AXENCIAS CUBANAS (20.06)– TSA

As novas normas sancionadas polo Poder Popular, completan previsións dos Lineamentos da Política Económica e Social ( 2011-2018) liberalizan de emerxencia o modelo de empresas turísticas, introducen formas de propiedade no sector público, dende o modelo de desenvolvemento turístico, franquean o camiño a formas de propiedade na economía e delimitan a cartilla de racionamento á xubilación e ás persoas necesitadas de protección social e ao tempo amplían o marco do investimento estranxeiro, reforma os salarios e aumenta a autonomía local. Saindo da Terceira Sesións Extraordinaria do Poder Popular, Díaz-Canel invocando ao governo dos EUA dixo que non se podía falar de liberdade “mentres procuran a desesperación dun povo enteiro por falta de recursos vitais”. O presidente dixo que si o governo de Washington quería “de verdade axudar ao povo tiñan que deixalo vivi: “deixen a Cuba comerciar, importar combustíbel, créditos, medicamentos, finanzamento e relacionarse coa súa emigración e co mundo; deixen a Cuba mostrar ao mundo o que é quen de conseguir cando non hai atrancos!”.

Ao anunciar a creación dun grupo de traballo para xestionar o efecto que terán as medidas «de impacto estratéxico» no ordenamento xurídico cubano, o primeiro ministro, Manuel Marrero, sostivo este xoves que «non son ríxidas» e non se conciben como unha renuncia á construción do socialismo, senón que son «condición indispensable para a súa preservación».

«Cando a vida do pobo se volve tan dura, o primeiro deber do Partido Comunista e do Gobierno Revolucionario non é explicar mellor a crise, senón cambiar o que sexa necesario para saír de ela», dixo o presidente Díaz-Canel na sesión parlamentaria extraordinaria que analizou o paquete de medidas.

“Cuba vive as horas máis difíciles deste século e temos a histórica responsabilidade de librala deste trance» propuxo o Presidente que lembrou o concepto de Revolución legado por Fidel hai 26 anos “Revolución é cambiar todo o que ten que ser cambiado. Con plena conciencia do momento que vivimos e co respecto que merece cada cubana e cada cubano, esforzados nestes tempos complexos, non podemos pensar e actuar como en tempos normais, porque non son tempos normais».

Diaz-Canel dixo que as medidas están dirixidas «a romper o cerco de quen se empeñan en asfixiarnos e confésano sen ningún escrúpulo e, ao mesmo tempo, cúlpannos coa cara lavada de producirmos todo o mal que propio bloqueo provoca».

No que vai de 2026, o bloqueo petroleiro fixo que só un barco de petróleo entrase a Cuba, o ruso Anatoly Kolodin en marzo. Á vez, as novas ondas de medidas coercitivas unilaterais, emitidas pola Casa Branca en maio e que entraron en vigor en xuño, establecen fortes castigos para empresas estranxeiras con negocios na illa.

A posibilidade de sufrir sancións (dende conxelación de activos até restricións de uso de dólares) e a deterioración da economía cubana produto das propias sancións, fixeron que nas últimas semanas pechasen parcial ou totalmente as súas operacións na illa compañías como as canadianas Sherritt e Blue Diamond, as españolas Meliá e Iberostar e varias aeroliñas internacionais.

BLOQUEO CONTRA A SOCIEDADE A FAMILIA E A ECONOMÍA

Denunciou que «a dura realidade que nos impón este castigo colectivo contra a economía, a sociedade e a familia cubana, procede dunha persecución financeira real, diaria, que leva a encarecer cada pinga de combustíbel, cada medicamento, cada produto alimenticio, cada peza e cada tecnoloxía que o país precisa».

“Cuba resiste heroica e creativamente un castigo bárbaro, inmerecido, insoportábel, ao que agora engaden a ameaza de agresión militar e, sempre, a mentira, todo dentro dun marco que opera coma arma estratéxica fronte a resistencia colectiva”.

O paquete de medidas aprobado en sesión extraordinaria do 18 pasado no Parlamento, establece maior apertura a formas de xestión non estatais, investimentos estranxeiros e esquemas de negocio e abre a porta a novas formas de arrendamentos, usufruto sen carácter oneroso e venda de inmóbeis —avaliada caso a caso— tanto para cubanos residentes no país como no exterior.

