Abel Prieto – REDH Cuba

Logo do machadazo do Imperio contra Venezuela, 3 de xaneiro, e do secuestro do presidente Maduro e da súa esposa e deputada Cilia Flores, unha onda de euforia anti-cubana percorreu as redes sociais. O rancor contra a nosa obra, contra os ideais que defendemos; as frustracións acumuladas por batistianos e post-batistianos; os máis antigos degaros de vinganza e outros recentes a primeira vista; todos eses compoñentes, máis o devezo oportunista de campar que mostran moitos nunha conxuntura histórica, mestúranse nun discurso abertamente fascista.

O coro de anexionistas reais e virtuais veu repetindo de Pascuas a flores que a Revolución Cubana ten os días contados, un triunfalismo que inzara coa infame Orde Executiva asinada por Trump 29 de xaneiro.

Trátase, segundo o lúcido e fraterno Manolo Dos Santos, de “unha estratexia deliberada de asfixia económica total e un castigo colectivo que viola o dereito internacional e que utiliza a fame, a escuridade e a enfermidade como armas políticas para crebar a vontade dun pobo”. É, lémbranos Manolo, “o manual de Mallory” (*) empregado da maneira máis perversa, dende Eisenhower até Trump.

Xunto ao intento de asfixiarnos, lanzaran unha ofensiva a través de medios e redes que replican sen parar as expresións desa euforia anticubana. Para entender a xeito “a guerra informacional e psicolóxica” que se nos fai, foi precisa a análise realizada polo Observatorio de Medios de Cubadebate sobre a “enxurrada estratéxica de memes políticos en sitios dixitais, difundidos desde contas de usuarios radicados na Florida e dirixidos a xeito contra Cuba, o seu liderado político e a súa soberanía nacional”. Esta marea foi entre o 30 de xaneiro e o 2 de febreiro, coincidindo coa Orde Executiva de Trump.

Estes memes defenden impudicamente o anexionismo, presentan Cuba como o Estado 51 dos EUA, a figura de Trump, como líder mesiánico, e a de Marco Rubio, como operador necesario do castigo e da transición. De feito, o poder estadunidense pretende ser inevitábel e moralmente superior. Algúns destes memes apostan “pola invasión, o bombardeo e o exterminio do adversario político”.

Compre ler, reler e debater a fondo esta valiosa contribución do Observatorio de Medios de Cubadebate pois achéganos moitos instrumentos para nos defender dos mecanismos sofisticados de manipulación da maquinaria imperial.

Os chamados tanques de pensamento ( think tanks, ou entidades presuntamente sen ánimo de lucro relacionadas as máis das veces con laboratorios militares, empresas privadas, e institucións do Imperio) descifran as comunicacións do pobo cubano, de Raúl, de Díaz-Canel, de todos nosos líderes sobre a homenaxe póstuma rendida aos 32 heroes caídos en Caracas, nas memorables xornadas do 15 e o 16 de xaneiro. E a impresionante mensaxe de amor a Martí e a Fidel do 27 de xaneiro, na Marcha das Candeas protagonizada pola mocidade. Se cadra, “a guerra dos memes” aspira a contestar todas estas mostras de unidade, dignidade e firmeza.

Sobre os agoiros dos poucos días que nos quedan, quero agradecer ao meu irmán Palmero, que tivo o brillante acerto de publicar en Facebook un vídeo no que Fidel fai un percorrido humorístico polos moitos momentos en que nosos inimigos prognosticaron o final inminente da Revolución: “Anos 60, de mañá non pasa… Anos 70, desta semana non pasa… Anos 80, deste mes non pasa… Ano 90, deste ano non pasa… Ano 2001, deste século non pasa”.

Recoméndolles a todos que busquen ese vídeo e compartan as gargalladas de Fidel. É a mellor resposta aos degoirados profetas da caída da Revolución.

(Publicado por REDH Cuba)

* O vicesecretario de Estado dos EUA Lester D. Mallory, recomendara en 1960 castigar con fame e apuros sen conto ao pobo de Cuba para atribuiren ao goberno a causa do malvivir.

Versión en Galego contribuida a TSA por Xianna Ester Moor

Luis Toledo Sande – cubaperiodistas.cu

O rapabulsas que preside os EUA anuncia unha nova volta do fungueiro, certamente aleve, con que fai máis de seis décadas a potencia imperialista tenta esganar a Cuba. Desta ven cunha orde executiva para reforzar o bloqueo disposto(así o recoñeceu sen vergoña en abril de 1960 un dos seus voceiros) para provocar necesidades que fixesen que o pobo cubano deixase de darlle o seu apoio maioritario á Revolución encabezada por Fidel Castro.

