No primeiro, compañeiros, agradecer, agradecer, coa alma. Eu vivo aquí hai 30 anos, traballo, vivo, resisto á beira do pobo cubano. Quero dicerlles que xamais imos esquecer o que fixo o Goberno de México, a presidenta Claudia Sheinbaum, por este pobo, pola vida de Cuba, cando máis o necesitou. Á miña casa, onde convivimos con persoas maiores, chegou unha parte dos donativos do barco que chegou de México, con feixóns e alimentos enviados por Mexico.
Non foran só alimentos o que necesitabamos, e que nos axuda mália que pouco dure, senón o feito de sentirnos que non estamos sós, que alguén protesta, que protesta desde o goberno, que ftoma a iniciativa e que aínda que teña que mortificarse, porque enriba ten prohibido o envío de petróleo baixo un mandado comercial absolutamente lícito, fai todo o que pode por evitar que torturen a este pobo; para salvalo.
Graciela Ramírez fala na clausura do Encontro da Solidariedade na Habana. Á súa dereita, Erea del Rio Iglesias, ex-presidenta da Asociación de Amizade Galego-Cubana Francisco Villamil.
Agradezo de corazón aos compañeiros de Italia, aos dos EUA, á expedición de Nuestra América. Quen nos ía dicir, hai un ano, no Primeiro de Maio, falando aquí de Gaza, da nosa Palestina arrasada e de colaborarmos na organización da Flotilla Global SUMUD, que a alancada do fascismo e o avance da dereita sería tan terríbel? Un matasete coma Trump e o argalleiro de Marco Rubio, que se senten amos do mundo, donos das nosas vidas, fartos de facerlle dano ao pobo dos EUA, aos inmigrantes, a toda a Nosa América, a Venezuela Bolivariana, coa invasión do 3 de xaneiro, o secuestro de Maduro, Presidente Constitucional, e de Cilia e a ameaza terríbel contra Cuba!
O noso pobo ergue a diario cunha nova ameaza. Estabamos onte felices desfilando pola Revolución Cubana, lanzando vivas á nosa Revolución Socialista!, amando aos traballadores cubanos, reivindicando aos 32 combatentes, os 32 que caeron defendendo a dignidade de Venezuela e defendendo a vida do presidente venezolano Nicolás Maduro. E a alegría tan grande do final da marcha.
Hai novas no serán e pola noite. Digo ás nove da noite, como pode ser? Ás 9 da noite! Eu traballo nos medios de comunicación e na solidariedade, e ás 9 da noite anuncian unha nova medida de Trump. Outra máis Outra máis! Até onde a asfixia? Até onde, compañeiros, até onde? Prepotencia e ameazas.
Publicouno Rusia Today onte: prepotencia e barbaridade! . Quen pode ameazar así unha nación soberana? Quen cre que é? O mandamás fascista, pedófilo, que ten 34 causas, convicto. Nós non temos medo de dicir a verdade e confrontalo porque damos a vida polos nosos pobos! E estamos dispostos a dala pola Revolución Cubana! Onte dixo algo moi grave: “Así que despache o Irán, vou por Cuba!… e voulles chantar o submariño máis grande que existe no mundo, o máis poderoso, o Abraham Lincoln a 100 metros das costas cubanas! Para que logo me digan, moitas grazas, rendémonos!”.
Non hai rendición! , Cando me preguntan se paneis solares ou medicamentos: eu digo paneis solares, medicamentos, toda a axuda que poidan, compañeiros… Turismo: volvan a Cuba, veñan e fagan o que fan os compañeiros de Italia, fagan o do Convoy Nuestra América o doConvoy Brigada Primero de Mayo. Non deixen a Cuba soia compañeiros! Como non podemos deixar só a Thiago!
Esta kufia palestina tróuxoma Thiago Ávila, cando veu no Convoy Nuestra América dende México, porque tamén participou nel. Hoxe Thiago está preso xunto con Saif abu Keshek, un compañeiro de orixe palestina-española, os únicos dous que Israel detivo.
Isto ocorreu antonte: 21 barcos da Flotilla Global SUMUD, foron confiscados polo asasino dos nenos de Gaza, por Israel: 21 barcos, 160 compañeiros. Houberan de liberalos pola presión internacional!. Mais non liberaron a Thiago.