Anuncia «novos actores» no sector turístico baixo «novas modalidades», o fomento de investimento estranxeiro directo (especialmente para cubanos non residentes) así como medidas para ampliar o rol do sector privado. No que vai de 2026, o bloqueo petroleiro fixo que só un barco de cru entrase a Cuba (o ruso Anatoly Kolodkin, en marzo). Á vez, as novas bátegas de medidas coercitivas unilaterais, emitidas en maio e que entraron en vigor en xuño, establecen fortes castigos para empresas estranxeiras con negocios na illa.

Salienta a proteción especial dos sistemas de transporte colectivos ou privados a partir da enerxía fotovoltaica que podería converter a illa o parque móbil máis descarbonizado do mundo.

Están previstas novas modalidades de negocio en destinos estratéxicos como os Caios, Habana Vella, Trinidade e outros de alto potencial turístico, no entando haberá licencias para desenvolvemento inmobiliario en todas as zonas turísticas que o requiran e habilitaránse empresas mixtas e esquemas de arrendamento para as mariñas.

Anúnciase ainda a creación dun banco cooperativo en liña, orientado á promoción de activos virtuais; a autorización de aluguer de autos por empresas mixtas, o investimento estranxeiro e outras formas de xestión non estatal; a constitución de axencias de viaxes de empresas mixtas, actores privados e formas de xestión non estatal, e a incorporación de guías de turismo e xestores de destinos locais.

Outra novidade é a cobranza dun imposto especial ás actividades turísticas para a protección do medio ambiente e outros fins asociados á sustentabilidade do sector, así como a expansión internacional de franquícias cubanas como parte da estratexia de posicionamento do país no mercado turístico global.

O paquete de medidas prevé asemade a creación de procedementos para quebra, liquidación e reestruturación de empresas, así como a posibilidade de converter empresas estatais en sociedades mercantís por accións ou participacións.

Segundo o anunciado polas autoridades na sesión parlamentaria, o Estado definirá a súa participación accionaria en cada sector da economía e manterá unha posición maioritaria naqueles considerados estratéxicos para o desenvolvemento nacional.

As reformas tamén inclúen cambios para dinamizar a agricultura, o comercio exterior e o sector inmobiliario, descentralizar a toma de decisións e dotar de maior autonomía a empresas estatais e municipios e ao tempo proxecta autorizar maior participación do capital privado na actividade financeira, incluída a posible creación dunha banca privada baixo a supervisión do Banco Central e suxeita ás mesmas regulacións do sistema bancario estatal.

Ao tempo que as axencias de prensa internacionais espallaban o lote liberal, o ministro de Relacións Exteriores de Estonia, Margus Tsahkna, recibía ao secretario da Asemblea da Resistencia Cubana (ARC), Orlando Gutiérrez Boronat, e anunciaba que “o réxime cubano non respecta os dereitos fundamentais dos seus cidadáns nin amosa vontade de cambio ningunha”.

Versión Galega de Nadia Beceiro Devesa para TSA

Cuba en Datos (Cubadebate) – TSA

O atranco principal do desenvolvemento económico e social de Cuba é dende hai 67 anos o bloqueo dos EUA, causante de enormes danos á economía da illa. O impacto humano deste ilegal cerco é incalculabel: vidas perdidas e sofrimento privado e familiar que afecta dunha maneira ou doutra a toda a poboación cubana.

As dúas Ordes Executivas que levan a asinatura do presidente Donald Trump (do 29 de xaneiro e Primeiro de maio de 2026) agravaron a asfixia intencionada contra Cuba e o seu pobo e levaron a límites extremos o cerco económico e o sufrimento humano provocados por estes abusos unilaterais e extraterritoriais de castigo colectivo.

Uns 1 400 MW da xeración eléctrica distribuída no país, non poden ser utilizados porque os EUA impiden adquirir a Cuba o diésel e o fuel que requiren grupos, motores e sistemas de transporte de combustíbel, debido ao bloqueo total ao acceso de Cuba ao petróleo e os seus derivados.

Padece a poboación unha media diaria de máis de 20 horas de apagamentos, o que afecta ao alumbrado, a cocción de alimentos, ao acceso á auga potábel e aos servizos de TV e comunicacións e outras intendencias básicas.