Neses anceios andan os imperialistas dende aquela, e o republicano Donald Trump fixo por reforzalos así que chegou por primeira vez á presidencia. Axiña freou os enganosos pasos do seu predecesor, o demócrata Barack Obama, que anunciara, non para axudar a Cuba, senón para buscar por camiños máis elegantes o que o bloqueo non conseguira, e evitar que a fatal imaxe do bloqueo na opinión.

O matasete e falanchín Trump, representante orgánico dun imperio violento e en decadencia, retomou o camiño da forza ostensíbel nos plans contra Cuba. Non só desmontou os anuncios de Obama e levou o bloqueo a súa máis asañada hostilidade, senón que o recargóu con máis de duascentas corenta medidas dirixidas a afogar a illa.

Estas medidas (revalidadas polo seu sucesor, Joseph Biden, demócrata coma Obama) foran agravadas dende o seu retorno á Casa Branca, logo de termar por se safar de reponsabilidades por feitos coma o asalto ao Capitolio Nacional, ameaza dunha guerra civil que hoxe parece a cada máis próxima. Animado de a pouco pola acción pirata que forzas do seu exército imperialista perpetraron contra Venezuela, acordou que chegara o momento de intensificar aínda máis o bloqueo contra Cuba.

Terrorismo como arma política

Daba por seguro que a illa caería ao ficar sen a colaboración de Venezuela e, así e todo, fixo por crear un clima de terror para obter a rendición. Mais o exemplo da brava resistencia dos trinta e dous cubanos caídos en Caracas, que el mesmo puido espiar a distancia desde a súa gorida floridana de Mar-A-Lago, na compaña de algúns dos seus máis noxentos socios, xa lle certificaría algo que el non ignoraba: co pobo de Cuba non se xoga. Unha certeza que o levou a decidir un bloqueo naval para impedir que recibise petróleo e outros recursos básicos.

O xeito de asegurar o rigor do bloqueo naval, é a guerra de aranceis, o seu recurso para dominar o mundo. Outras medidas poderían traerlle problemas graves a economía do país no medio dos escándalos do Caso Epstein ou a violación das leis que esixen o voto do Congreso antes de asaltar unha nación soberana e secuestrar ao seu presidente constitucional, como fixeron contra Venezuela. Ilegalidades que chegan no medio de protestas no propio territorio dos EUA polos asasinatos de cidadáns brancos, non xa inmigrantes racialmente inferiores, cometidos polo seu destacamento paramilitar do ICE (que distintas voces chaman A Gestapo de Trump)

No canto dun bloqueo naval que comprometería gravemenete o seu propósito de permanencia na Casa Branca, quen se considera non só presidente do EUA senón emperador do mundo, anunciou unha recarga máis do bloqueo, de crítica gravidade: unha orde executiva de alzados aranceis contra todo país que lle faga chegar petróleo a Cuba, imposición que compromete represalias militares contra quen desobedeza.

Así como dende a Casa Branca fixeran bulras da prática aclamación da Asemblea Xeral da ONU contra o bloqueo (co voto de algún aliado xemelgo, coma fora o caso de Israel) agora Trump séntese con folgos para impor a súa vontade anticubana ao resto do mundo.

Arestora, quen non atendan o seu deber de defenderen Cuba, non só colaborarán de feito co mafioso que preside os EUA senón que estarán a tecer (ou reforzar) o barazo da forca para o seu propio pescozo. Ben claro proclamara o actual gobernante ianqui que non respecta máis lei que a da súa propia moralidade (isto é, a súa total carencia de moral) mentres a súa mente abala entre a enfermidade e a desvergoña, e non precisa sicólogo nin siquiatra que o confirme.

Cuba, que dera superado desafíos como o do derrube da Unión Soviética e o campo socialista europeo, ten unha longa e ricaz historia que seguir honrando, recentemente acrecentada polo exemplo dos seus trinta e dous fillos mortos en Venezuela. Afincada de pleno dereito nesa historia, sabe con certeza que o seu é honrar seus grandes fundadores, dende Carlos Manuel de Céspedes até Fidel Castro, sembrador do Patria ou Morte Venceremos, a maior divisa da nación, pasando polos cumios que representan José Martí e Antonio Maceo.