Pido pola vida de Thiago! Pido pola liberdade de Thiago e Saif! Pido pola liberdade de Maduro e Cilia! Pido polo respeito á soberanía de Cuba! Pido pola paz, compañeiros! E pido pola vida!
É tradición en Galiza a irmandade e atención coa Cuba bloqueada dende hai 66 anos, nunha continuidade na que participan a solidariedade e sindicatos e partidos e que no meiodía de sábado 19 revelou unha notoria capacidade de mobilización en Compostela: atrás dunha banda de beira a beira que conminaba ao imperialismo a respectar o dereito de Cuba a se gobernar sen bloqueo: “Deixade vivir a Cuba: contra o asedio imperialista”. Unha onda de bandeiras cubanas ao vento definía o fondo de imaxe da cabeceira.
A marcha rodea a Praza de Galiza na mañá do sábado sen o final da comitiva ter abandonado aínda a Alameda
A iniciativa da marcha foi da Asociación de Amizade Galego-Cubana Francisco Villamil, coa participación da CIG e o apoio das formacións citadas no remate desta información. Na praza das Praterías, as cores de bandas e bandeiras e a poderosa megafonía das consignas, atraían a coincidente riada de turistas na procura da Catedral.
Paco Sebio, presidente da Villamil recordou o 65 aniversario da humillación dos mercenarios en Praia Girón, que entrara nos libros de historia coma primeira derrota do imperialismo en Latinoamérica, a penas unhas horas de ter proclamado o carácter socialista da Revolución Cubana.
O imperialismo castigou Cuba cun bloqueo lacerante “”Unha guerra económica, comecial e financeira que chega até hoxe elevado a bloqueo naval da man de personaxes tan infames coma Trump e Rubio, que buscan impedir a entrada de combustíbel na illa”. Sebio quere saber “por que se bloquea un país que ama a paz e a vida e que sana, educa e desenvolve ciencia para ben da humanidade”.
A beira da acusación imperial contra Cuba da ausencia de liberdades e dereitos, o presidente da Villamil pregunta que leccións se poden admitir dun imperio que “só en 2024 acabou coa vida de 1400 persoas pola violencia policial, o que significa unha vítima cada seis horas e só dez días sen mortes por esta causa, ao longo do ano citado”
Sebio pregunta quen pode esquecer aquela cativa espida e queimada polo napalm lanzado polas tropas dos EUA sobre unha aldea vietnamita. “O seu nome era Kim Phuc e fora tratada e sanada en Cuba: a vida de millóns de persoas queimadas e asasinadas polo imperialismo en todo o mundo (e a última foi de 185 nenas asasinadas na escola iraní) non acaen coa súa idea dos dereitos humanos”
A solidariedade con Cuba é máis precisa que nunca: “cando o Imperio ameaza cunha intervención militar en Cuba: 65 anos depois, nós estamos con Cuba, coa liberdade, cos dereitos humanos e coa Revolución”.
Da pequena Cuba para todo o mundo
A seguir, Luisa Cuevas Raposo, vicepresidenta da Villamil, deu leitura ao manifesto titulado “POLA PAZ E SOBERANÍA DOS POBOS” no que recordou as 72 horas que demorou exército revolucionario baixo a dirección de Fidel en esvaír o desembarco imperialista: “Por alí viñeron, pero alí quedaron” e un ano antes, puxérase en marcha a estratexia de asfixia da Revolución. O memorando de Lester Mallory precisaba o obxectivo de xerar “fame, desesperación e o derrocamento do goberno” por medio do desgaste económico”.
Cuevas recorda que “Cuba marabillou o mundo coa súa capacidade, non só de sobrevivir, senón de desenvolver unha sociedade de novo tipo, na que ninguén quedou sen aprender; en Cuba floreceu unha educación de alta calidade, baseada na intensiva alfabetización e o acceso universal e gratuíto a todos os niveis educativos”.
A promoción universal da arte, o deporte e a ciencia en Cuba así como a construción dun modelo de avangarda de atención médica universal, gratuita baseada na prevención e nunha industria bio-tecnolóxica que se conta entre as máis avanzadas do mundo, son compromisos inaugurais logo cumpridos pola Revolución, segundo recorda Cuevas. “O desenvolvemento de 5 candidatos vacinais contra a COVID19 foi un fito sen precedentes na América Latina e permitiu a Cuba levar adiante unha campaña de inmunización masiva e independente dos monopolios da Big Pharma e das imposicións do bloqueo -nota a vice-presidenta da Villamil que recorda que isto foi posiblel grazas á existencia dunha industria biotecnolóxica de vangarda, posta ao servizo da saúde pública e non do beneficio privado”.