Por causa do ilegal cerco. duplicouse a taxa de mortalidade infantil o que deu como resultado a perda de 1.800 naipelos; segundo mostra un estudo recente do CEPR. Cuba tiña en 2017, ao comezo do primeiro mandato de Trump, unha mortalidade infantil excepcional para un país do Sur Global, dun 4.0 por cada mil nados vivos. Ese índice escalou nestes anos até o 9.9 por cada mil nados vivos no 2025.

A 65% diminuíu o índice de supervivencia dos nenos con cancro en Cuba, dun 85% de supervivencia que se rexistraba antes do arreciamiento do bloqueo enerxético . Máis de 100 mil cubanos están en listas de espera para recibir cirurxías electivas ou reconstrutivas, como resultado directo das carencias enerxéticas e de insumos médicos provocados polo bloqueo. Entre eles hai 5.152  pacientes oncolóxicos dos que 12 mil son menores, dacordo con datos do MINSAP.

As 2 888 persoas que eciben en Cuba tratamento regular de hemodiálise por insuficiencia renal crónica, están suxeitos a carencias diversas no seu tratamento altamente dependente de insumos, auga e equipamento especializado.

Un dos principais logros da saúde pública cubana, o Programa Nacional de Inmunización, que inclúe 16 vacinas e protexe a millóns de menores cubanos, está en serio risco. As restricións derivadas do bloqueo dificultan cada vez máis a adquisición de materias primas, equipamento e recursos financeiros para soster a produción nacional de vacinas.

Trescentos medicamentos do Cadro Básico de Saúde, dos 395 que se producen en Cuba, non son accesíbeis polo bloqueo de materias primas e insumos farmacéuticos. O bloqueo dificulta igualmente a produción no país de varios diagnosticadores de enfermidades desenvolvidos pola industria nacional, entre eles probas esenciais para a detección precoz do cancro . Máis de 100.000 menores de Cuba non están a recibir diariamente o litro de leite, subsidiado polo Estado, debido sobre todo á falta de combustible para transportar o leite desde as unidades produtoras ás cidades.

Por causa das trabas loxísticas e de pago para a compra de trigo, só se puido atender un 50% das necesidades de fariña polo que o peso do pan de ración houbera de diminuir de 80 a 60g. Pola falla de combustíbel, 170 contedores de produtos esenciais chegados a Cuba, por un valor de 6,3 millóns de dólares, non puideron ser distribuídos aos seus destinatarios. 11 000 toneladas de alimentos básicos que o PMA xa ten en armacéns por toda Cuba, están a distribuírse “a un ritmo moito máis lento do previsto” por carencias de combustíbel e transporte. UNICEF E PNUD informaron que teñen varias decenas de contedores en portos cubanos que logran extraer e distribuír con enorme lentitude.

A asfixia económica

A Orde Executiva do Primeiro de Maio do governo de Washington, ampliou até límites inimaxinábeis as medidas punitivas de Washington contra a economía cubana e calquera empresa no mundo que pretenda comerciar ou investir en Cuba.

Como resultado destas imposicións no límite, a compañía canadense Sherrit International cesou as súas operacións mineiras e enerxéticas en Cuba. As dúas principais navieras internacionais que operaban con Cuba, a francesa CMA CGM e a alemá Hapag – Lloyd decidiron deixar de aceptar novos pedidos procedentes de Cuba ou con destino á illa. Como resultado, un grupo de pezas e partes destinadas á reparación da termoeléctrica Antonio Guiteras, a maior unidade de xeración térmica do país, están varadas en Francia; uns 20 contedores de ron cubano destinados á exportación están igualmente varados en terminais portuarias cubanas. Numerosas compañías aéreas como Turkish Airlines, Iberia, Air Canada, Air France, World2Fly e outras cancelaron os seus voos a Cuba por non podérense subministrar no país de combustíbel de retorno; a baixa na venda de billetes tamén producira cancelacións.

A compañía canadense Blue Diamond retirouse de Cuba e da xestión de máis de 60 instalacións hoteleiras no país. As compañías españolas Meliá e Iberostar deixaron de administrar 15 e 12 hoteis, respectivamente, das instalacións que operan no arquipélago cubano. 