Martí, ao render tributo ás vidas entregadas pola liberdade de Cuba, exclamou: “Que vos sirva de abraio e contento, mortos ilustres! O compromiso de facer libre e próspera á patria, é tan rexo que antes de decaer xuntarase o mar do Sur co mar do Norte, e nacerá unha serpe dun ovo de aguia!”. Establecendo a loita contra quen tivese o propósito de atrancar o triunfo dese empeño, Maceo anunciara: “Quen tente apoderarse de Cuba, só recollerá o pó do seu chan asolagado en sangue, se non perece na loita!”.

Cuba amante da paz que ten dado mostras arreo da súa ética solidaria, tamén está resolta a defenderse e defender a xustiza. Aqueles que dentro ou fóra de Cuba non o fixesen, cargarán para sempre con esa vergoña e deberán prepararse para a indignidade e desprezo que o monstro revolto e asasino lles ten reservado.

Luis Toledo Sande (Holguín 1950) fora responsábel delegado polo ministerio de Cultura de Cuba na Semana de Martí en Vigo (1989) un programa de conferencias e actuacións que culmunou coa inaguración dunha estatua de Martí nos xardíns de Uxío Montero Ríos da beiramar da cidade.

Versión en Galego de Rina María Ameneiro, profesora emérita do Seminal State College (A Florida) para TSA.

CARTA DIRIXIDA CON CARACTER DE URXENCIA POLA PRESIDENTA DA ACNU AO SECRETARIO XERAL DAS NACIÓN UNIDAS, ANTONIO GUTERRES.

Excelencia:

Fálolle en nome e valimento de organizacións de entidades da sociedade cubana, persoas naturais, líderes comunitarios e actores membros e/o colaboradores da Asemblea Cubana das Nacións Unidas (ACNU).

A ACNU é unha organización cubana fundada no 1947, que ten de seu condición consultiva especial perante o Consello Económico e Social (ECOSOC) dende 1999, e está representada na Conferencia de Organicacións non Gobernamentais (CONGO) así como na Federación Mundial de Asociacións das Nacións Unidas (WFUNA). Dende a súa fundación, ten traballado arreo na promoción e defensa dos propósitos e principios consagrados na Carta da ONU e do multilateralismo. Exerceu asemade de ponte entre as Nacións Unidas e a sociedade cubana.

Escríbolle en situación de emerxencia e con indignación e profunda preocupación perante as crecentes e bárbaras ameazas do presidente dos EUA, Donald Trump, contra á paz desta rexión e do mundo, expresión do seu completo desleigo e escarnio do multilateralismo e da orde internacional vixente.

Este pésimo recado da administración dos EUA, é unha ofensa contra o Dereito Internacional e a Carta das Nacións Unidas, e, asemade, viola a responsabilidade primordial de manter a paz e a seguridade internacionais conferida ao Consello de Seguridade da ONU. Condenamos sen reservas o desacato da administración dos EUA das súas obrigas estatutarias como membro permanente desta entidade principal das Nacións Unidas, así como do recurso ao veto para mascararen unha actuación internacional propia dun Estado terrorista.

A ilegal, criminal e inxustificada agresión contra da República Bolivariana de Venezuela do pasado 3 de xaneiro; o masacre de máis de 100 persoas (32 deles cubanas) e o secuestro do presidente constitucional Nicolás Maduro e da súa esposa e deputada, revelan que a actual administración dos EUA non se considera parte do Dereito Internacional. O terrorismo de Estado dos EUA contra Venezuela merece condena categórica polo que ten de prepotencia e arrogancia imperial, de barbarie e desprezo á humanidade. Non menos que outra mostra de irrespecto aos principios de igualdade soberana dos Estados, a libre determinación dos pobos e a solución de desencontros por medios pacíficos, a vista da ronca e desleigada ameaza do presidente dos EUA de “arrasar Cuba”, Estado fundador da ONU e defensor do multilateralismo, da Carta das Nacións Unidas e do Dereito Internacional.

O señor Trump e o seu goberno non reparan nas consecuencias dunha acción militar contra o noso país. Lastima a conciencia das persoas de ben, o seu desprezo pola vida e a seguridade de millóns de cativos, mozos e mozas, mulleres, idosos e dun pobo traballador, solidario e ben disposto, que padece privacións arreo por causa do bloqueo económico, comercial, financeiro e tecnolóxico que durante máis de seis décadas aplican os EUA ao noso país, en abuso e desprezo dos dereitos humanos da poboación cubana, en primeiro lugar, e do seu dereito á vida.