En contra da información denigratoria de Cuba, alimentadas polas axencias do gran capital, o manifesto lembra que durante a pandemia, a aportación de axuda médica foi da pequena Cuba sometida a bloqueo para ao mundo, e non ao revés. Cuba multiplicou a súa solidariedade internacionalista a través do Continxente Médico Henry Reeve especializado en situacións de emerxencia grave: 57 brigadas médicas foron enviadas a 40 países para tratar a máis de 1 millón de pacientes.
Cuba designada polos criminais de guerra imperialistas como País Patrocinador do Terrorismo -denuncia Cuevas- exporta médicos no canto de bombas: nos últimos 60 anos, a colaboración médica cubana abrangueu 165 países dos 5 continentes, coa participación de máis de 600.000 traballadoras e traballadoras da saúde. “A solidariedade non se pode bloquear”, dixo o embaixador cubano en Bélxica. Cuba é importante para o mundo. Cuba é un exemplo de humanidade.
A guerra do Imperio contra Cuba dura 66 anos “ engade, unha guerra híbrida que combina a agresión militar, as accións de sabotaxe e terrorismo, o boicot económico, as sancións financeiras, a asfixia enerxética e a desestabilización e a intoxicación usando medios masivos de desinformación e cloacas das redes sociais. “No comezo do 2026, o cerco a Cuba acadou unha intensidade sen precedentes. O ataque a Venezuela e o secuestro do presidente Maduro, seguidos das ameazas de sancións contra quen pretenda subministrar petróleo a Cuba elevaron a un chanzo superior a asfixia da illa. Levárona a unha situación de emerxencia enerxética que estrangula o acceso da poboación cubana aos productos máis básicos: alimentos, medicamentos, equipamentos médicos e artigos de primeirisima necesidade”.
Repara en que este cadro maniféstase no intre dunha intentona desesperada dos EUA e os seus lacaios sionistas por perpetuar a ditadura global do gran capital imperialista sobre os pobos do mundo. A intervención contra Venezuela, a agresión brutal contra Irán, e a activación do chamado Escudo das Américas desde Miami para preparar unha intervención militar directa, configuran un contexto crítico que pon en perigo todos os logros da revolución e o exercicio dos dereitos humanos máis básicos do pobo cubano. “Os EUA buscan provocar o colapso económico e social de Cuba, afogala e rendela por fame e nesta dramática situación Cuba non cede á chantaxe; Cuba non se rende, nin renuncia a un sistema político e social superior, elixido e decidido polo seu pobo, todos os días desde 1959. Cuba responde defendendo a súa dignidade e autodeterminación contra quen violan sen cesar o Dereito Internacional no Caribe e en todos os confíns do universo”.
Luisa Cuevas fai memoria de os pobos da Galiza e de Cuba manteren desde hai máis de dous séculos unha intensa e singular relación. “Cuba foi lugar de destino e acollemento para centenares de milleiros de labregos que fuxían da miseria procurando porvir e prosperidade. Cuba foi escola do sindicalismo campesiño galego dos anos ’30, retaguarda para as organizacións de liberación nacional e antifascistas. Castro, Ameixeiras, Díaz, Piñeiro, son apelidos de orixe galega determinantes na vitoria do M-26 en 1959”.
Sobre a memoria do que Cuba ten aportado á humanidade a intervinte chama a solidariedade universal e ao rexeitamento global unánime da agresión ianqui; “a defender Cuba da criminal ofensiva dun imperio moribundo que morre matando e sementando por todas partes miseria, caos, xenocidio e guerra de rapiña. Hoxe, coma onte en Praia Girón, hai que facer que se vaian por onde viñeron. Que deixen vivir a Cuba! Contra o bloqueo criminal! Contra o asedio imperialista! Cuba vencerá!”
Xosé Constela interpretou a seguir a peza de Silvio Rodríguez La era está pariendo un corazón que foi coreada dende a praza. A seguir puxo voz a Chegará o Dia , unha composición que forma pare do seu último traballo no que recupera a resistencia contra o fascismo en Galiza no 36 e a memoria do exilio.