O banco estranxeiro que procesaba as operacións en Cuba utilizando as tarxetas VISA e MASTERCARD, interrompeu a súa relación con FINCIMEX desde o 6 de xuño. Transfigura Group comunicou a fundiciones na China que deixarían de recibir cargamentos de concentrados de zinc procedentes do proxecto Castellanos, en Pinar del Río, Cuba, como resultado da chantaxe dos EUA. A Empresa mineira A Victoria SA (entidade mixta entre a australiana Antillas Gold Ltd e a cubana SOF Geominera SA) foi sancionada polo Departamento do Tesouro dos EUA por “xerar ingresos para o Estado cubano”. Previamente penalizaran a tamén mineira Moa Nickel S.A. (mixta entre a Sherrit e o Grupo Empresarial do Nickel) A empresa estatal cubana de petróleo e derivados CUPET foi incluída na lista de arbitrariamente sancionadas polo governo de Washington, con efectos extraterritoriais, no propósito de levar ao extremo o cerco enerxético contra Cuba.

Cortar a Solidariedade

A Orde Executiva do 1 de maio chegou ao paroxismo de criminalizar as doazóns que cidadáns e entidades poidan facer a Cuba no medio da grave crise xerada pola extensión ao límite do bloqueo. Dende o governo de Washington desprestixiaron e tentaron encausar xudicialmente organizacións e persoas solidarias con Cuba en EE.UU como The People´s Forum, CodePinK, ANSWER, Tricontinental, ou a plataforma mediática Break Thorough News, ou o influencer Hasan Piker .O Departamento do Tesouro ditou medidas de represalia contra o Instituto Cubano de Amizade cos Pobos, principal canalizador da solidariedade e de doazóns en Cuba e á súa axencia de viaxes AMISTUR, co que se ameaza con sancións a todo o que sosteña relacións con esta organización cubana. A plataforma de pagos Stripe pechou a conta de Cuban Americans for Cuba Inc, unha organización que traballa polo fin do bloqueo dende os EUA. Segundo a mensaxe recibida pola organización, Stripe decidiu pechar a conta por supostos “compromisos con entidades prohibidas”, incluíndo a Cuba, debido a restricións de reguladores e socios.

Mpara alén de números e medidas coercitivas, o bloqueo é un castigo colectivo, extremo e inxustificábel contra o pobo cubano. É xenocida, ilegal, extraterritorial e contrario ao Dereito Internacional.

Versión en Galego de Sela Codeso Santalla para TSA

EUROPA POR CUBA – TSA

Cuba manténse coma símbolo de resistencia fronte ao bloqueo do goberno dos EUA, de máis de 60 anos. Nun contexto internacional marcado pola dereitización e o colonialismo non arreprentido, o estado de sitio non representa só unha política exterior senón un propósito de afogar un proxecto político, económico e social que desafia os piares da orde capitalista global. Eis por que a solidariedade internacional con Cuba non pode ser superficial nin circunstancial senón obrigadamente ideolóxica, consciente e combativa.

A historia ten probado que sen ideoloxía revolucionaria non hai transformación real. As revolucións non proceden da espontaneidade nin do oportunismo, senón da claridade política, do compromiso sostido e da vontade organizada dos pobos. Endebén, a defensa do socialismo en Cuba non é un asunto exclusivamente nacional: é un asunto de toda a humanidade. Cuba representa a posibilidade concreta de construír unha alternativa ao capitalismo armado, e a súa resistencia irradia forza a correlación mundial a prol dos pobos.

Renunciar á defensa ideolóxica do socialismo debilita de feito a capacidade de resposta fronte á dominación imperialista. Sen unha base ideolóxica firme, a solidariedade baleírase de contido, convértese en xesto simbólico e perde o seu potencial transformador. Por iso, a solidariedade con Cuba debe asumir un carácter político claro: non se trata só de acompañar, senón de defender activamente o seu dereito a ser libre e independente.

As organizacións políticas, sindicais e sociais teñen un papel fundamental nesta tarefa. Nunha autocrítica honrada e necesaria, en demasiadas ocasións, a solidariedade internacional ficara reducida a accións limitadas, sostidas por pequenos grupos de militantes comprometidos, no entanto a maioría das das organizacións permanecía á marxe. Esta situación contrasta de xeito evidente coa mobilización masiva que acompaña ás convocatorias electorais, beneficiarias de todos os recursos humanos e materiais dispoñibles.