Ofenden as accións do goberno dos EUA á Proclama de América Latina e o Caribe como Zona de Paz, aprobada no 2014, merecedora do compromiso pleno de latinoamericanos e caribeños, defensores, promotores e amantes da paz

Excelencia: en nome das persoas naturais e xurídicas, redes, movementos sociais e doutros actores asociados e/o colaboradores da ACNU, pedímoslle que, en virtude do artigo 2.4 da Carta, inste sen dilación, ao presidente Donald Trump e a súa administración, a prescindir do uso da forza contra a integridade territorial e a independencia política do Estado cubano.

Polo seu intermedio estendemos esta demanda a todos os estamentos da Organización, así como aos organismos, fondos e programas do Sistema. Todos coñecemos que as resolucións e o compromiso dasentidades do Sistema das Nacións Unidas a prol do pobo cubano, do desenvolvemento sostibel do país e da materialización da Axenda 2030, sería afectados de vez por unha agresión militar estadounidense.

En nome e representación da sociedade cubana, defendemos o compromiso das autoridades nacionais e as súas resolucións a prol do benestar de toda a poboación, tal e como aparecen nas súas políticas públicas en cuxo deseño, execución e supervisión desempeñamos un papel básico.

Excelencia, é definitiva a nosa vontade de continuar loitando pola paz e a seguridade internacionais, de contribuír ao desenvolvemento da cooperación internacional e promover o desenvolvemento sostíbel; a materialización das metas e obxectivos da axenda 2030. son parte fundamental no noso compromiso en defensa e promoción dos dereitos humanos para tod@s. Teña a certeza que este é o sentir maioritario da poboación cubana.

Cuba é unha nación pacífica, resistente e respectuosa do Dereito Internacional e da Carta das Nacións Unidas. En consecuencia reclamamos un trato recíproco de todos os Estados asinantes da Carta das Nacións Unidas. Contamos co seu resolto respaldo para lograrmos que, como sinala o limiar da Carta, as xeracións e a nosa actual poboación para o caso, sexan preservadas, do demo da guerra.

Ao trasladar a esperanza na súa resolta xestión a prol da paz para Cuba, así como do embargo radical do uso da forza por parte da administración dos EUA contra a integridade territorial e independencia da nosa Patria, aproveito a ocasión para lle facer expresión reiterada, Señor Secretario Xeral, das seguridades da nosa consieración e respeito.

Norma Goicochea Estenoz

Presidenta

Excmo. Sr. Antonio Guterres

Secretario Xeral das Nacións Unidas

Nova York

Versión en Galego de Lina Maquieira para TSA

Prensa Latina – Juventud Rebelde

A radio e a prensa de Cuba informaron da sesión do Consello da Defensa Nacional que foi presidida por Raúl Castro, líder da Revolución e polo titular da República, Miguel Díaz-Canel coa participación do plenario que acudiu acompañado de mandos do Estado Maior das Forzas Armadas e do ministerio do Interior. As novas da xuntanza ocuparon un lugar preferente nos media do dia seguinte, coa precisiónde de a convocatoria formar parte, como é norma, do programa previsto do Dia da Defensa para determinar a preparación e o proceso de actuación dos órganos de direción da estrutura armada e de interior e da súa relación coa poboación. Integrantes do Consello detallaran na véspera a orde do día do plenario e o programa do Día da Defensa.

Durante a sesión analizaron as previsións e medidas do paso a un eventual Estado de Guerra, como parte da mobilización e desenvolvemento do Estado de Guerra previsto para a inminencia estratéxica do povo en situación de defensa armada.

Dando conta da convocatoria, as informacións relatan a participación de Raúl Castro Ruz, líder de la Revolución, e o seu comentario positivo sobre o cumprimento do programa previsto. A asemblea entrou nos pormenores do Dia da Defensa en todo o territorio e na participación prevista das forzas populares para respostar calquera agresión.

O Presidente de la República ten a potestade de designar un Vicepresidente e conselleiros para defenderen o pais en situacións excepcionais e de forza maior e asumiren as atribucións do Estado, coa excepción de la facultade constituínte.

Dias antes da convocatória, Díaz Canel saira ao paso de excesos verbais recollidos nas redes que colaboran co imperialismo, nun contexto de agresión a Venezuela e de ameazas da Casa Branca sobre o mapa do Caribe e afirmóu: “Cuba non agrede senon que é agredida polos EUA dende fai 66 anos! Cuba non ameaza, prepárase para defender a Patria deica o derradeiro pulso!Cuba é Carraxe!”.