No remate deron lectura a lista de organizacións que expresaron o seu apoio a manifestación:
• Alternativa dos Veciños de Oleiros
• Anticapitaslistas Galiza
• Antifascistas con Venezuela
• Asemblea Anti-imperiaslita
• Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil”
• Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza
• Bloque Nacionalista Galego
• Central Unitaria de Traballadoras
• Comité Antifascista da Louriña
• Comité Anti-OTAN de Compostela
• Comité Anti-OTAN de Lugo
• Comité Galego de Solidariedade Internacionalista Mar de Lumes
• Comunismo Revolucionario Galego
• Confederación Intersindical Galega
• Coordinadora da Mocidade Socialista
• COSAL-Coruña
• Ecoloxistas en Acción – Galiza
• Encontro Galego contra a OTAN
• Erguer. Estudantes da Galiza
• Esquerda Unida
• Ferrol con Palestina
• Fervenza
• Galiza Nova
• Galiza por Palestina
• Goberno Municipal de Oleiros
• Marcha Mundial das Mulleres
• Movemento Arredista
• Movemento Democrático de Mulleres
• Partido Comunista de España (marxista-leninista)
• Partido Comunista de Galicia
• Partido Comunista do Povo Galego
• Partido Comunista pola República Galega
• Podemos
• Sindicato Labrego Galego
• Sindicato de Traballadoras e Traballadores do Ensino de Galiza
Baixo o lema “Deixade vivir a Cuba: Galiza contra o asedio imperialista”, a asociación de Amizade Galego-Cubana Francisco Villamil convoca unha manifestación nacional en Santiago de Compostela para o vindeiro 19 de abril. A mobilización, que partirá ás 12 horas da Alameda, enmárcase nunha xornada internacional de apoio á Revolución Cubana, coincidindo co 65º aniversario da derrota da invasión ianqui en Praia Girón. Unha data que se verá marcada pola mobilización internacional, con diversas accións e manifestacións de solidariedade coa Revolución Cubana, no marco dunha intensa campaña de apoio a Cuba, que xunta mobilizacións, denuncias contra o bloqueo e envío de axuda material.
Asociacións convocantes en Compostela durante o intercambio cos media.Na mesa, de esquerda a dereita, Xosé Manuel Viqueira Sende, ex-presidente da Villamil e Paco Sebio actual presidente.
Así, no caso da Galiza, a convocatoria foi presentada na segunda feira en rolda de prensa e, tal e como explicou a Nós Diario o presidente da asociación convocante, Francisco Sebio, a mobilización busca denunciar o impacto do bloqueo imposto polos Estados Unidos e reforzar a solidariedade internacional con Cuba. “Donald Trump e Marco Rubio poden mentir e dicir o que queiran, pero hai unha soa e sinxela verdade e é que Cuba sofre unha guerra económica, comercial e financieira,que agora xa é naval tamén e está impedindo o comercio de combustíbel con Cuba”, asegura Sebio.
“Están intentando asfixiar a Cuba. Isto non é un embargo, é un bloqueo con carácter extraterritorial que sanciona a quen comercie coa illa”, denuncia Sebio. Neste sentido, fixo tamén referencia ás ameazas procedentes da administración estadounidense, lembrando que “Donald Trump falou de que fixeran todo canto puideran para reducir Cuba e que o único que lle queda é unha guerra, están acariciando esa idea, aproveitando que o de Irán non lles saíu como pensaban”. Porén, como defende, “vanse atopar cunha grave dificultade, porque a dignidade da revolución cubana pesa bastante máis que as súas propias dificultades”.
Os datos do bloqueo
Sebio puxo o foco nas consecuencias materiais desta política, ofrecendo cifras concretas sobre o seu impacto acumulado. “Desde 1960 até 2025, o bloqueo ocasionou perdas de case 1,5 billóns de dólares para Cuba e cada 21 horas de bloqueo equivalen a 12 millóns de dólares, xuato o que custaría a insulina de todos os diabéticos cubanos durante un ano”. Acrecentou que “cada nove días supoñen 129 millóns, equivalentes a todo o material funxíbel que os hospitais cubanos necesitarían durante un ano, e 25 días representan 359 millóns, o prezo de todos os medicamentos esenciais”.