Mais se o internacionalismo é un principio fundamental do movemento revolucionario, non pode ocupar un lugar secundario na práctica política; a solidariedade non é un capricho nin unha actividade complementaria: é un compromiso central da loita dos pobos.

No entanto é imprescindibel recuperar o carácter combativo das accións de solidariedade que nunca poden ser espazos meramente festivos ou simbólicos, desprovistos de contido político. A situación que enfronta Cuba esixe seriedade, firmeza e coraxe. Cada acción debe contribuír a elevar o nivel de conciencia, denunciar o bloqueo e mobilizar a sectores cada vez máis amplos da sociedade.

Mobilizar “até o último militante” non é unha consigna baleira, senón unha necesidade política. Só mediante a implicación activa e consciente das bases será posíbel construír unha solidariedade efectiva, capaz de incidir na opinión pública e de presionar sobre os gobernos para que cesen as políticas de agresión contra Cuba.

A condición revolucionária implica asumir a defensa da Revolución en calquera recuncho do mundo e significa entender que as loitas non son illadas, que forman parte dun mesmo proceso histórico de emancipación. No de hoxe, Cuba ocupa un lugar central nesa loita. Defendela non é só un acto de solidariedade: é un acto de coherencia, de compromiso e de responsabilidade histórica.

A solidariedade internacional con Cuba ten de estar á altura do desafío. Non abonda con declaracións: requírense accións sostidas, organización, claridade ideolóxica e vontade resolta. Porque na defensa de Cuba, xógase, tamén, o futuro de todos os pobos que aspiran a seren verdadeiramente libres.

*Europa por Cuba é unha iniciativa de comunicación e solidariedade internacional para difundir a realidade cubana e poder superar a desinformación e o bloqueo impostos polos EUA e promover o intercambio cultural e político entre Cuba e os países da UE.

VIPS 28 de maio de 2026, publicado por Consortium

A Asociación de Veteranos do Departamente de Responsabilidade dos Servicios da Informanción dos EUA (VIPS, nas siglas inglesas) remitira 28 de maio ao titular da Casa Branca unha advertencia de extrema responsabilidade que recomenda evitar por todos os medios a intervención militar anunciada por Trump e intensificada co anunciado propósito de catástrofe para o pobo de Cuba, por Marco Rubio, ministro de Estado. Rubio nacera na Florida de pais cubanos que emigraran antes da Revolución, unha circunstancia que non lle impide presentarse como mártir do governo lexítimo de Cuba contra o que promete revancha . Os homes e mulleres veteranos do VIPS afirman que no caso de convertiren en realidade o anunciado ataque contra Cuba, o dano será elevado e indiscriminado para a pobo de Cuba e a derrota dos EUA será segura.

Os VIPS lembran que as relacións dos EUA con Cuba nunca foron boas, nin sequer antes do trunfo de Fidel Castro no 59. Washington nunca dera sinal de entender a profundidade do orgullo nacional do povo cubano e o seu fondo anceio de soberanía, nin a súa cultura de respecto polas institucións propias. O respecto cubano polo seu governo que encarna a representación colectiva, é tan grande que mesmo os cubanos que arelan un cambio darán un paso a fronte para defenderen a súa bandeira se houber un ataque dende fóra.

O padecemento actual do pobo cubano é certo mais os informes que alegan un amplo apoio popular ás sancións dos EUA e mesmo a unha intervención militar, son opinión interesadas de quen están ao soldo do goberno dos EUA. No falso dilema entre vivir baixo o goberno actual con sancións de presión extrema de parte dos EUA, ou viver baixo un novo sistema, habería quen optase por un cambio. Con todo, os partidarios dese cambio non confían nos Estados Unidos. Un bloqueo de 65 anos e as sancións en curso que impiden o comercio de petróleo producen na opinión radical desconfianza contra os EUA.

A arrogancia das Ordes Executivas do 29 de xaneiro e do 1 de maio, de parte do governo dos EUA nas que alegan que «as políticas, iniciativas e accións do Goberno de Cuba constitúen unha ameaza insótila e extraordinaria para a seguridade nacional dos Estados Unidos, confunde a realidade con imputacións de natureza política. Estas narrativas son na súa maioría falsas.