Versión en Galego de Avelina Falcoa para Terra Sen Amos

JUVENTUD REBELDE, GRANMA, CUBADEBATE, TERRA SEN AMOS

O presidente Diaz Canel non deu tempo aos comentarios ameazantes e despectivos, proferidos contra Cuba polo goberno de Washington e correren polas axencias dominantes e a silveira de redes controladas polo Norte e avisóu que eran terminantemente inaceptábeis e estaban fóra do respecto obrigado entre nacións. A invocación da presidencia foi para reafirmar que o pobo de Cuba estaba disposto para a defensa. Diaz Canel recusou os brados de Polifemo de Trump e dixo que non compría prestarlles consideración por procederen dun goberno carente de moral e afeito a convertelo todo en negocio, mesmo as vidas humanas.

“Somos nós os agredidos polos EUA: Cuba é unha nación libre, independente e soberana, que non admite imposicións”, recordou Diaz Canel ao pé das ameazas de Trump.

“Bradan histéricos contra nós por termos escollido como pobo, soberanamente, o noso modelo político”. Para a opinión política que polo mundo adiante prefire acomodarse a propaganda imperialista, o presidente dixo que aos que culpan á Revolución Cubana de atrancos na súa economía, caerlles debería a cara de vergoña pois están de volta das medidas draconianas e asfixiantes que os EUA aplican a Cuba por máis de seis décadas e que agora ameazan subir ainda de intensidade. Dixo que Cuba non agredía a ninguén: “somos nós os agredidos polos EUA: Cuba é unha nación libre, independente e soberana, que non admite imposicións; Cuba está preparada e disposta para defender a patria até a derradeira gota de sangue!”

Sobre as ameazas da Casa Branca, medios cubanos lembran que Barack Obama, dende a presidencia dos EUA, propuxera convivir con Cuba, viviren como “bós veciños”, unha opinión que compracera a certos sectores da poboación da illa que recomendaban ceder, abandonar a coeréncia independentista histórica e se acomodaren ás condicións impostas dende o Norte. Esta opinión cualificaba a dignidade cubana de teimosía e chamaba a firmeza anacronismo. Contra esta maneira de interpretar o Bloqueo, outra, popular, esencial e dominante na illa, recorda que a maior acumulación militar e económica do planeta, fora quen resolvera hai 66 anos concentrar atrancos económicos e sancións ilegais aos paises que estableceran relacións económicas e políticas con Cuba. Análises internacionais coinciden en sinalar que Sobre as ameazas da Casa Branca, medios cubanos lembran que Barack Obama, dende a presidencia dos EUA, propuxera convivir con Cuba, viviren como “bós veciños”, unha opinión que compracera a certos sectores da poboación da illa que recomendaban ceder, abandonar a coeréncia independentista histórica e se acomodaren ás condicións impostas dende o Norte. Esta opinión cualificaba a dignidade cubana de teimosía e chamaba a firmeza anacronismo. Contra esta maneira de interpretar o Bloqueo, outra, popular, esencial e dominante na illa, recorda que a maior acumulación militar e económica do planeta, fora quen resolvera hai 66 anos concentrar atrancos económicos e sancións ilegais aos paises que estableceran relacións económicas e políticas con Cuba.

De non ter Cuba que pagar a elevadísima carga ilegal do bloqueo, o seu nivel económico e de progreso sería hoxe modélico para toda América. Vintecatro anos despois da caida do CAME, non se cumpriu nin un só dos agoiros de ruina para Cuba anunciados dende as universidades norteamericanas. Emily Morris, profesora do Instituto das Américas do University College de Londres explicara nun artigo publicado na New Left Review o completo fracaso das arrogantes prediccións de ruina, malia ser Cuba o país máis afectado pola desaparición do mercado común dos paises socialistas e ter que aturar as consecuencias do prolongado bloqueo.

Morris recorda que a maiores da desaparición do CAME, Cuba seguia padecendo o bloqueo, a Lei Helms Burton, a Lei Torricelli, a Lei de Axuste e a incesante hostilidade promovida desde Washington. Malia o criminal cerco, os indicativos sociais cubanos superaban os dos seus ex-socios do Leste, apuradamente convertidos ao capitalismo. O índice de mortalidade infantil de Cuba era do 11% no ano 90, xa daquela moito melllor ca a media do CAME, pero no ano 2000 o rubro baixaba ao 6% o que aumentaba a súa avantaxe comparativa cos paises da Europa central empolados baixo a pruma dos EUA. Cuba tamén aumentara desde 1990 a 2000 a esperanza de vida de 74 a 78 anos. No resto dos paises do CAME, a pobreza rebaixou ese índice de 69 a 68 neses mesmo anos.