O presidente da asociación advertiu ademais das consecuencias sociais desta situación: “Hai arredor de 1.400 nenos que non poden recibir tratamentos contra o cancro e máis de 100.000 persoas están á espera dunha intervención cirúrxica”. A mobilización en Compostela é a oportunidade àra unha parte da sociedade galega expresar o seu apoio á soberanía de Cuba e sumarse a unha xornada internacional de solidariedade.
Entre as organizacións que xa confirmaron o seu respaldo figuran formacións políticas, sindicatos e colectivos sociais de distintos ámbitos, dende o ecoloxismo ao feminismo, pasando polo movemento estudantil e internacionalista. Na seguinte listaxe recóllense todas as organizacións que apoian a convocatoria :
Alternativa dos Veciños de Oleiros
Bloque Nacionalista Galego,
Central Unitaria de Traballadoras
Comité Antifascista da Louriña,
Comité Anti-OTAN de Compostela,
Comité Anti-OTAN de Lugo,
Comité Galego de Solidariedade Internacionalista Mar de Lumes
Comunismo Revolucionario Galego,
Confederación Intersindical Galega,
Coordinadora da Mocidade Socialista,
COSAL-Coruña
Ecoloxistas en Acción – Galiza
Encontro Galego contra a OTAN
Esquerda Unida
Ferrol con Palestina
Fervenza
Galiza Nova
Galiza por Palestina
Marcha Mundial das Mulleres
Movemento Arredista
Movemento Democrático de Mulleres
Partido Comunista de Galicia
Partido Comunista do Povo Galego
Partido Comunista pola República Galega
Podemos
Sindicato Labrego Galego
Unión do Pobo Galego
Verdegaia
Xuventude Comunista
Novas ameazas de Trump O presidente dos EUA teima que a illa podería será o seu seguinte obxectivo militar a seguir do seu ataque contra o Irán. “Logo de rematarmos isto (a guerra contra o Irán, Líbano, Gaza e a beira W do Xordan que a Lei Internacional recoñece a Palestina) poderiamos ir por Cuba”, manifestou en resposta a un xornalista que lle preguntara por que razón cesaran as ameazas dos EUA contra aqueles países que envíen combustíbel á illa. “Cuba é outra historia” dixo.
O Comité Internacional Paz, Xustiza e Dignidade aos Pobos fai un chamado as mulleres e homes de boa vontade para acompañar as accións que terán lugar por todo o mundo a partir do 19 de abril , no Ano do Centenario de Fidel e 65 aniversario do triunfo de Girón, primeira derrota do imperialismo na América Martiana.
É de xeral coñecemento o dano provocado polo bloqueo dos EUA a Cuba por 66 anos, condenado por aclamación en 33 ocasións na Asemblea Xeral da ONU e reivindicado apenas polo imperialismo e os sionistas. As 243 sancións adicionais que envorcaron sobre a illa dende a primeira presidencia de Trump, agraváronse coa infame inclusión de Cuba na espuria lista de países presuntamente instigadores do terrorismo e coa difamación mentireira contra os Acordos de Colaboración Internacional Médica.
Non conforme co dano provocado a toda a poboación, o actual goberno de Washington declarou 29 de xaneiro que Cuba constituía "unha ameaza insólita e extraordinaria" e cravóulle un bloqueo enerxético baixo a chantaxe de aplicar aranceis aos países de calquera parte do mundo que tentase vender petróleo a illa.
Gabándose das súas mentiras e cinismo, o secretario de Estado Marco Rubio afirmou que os padecementos da poboación cubana son causados directamente pola ruín xestión do goberno de Cuba, negando a existencia do bloqueo, principal atranco do país. Trump acrecentóu: “Exercemos toda a presión posibel contra Cuba" e con fachenda de verdugo engadiu: "A única opción que nos queda é entrar e arrasala: Vaime caber a honra de ocupar Cuba".
A ameaza da agresión militar estivo presente durante 67 anos. Hoxe devén probabilidade co carácter bélico e criminal dunha administración fascista, que intenta tapar o fracaso interno e os problemas sociais do seu país, despreza o Dereito Internacional e a soberanía dos pobos e fachendea que vai apropiarse de toda a rexión e bombardear o país agredido se rende aos seus espúreos intereses.
