol­vi­mento de Cuba são imen­su­rá­veis, mas o que o povo cu­bano al­cançou ao longo de 67 anos de Re­vo­lução so­ci­a­lista, sob a di­recção do Par­tido Co­mu­nista de Cuba, é ex­tra­or­di­nário. Seja na saúde, edu­cação, ci­ência, cul­tura ou na so­li­da­ri­e­dade com ou­tros povos, Cuba é um exemplo para o mundo.

Um exemplo de um país, com pouco mais de 10 mi­lhões de ha­bi­tantes, que o im­pe­ri­a­lismo norte-ame­ri­cano está em­pe­nhado em der­rubar. Mais de 60 anos de inin­ter­rupta agressão, que as ad­mi­nis­tra­ções de Trump têm in­ten­si­fi­cado e que nos úl­timos meses foi ele­vada a um pa­tamar ainda mais de­su­mano, com vá­rias or­dens exe­cu­tivas de ca­rácter ex­tra­ter­ri­to­rial e ame­aças des­pu­do­radas de agressão mi­litar.

A ordem exe­cu­tiva as­si­nada no 1.º de Maio veio mul­ti­plicar os efeitos ex­tra­ter­ri­to­riais do blo­queio com a po­ten­cial apli­cação de san­ções se­cun­dá­rias contra em­presas, bancos e en­ti­dades es­tran­geiras, mesmo que os seus ne­gó­cios nos EUA não te­nham qual­quer li­gação a Cuba. É o caso de em­presas da área de mi­ne­ração, com­pa­nhias aé­reas – afec­tando du­ra­mente o tu­rismo, sector que mais di­visas fazia en­trar no país – ou mesmo em­presas de trans­porte ma­rí­timo, pondo em causa a en­trada de ajuda hu­ma­ni­tária que a so­li­da­ri­e­dade in­ter­na­ci­onal tem feito chegar a Cuba.

Esta me­dida é um acto de agressão eco­nó­mica im­pla­cável que di­fi­culta ainda mais o fun­ci­o­na­mento da eco­nomia cu­bana, que nos úl­timos meses tem en­fren­tado os efeitos de­vas­ta­dores da pa­ra­li­sação da en­trada de com­bus­tível, im­posta pelos EUA a 29 de Ja­neiro de 2026, e que apenas foi rom­pida com che­gada, no inicio de Abril, de um navio pe­tro­leiro russo com 100 mil to­ne­ladas de crude.

Como ao longo de mais de 60 anos, Cuba con­tinua a re­sistir e a de­fender a sua so­be­rania e in­de­pen­dência. Mas o im­pe­ri­a­lismo norte-ame­ri­cano pro­cura levar o povo cu­bano ao de­ses­pero e ali­menta nar­ra­tivas em torno de uma falsa “ameaça” que Cuba re­pre­sen­taria para a se­gu­rança dos EUA – veja-se os ru­mores cri­ados sobre drones ad­qui­ridos por Cuba para “atacar” os EUA ou a pre­pa­ração de acu­sa­ções contra Raul Castro, pelo der­rube de avi­o­netas que in­va­diram pro­vo­ca­tória e ile­gal­mente o es­paço aéreo cu­bano e es­tavam en­vol­vidas numa ope­ração de de­ses­ta­bi­li­zação contra Cuba em 1996 –, para além de todas as de­cla­ra­ções de Trump e Rubio para in­ventar um pre­texto que cubra qual­quer tipo de agressão mi­litar.

Pe­rante o de­sastre da agressão ao Irão e as suas con­sequên­cias in­ternas para a ad­mi­nis­tração de Trump, Cuba tornou-se uma “peça” im­por­tante com vista às elei­ções in­ter­ca­lares para o Con­gresso dos EUA, que se re­a­lizam em No­vembro. Para o im­pe­ri­a­lismo, a der­rota de Cuba so­ci­a­lista e de um povo que per­sis­ten­te­mente tomou nas suas mãos o seu des­tino é “pedra an­gular” na sua am­bição he­ge­mó­nica sobre o mundo.

Por isso é tão im­por­tante a so­li­da­ri­e­dade. A de vá­rios países, que sob acosso do EUA, con­ti­nuam a en­viar ajuda a Cuba, e de todos quantos se or­ga­nizam e mul­ti­plicam as ac­ções de so­li­da­ri­e­dade. Por Cuba, que os de­mo­cratas, pro­gres­sistas e re­vo­lu­ci­o­ná­rios não faltem à cha­mada!