• Cuba procura evadir as sancións dos EUA (como faría calquera país para sobreviver) e recibe axuda de varios países, mesmo que esa solidariedades non poida estar, por causa do cerco, a altura do prometido e cualificar esa axuda exterior coma “ameaza para os EUA” carece de sentido. Esixirlle máis transparencia ao conxunto empresarial GAESA da defensa cubana e non querer admitir unha obrigada reserva fronte as agresivas operacións e sancións da espionaxe dos EUA.
• Dende 1992 alomenos, o goberno dos EUA non ten proba de Cuba proporcionar apoio operativo, loxístico ou de formación a ningunha organización cualificada como terrorista polos EUA. Ampliar a definición de “terrorista” para incluíren un par de fuxitivos da Lei estadounidense semella hipócrita.
• A análise do derribo dos dous avións cubano-americanos cando saían do espazo aéreo cubano 24 de febreiro de 1996 mostra claramente que a acusación contra o expresidente Raúl Castro a semana pasada non está soportada en feitos comprobados.
• O governo dos EUA non pode probar que China e Rusia estean a operaren “bases de espionaxe” de sinais en Cuba dirixidas contra os EUA. Como ben coñece o funcionariado da expionaxe dos EUA, Rusia abandonou as súas principais instalacións despois da caida da URSS e nunca houbo iindicios de instalacións chinesas.
• Por moito que a polémica sobre os supostos “ataques sónicos” ou “ataques de microondas” contra persoal estadunidense se manteña viva nalgúns departamentos non hai probas nos últimos nove anos que xustifiquen a acusación dos EUA dun papel cubano en tales ataques na illa.
• As operacións encubertas no marco dos programas de “promoción da democracia” ou de cambio de réxime dos EUA xeran opinións no electorado estadounidense, polo que a imaxe resultante é enganosa. Recomendamos revisar estas actividades encubertas e, no caso de aprobalas, que veñan respaldadas por un Ditame Presidencial e nunha Notificación Oficial do Congreso. Os arquivos proban que os informes ao presidente Kennedy mentiron sobre a oportunidade do ataque a Baía de Cochinos e que os analistas da CIA non se deron por enterados.

Cando a Administración (dos EUA) acumula informes de espionaxe aèrea sobre Cuba e de movementos de barcos arredor da illa, o que está a facer é revelar o propósito dunha intervención militar. A dotación do exército cubano é regular pode carecer mesmo de elementos básicos mentres a doutrina cubana da “Guerra de todo o pobo” pode parecer inxenua. Cuba reaccionará co equipo convencional que teña e poida conseguir, se cadra incluso drons, en defensa do seu governo e de posicións críticas.

No entanto, o colapso do réxime anunciado polos EUA e a ocupación ou imposición externa dun goberno serán un fracaso memorábel. As mesmas persoas que conservan os Chevrolets do 57 na estrada, causarán estragos contra un réxime imposto polo estranxeiro. As declaracións da administración revelan unha sabia desposición a manter as botas estadounidenses fóra do chan, mais é compre saber que os homes e mulleres nacionalistas de Cuba socavarán arreo calquera sistema que impoñamos. Calquera destes escenarios determinarán presións migratorias catastróficas.

Contan na prensa que os EUA manteñen unha presunta “negociación” cun neto do expresidente Raúl Castro, que non ocupa ningún cargo oficial en Cuba. Certo ou non, o que a nosa experiencia con conflitos en todo o mundo revela é que as conversas cunha pistola apuntando á tempa non merecen o nome de negociación. A coerción estadounidense contra Cuba fracasa dende hai máis de seis décadas. Negociar sen bloqueos, expedientes políticos basados na realidade e interlocutores con representatividade inequívoca, poderían producir resultados diferentes.