Cuba está a sofrer a política criminal dos Estados Unidos: ten 1400 nenos doentes de cancro cuxos tratamentos perigan por falta de medios; 96 mil pacientes están en lista de espera para intervencións cirúrxicas que non poden realizarse polo bloqueo de material básico de quirófano; deles, 11 mil son nenos. Perigan tamén os naipelos que viran con viran con baixo peso ou deben ser tratados en incubadoras e as embarazadas que requiren de terapia especial.
Cuba padece longos apagamentos; falta de alimentos e medicamentos, lagoas de transporte público e mália ese enorme sofrimento non deixa de traballar un só día, de estudar, crear e loitar pola vida.
Cuba, tan lonxe da vocación de guerra, prepárase para a defensa, alístase para recusar unha agresión militar, con firmeza, máis aló da inmensa diferenza entre o país máis armado do mundo e a Illa Solidaria. Cuba e o seu pobo preparan a defensa da Revolución, a soberanía e a independencia.
E asemade enfronta outra guerra: a mediática que é tamén multidimensional, con titulares que se transforman en falsas etiquetas en redes sociais, que falsean, manipulan e envelenan a información para dividir e sementar odio. Axudemos Cuba: contra a ameaza imperialista e polo dereito a vida!
Cuba quer viver en paz. Posúe un patrimonio cultural admirado mundo enteiro: desenvolvemento da biotecnoloxía, creación de vacinas propias que salvaron millóns de vidas durante a pandemia do Covid, medicamentos de eficacia probada que poden mellorar a calidade de vida de millóns, ter formado milleiros de médicos de paises do sur global mediante bolsas provistas polo Estado socialista. Logrando todo isto no medio do bloqueo e de agresións arreo, cadra preguntar como sería Cuba sen bloqueo xenocida.
Cuba non é, e nunca poderá ser, unha ameaza para ninguén. O que temen Donald Trump e Marco Rubio, o que temeron sempre as administracións estadounidenses, é o seu exemplo, a súa ética Martiana e Fidelista, o seu humanismo e Internacionalismo. Xamais poderán apagar a luz que irradia a Revolución Cubana.
Saiamos ás rúas en defensa da Esperanza; que os medios amigos publiquen os nosos comunicados, chamamentos e declaracións; abonda de canalla mediática. Tomemos o exemplo de LaJornada para que a mesma participación solidaria poida inzar na prensa libre e progresista.
Que as nosas chancelerías e gobernos pasen das declaracións aos feitos: rompan o bloqueo enerxético coma fixo Rusia e teñan a resposta solidaria de México e China.
Lembremos aos gobernos da Nosa América, O Caribe, Europa e África de todo o que Cuba deu aos pobos. Chegou o intre de corresponder, alomenos por unha parte mínima do recibido de Cuba.
Lembremos a derrota, en 72 horas, dos EUA en Girón. Pode que envien tropas, mais ignoran cando poderán regresar. Dende as cidades e a Serra, dende os campos e até debaixo das pedras, Cuba defenderase a machete se for o caso, porque nunca mais volverá ser colonia ianqui.
Mobilización Internacional polo dereito de Cuba á Vida e á Paz!
Comité Internacional Paz, Xustiza e Dignidade aos Pobos.
9 de abril de 2026
Versión en Galego Lina Castro para Terra Sen Amos.
Por veces escoito ou leo argumentos que non comprendo. Pode ser un xornalista escandalizado que pregunta que vai facer o Goberno cubano para dar solucións ao seu pobo. É como se un grupo estivese a mallar un menor só por ser distinto no patio dunha escola e un xornalista, no canto de pedir o fin da tortura, se dirixise a criatura maltratada e lle preguntase: que pensas facer para que deixen de pegarte?
Outros xornalistas laiaranse se cadra de que logo de tantos anos de Revolución, Cuba non teña máis petróleo, esquecendo que o que se lle prohibiu xa non a Cuba, senón ao país dende o que fala ese xornalista, foi vender petróleo a Cuba. Esquecen que calquera país do mundo non produtor de petróleo que sufrise as consecuencias dunha prohibición semellante entraría en crise; esquecen que a palabra crise, neste caso, non é unha abstracción: sonche vidas con nomes e apelidos bombardeadas sen bombas, co estado de sitio, coa fame de comida e dos recursos que alivian a dor das persoas máis fráxiles: naipelos, persoas de idade, persoas enfermas. Afeito como está aos sistemas de protección institucional e comunitaria cando chegan os furacáns e outras catástrofes, o pobo cubano ten costume de se organízar, de asistir aos que máis o precisan e compartir a escaseza. Mais hai casos nos que todo iso non abonda contra un ciclón asasino de morte lenta, imposto a forza e consentido pola comunidade internacional.