Granma – Cuba

“Cuba defende a paz e prepárase para enfrontar a agresión externa en lexítimo exercicio do dereito á defensa que recoñece a Carta das Nacións Unidas. Sen razón nin dereito, o goberno dos EUA constrúe, día tras día, un expediente mentireiro para xustificar unha guerra económica inclemente contra o pobo cubano e unha eventual agresión militar». Bruno Rodrigez Parrilla, membro do Buró Político e ministro de Relacións Exteriores de Cuba, subliña o dereito a se defenderen da agresión imperialista anunciada polos EUA e coreada por medios de prensa específicos, serviles ao iperialismo que promoven calumnias e multiplican mentiras do propio goberno estadounidense».

“Cuba nin ameaza nin desexa a guerra” dixo o ministro de Estado de Cuba quen recordou o compromiso cubano coa paz, a convivencia e a solidaridade internacional .

Carlos Fernández de Cossío, viceministro de Relacións Exteriores, denunciou a progresión imperialista de acusacións a cada máis lonxe da realidade de parte dos EUA e os seus aliados na multiplicación de falsos pretexto para xustificaren unha agresión militar contra Cuba. “O pais agresor -engadiu- son os EUA; Cuba é o pais agredido e legalmente amparado polo principio de lexítima defensa».

Desde xaneiro de 2026 –con dúas ordes executivas que declaran Cuba unha ameaza insólita e de excepcional gravedade para os EUA– lanzaron contra a illa unha fervenza de medidas ilegais para atrancaren comercio, finanzas e intervencións solidariaas co único obxectivo de elevaren ao límite o bloqueo económico, comercial e financeiro imposto á nación caribeña por máis de 60 anos, ao que se suma o recente cerco petroleiro. O coro de mentiras, procura agravar necesidades materiais e atribuir ao governo de Cuba a responsabilidade dos problemas provocados polo imperialismo, en busca dunha revolta que xustifique a intervención militar da Casa Branca. Unha trapela intermiente na historia da illa.

1. A agravada deficiencia do Sistema Electroenergético Nacional Cubano, procede do xenocida bloqueo enerxético que o rexime dos EUA aplica ao noso país, ameazando con sancións a calquera nación que queira vendernos combustíbel.

2. Mália estas e denanteriores inxerencias criminais de asfixia económica e enerxética, Cuba segue en pé e non ten ningún dos elementos que acrediten o cualificativo de estado fracasado que pronuncia o rexime de Washington.

3. A crise actual é froito do cerco económico que nos impoñen e da  brutal persecución enerxética. 

4. O que os voceiros do réxime dos EUA pretenden presentar ao mundo como cresultado directo dunha mala xestión do Gobierno de Cuba, é, de feito, o resultado dun perverso plan que pretende agravar as carencias e dificultades do pobo.

5. Nin o bloqueo implantado hai máis de seis décadas, nin as 243 medidas impostas a maiores pola anterior administración de Trump, puideron acabar coa Revolución.

6. Por riba das máis de seis décadas de bloqueo, e das 243 medidas que viron recrualo, sumouse unha orde executiva que bloquea o envío de combustíbel a Cuba e outra que persegue e penaliza a quen comercie ou invista en Cuba.

7. O principal obxectivo da agresión contra Cuba procedente do rexime dos EUA é a tortura do pobo co obxectivo de tomalo como refén e enfrontalo contra o Goberno.

8. A flexibilización dalgunhas medidas do bloqueo hai poucos anos evidenciou, sen ningunha dúbida, canto poden beneficiar a poboación de Cuba e dos EUA,  as relacións comerciais entre ambos os países e o desenvolvemento económico e social da nosa nación, de non existir esta criminal política.

9. A nosa resposta segue sendo a mesma: dispostos sempre ao diálogo en igualdade de condicións. Seguiremos na resistencia e na criaicón de recurso, convencidos, cada dia máis, de que os atrancos nunca estarán a altura do noso esforzo solidario,unidos como nación, e firmes para enfrontar todos os desafíos.

Os apagamento prolongados continúan marcando a vida diária da cidadanía cubanas. A altas temperaturas, s dificultades para cociñar, conservar alimentos, bombear agua ou atopar un lugar de descanso no medio de longas horas sen electricidade, provocan graves incomodidades a poboación de todo o país.

La situación do Sistema Eléctrico Nacional atravesa, por estos días, un dos seus momentos más críticos –malia as dificultades recordar a crise provocada dende o norte da canle da Bahama no ano 2019– dacordo co a declaración do ministro de Enerxa e Minas (Minem), Vicente de la O Levy, en comparecencia perante os media.