NOTA DA ASOCIACIÓN DE AMIZADE GALEGO-CUBANA FRANCISCO VILLAMIL NO PASAMENTO DE FERRÍN
Xosé Luis Méndez Ferrín admiraba o compromiso das mulleres e homes fillos de galegos transterrados en Cuba, que asaltaran cos seus irmáns cubanos o cuartel Moncada no Centenario de Martí. En Vigo, ao que el alcumaba sempre de cidade proletaria, fora un dos protagonistas decisivos na fundación da Asociación de Amizade Galego-Cubana Francisco Villamil e intervira sempre a prol da Revolución contra as sentencias anti-cubanas de vida corta e sen memoria que nos visitan estacionalmente nos media dende hai 65 anos.

Na honra do Moncada convocada en Vigo pola Villamil en 2018 Ferrín lembrou ter celebrado entre amigos, no mesmo lugar que acolle hoxe a estatua de Martí nos Xardíns de Montero Ríos “a entrada dos revolucionarios na Habana, cando Fidel Castro, formal, definitiva e totalmente, derrubara a tiranía xunto cos seus compañeiros armados da Serra, e os seus compañeiros insurrectos do llano, entre os que faltaba Frank Pais, de Marín¸ que fora asasinado”.
Ferrín lembraba que a vitoria sobre a tiranía no 61 era “ao tempo, unha revolución cultural, da expresión, e da arte e a literatura, que abría á súa xeración os ollos sobre todos os problemas da sociedade, o que nos obrigaba a aprender de novo, coa Revolución Cubana, a sermos comunistas. Aprendeunos a Revolución – a sermos internacionalistas, de forma prática e realista, e a visión de Cuba sobre os movimentos de liberación nacional de Africa abriría camiño a moitas independéncias en todo o mundo”.
Nas letras e no compromiso de Ferrín permanece a mensaxe da Revolución que identificaba nas nosas mans coa única condición de existir vontade popular de realizala, unha clase obreira implicada. Á vontade do sistema económico do Capital de silenciar estas ideas concedíalle nin máis duración do que poida sobreviver o Imperialismo. “O mundo xa non é unipolar coma hai anos, senón multilateral: ábrense fendas, maniféstanse contradicións mais A Vella Toupeira asoma aquí e acolá. A clase obreira e os pobos demostran que sempre é posíbel dar un paso adiante polo que abonda con decisión, corazón e facotres racionais.
Notaba que que estaríamos na prehistoria de non vivir a Revolución inminente: “Se caera o escravismo e o feudalismo, por que o capitalismo non vai cair definitivamente en todo o mundo?“ A grande proposta que recoñecera Ferrín na Revolución Cubana permanecía deste xeito como modelo de liberación na luz de Cuba, por riba da mentira e da violencia como recurso único do imperialismo contra o exemplo da Revplución.
Xosé Luis Méndez Ferrín admiraba o compromiso das mulleres e homes fillos de galegos transterrados en Cuba que asaltaran cos seus irmáns cubanos o cuartel Moncada no Centenario de Martí. En Vigo, a que el alcumaba sempre de cidade proletaria, fora un dos protagonistas decisivos na fundación da Asociación de Amizade Galego-Cubana Francisco Villamil e intervira sempre a prol da Revolución contra as sentencias anti-cubanas de vida corta e sen memoria que nos visitan estacionalmente nos media dende hai 65 anos.
Na honra do Moncada convocada en Vigo pola Villamil en 2018, Ferrín lembrara ter celebrado entre amigos, no mesmo lugar que acolle hoxe a estatua de Martí, “a entrada dos revolucionarios na Habana, cando Fidel Castro formal, definitiva e totalmente derrubou a tiranía xunto cos seus compañeiros armados da serra, e os insurrectos do llano, entre os que faltaba Frank Pais, de Marín¸ que fora asasinado”.
Lembraba Ferrín que a vitoria sobre a tiranía no 59 era ao tempo unha revolución cultural, da expresión, e da arte e a literatura, que abría á súa xeración os ollos sobre todos os problemas da sociedade, o que nos obrigaba a aprender de novo, coa Revolución Cubana, a sermos comunistas. Para el, a Revolución aprendéranos a sermos internacionalistas, de forma prática e realista, e a visión de Cuba sobre os movimentos de liberación nacional de África abriría camiño a moitas independencias en todo o mundo.
Nas letras e no compromiso de Ferrín permanece a mensaxe da Revolución que está nas nosas mans con só existir a vontade popular de realizala e unha clase obreira implicada e coa vontade de silenciar estas ideas, o sistema económico do capital, durará o que dure o imperialismo. Notaba que o mundo xa non é unipolar coma hai anos, senón multilateral e que abren fendas, maniféstanse contradicións; a Vella Toupeira asoma aquí e acolá. A clase obreira e os pobos demostran que sempre se pode dar un paso adiante: “decisión, corazón e factores racionais”. Adoitaba recordar que estaríamos na prehistoria, de non vivir a Revolución inminente: “Se caeu o escravismo e o feudalismo, por que o capitalismo non vai cair definitivamente en todo o mundo?”
Eis a grande proposta que recoñecera Ferrín na Revolución Cubana e que permanece na súa visión como modelo de liberación por riba da mentira e da violencia como recurso único do Imperialismo contra o exemplo vivo da Revolución.