Se for un pais da UE o sometido a esta prohibición, habería diferenzas. Daríase o caso de inzar o resentemento dos uns contra os outros, por a convivencia europea funcionar co abuso e o trato desigual que uns sectores da poboación exercen sobre os que recollen as súas colleitas, os que coidan aos seus maiores e aos seus fillos, os que limpan as súas casas, os que reciben salarios en negro ou de risa, para outros poideren cobrar dez, vinte, cen veces máis.
Movementos de solidariedade como os que organizan con Cuba, non se darían dende ningún país porque na Europa, se algúns países deron algo foi sempre do que lles sobraba. Porque no interior deses países as prioridades da economía estiveron sempre subordinadas a dar máis a quen máis tiña e non ao revés. Porque á desigualdade interna súmase a externa, pois que a riqueza europea procede en parte dun colonialismo que aínda dura baixo a forma de trato desigual. E porque descoñecemos, ou esquecemos, aquilo que foi chamado sentido do momento histórico que une ás persoas cando saben que da súa acción depende a posibilidade de acabar cun pedazo de realismo capitalista.
Ben entendido que Cuba non é perfecta, nin ten obrigación de selo. As revolucións non se fan para conseguir lugares perfectos, porque as persoas non o somos, senón para intentar a existencia de lugares que sexan habitábeis para todas, e evitar así que o pracer dun tanto por cento da poboación dependan da angustia, o cansazo, o esgotamento e a humillación doutro tanto por cento; para tentar construír aspirinas do tamaño do sol e que todas as persoas poidan celebrar a sorte de estar vivas. Non é posíbel saber se poderían logralo, nin se aínda poderán. Dende o principio e até o día de hoxe, os EUA impedíronlles ter relacións comerciais xustas, ás veces telas sen máis, polo pánico de a Revolución avanzar e aparecer coma un camiño a seguir.
O chuleo e o xúbilo que, ao falar das negociacións en marcha entre o Goberno de Cuba e o dos EUA, empregan determinados opinadores, só describe a eles mesmos, e só anuncia que, cando un matasete veña pisarnos o calcañar, eses opinadores vir´sn facerlle louvamiñas. Son eles os que sosteñen ao matasete, os que calan, os que asenten, os que contemplan o abuso e ante os golpes búrlanse e dinlle á persoa golpeada: non cho dicía eu?
Se hai que falar de covardía con respecto ao que pasa en Cuba, saibamos que calquera decisión que tome ese país só cuestionará a quen, dende fóra, asisten impasibles á inxustiza e despois míranse, quizá nos miramos, preguntándo con pretendida sorpresa: por que está a pasar o que está a pasar en tantos ámbitos da política e a vida? Porque calamos e aceptamos. Que covardía, si, que miseria que ningún país europeo enviase petróleo a Cuba. Corre por aí un vídeo de nenas e nenos cubanos cantando nun corte de luz a canción de Silvio Rodríguez:
“Atabáfame o carapálida norteño polo sur o leste e o oeste/ por cada latitude agañótame o carapálida que dividiu o sol/ en hora de metralla e de dor.
Quere arrebatarme a terra/ quéreme o auga roubar/ sen o ar querme deixar/ lume e só lume vou dar.
Eu sonche a miña terra, o meu aire, a miña auga, o meu lume”.
O que Cuba nos aprendu e o que aprendemos dela, forma parte do que somos, segue e seguirá dando terra, aire, auga e lume a unha forma de vivir posíbel, diferente, unha forma de vivir sen pisar o pescozo de ninguén só porque teña menos recursos. Haiche ben días por vir nos que calquera acto de solidariedade é imprescindíbel, non para axudar a Cuba senón para axudámonos, para axudar a existencia dunha clase de mundo no que a palabra xustiza non desapareza e onde non haxa que vivir con vergoña, medo e soidade.