• Fulton Armstrong, ex-oficial de Intelixencia para América Latina (retirado)
•  Marshall Carter-Tripp , ex-uncionario do Servizo Exterior; director de área da Oficina de Intelixencia e Investigación do Departamento de Estado ou ministerio de Exteriores.
• Philip Girald , antigo oficial de operacións da CIA.
• Matthew Hoh ,ex-capitán do USMC de Iraq e oficial do servizo exterior de Afganistán (asociado de VIPS)
• Jim Jatras , ex-funcionario do Departamento de Estado dos Estados Unidos e ex-asesor de política exterior da dirección do Senado (asociado de VIPS)
• Larry Johnson ex-oficial de intelixencia da CIA e ex-funcionario antiterrorista do Departamento de Estado.
• John Kiriakou ex–oficial de contra-terrorismo da CIA e ex-investigador principal do Comité de Relacións Exteriores do Senado
• Karen Kwiatkowski , ex-tenente coronel das Forzas Aéreas dos EUA; destinado a fabricación de mentiras sobre Iraq, 2001-03 na Oficina do Secretario de Defensa
• Ray McGovern ex-oficial de infantería/intelixencia do exército estadounidense e analista da CIA; informador presidencial da CIA
• Elizabeth Murray , ex suboficial de intelixencia nacional para Oriente Próximo, Consello Nacional de Intelixencia; analista política da CIA (xubilada)
• Scott Ritter, ex-comandante do Corpo de Marines dos EUA, ex-inspector xefe de armas da ONU en Iraq
• Coleen Rowley, axente especial do FBI e antiga asesora xurídica da División de Minneapolis.
• Lawrence Wilkerson, coronel do exército dos EUA, retirado; profesor visitante distinguido, do College of William and Mary (asociado da VIPS)
• Sarah G. Wilton , CDR, USNR, /DIA, (retirada))
•  Robert Wing , ex-funcionario do Servizo Exterior (asociado da VIPS)
• Ann Wright , coronel do exército dos EUA (xubilada); oficial do servizo exterior (dimitira en oposición á guerra contra Iraq)

Comunicado da VIPS traducido a Galego para TSA por Rachel Codesedo, profesora de literatura inglesa no Wilton College de Florida.

Cristina Cardoso – Avante pt

O cri­mi­noso blo­queio dos EUA a Cuba, com ca­rácter ex­tra­ter­ri­to­rial e ilegal à luz do di­reito in­ter­na­ci­onal, é a me­dida co­er­civa uni­la­teral mais longa da his­tória im­posta a um povo, ha­vendo vá­rias ge­ra­ções de cu­banos que já nas­ceram de­baixo do blo­queio. Os pre­juízos e as con­sequên­cias para o de­sen­vol­vi­mento de Cuba são imen­su­rá­veis, mas o que o povo cu­bano al­cançou ao longo de 67 anos de Re­vo­lução so­ci­a­lista, sob a di­recção do Par­tido Co­mu­nista de Cuba, é ex­tra­or­di­nário. Seja na saúde, edu­cação, ci­ência, cul­tura ou na so­li­da­ri­e­dade com ou­tros povos, Cuba é um exemplo para o mundo.

Um exemplo de um país, com pouco mais de 10 mi­lhões de ha­bi­tantes, que o im­pe­ri­a­lismo norte-ame­ri­cano está em­pe­nhado em der­rubar. Mais de 60 anos de inin­ter­rupta agressão, que as ad­mi­nis­tra­ções de Trump têm in­ten­si­fi­cado e que nos úl­timos meses foi ele­vada a um pa­tamar ainda mais de­su­mano, com vá­rias or­dens exe­cu­tivas de ca­rácter ex­tra­ter­ri­to­rial e ame­aças des­pu­do­radas de agressão mi­litar.

A ordem exe­cu­tiva as­si­nada no 1.º de Maio veio mul­ti­plicar os efeitos ex­tra­ter­ri­to­riais do blo­queio com a po­ten­cial apli­cação de san­ções se­cun­dá­rias contra em­presas, bancos e en­ti­dades es­tran­geiras, mesmo que os seus ne­gó­cios nos EUA não te­nham qual­quer li­gação a Cuba. É o caso de em­presas da área de mi­ne­ração, com­pa­nhias aé­reas – afec­tando du­ra­mente o tu­rismo, sector que mais di­visas fazia en­trar no país – ou mesmo em­presas de trans­porte ma­rí­timo, pondo em causa a en­trada de ajuda hu­ma­ni­tária que a so­li­da­ri­e­dade in­ter­na­ci­onal tem feito chegar a Cuba.

Esta me­dida é um acto de agressão eco­nó­mica im­pla­cável que di­fi­culta ainda mais o fun­ci­o­na­mento da eco­nomia cu­bana, que nos úl­timos meses tem en­fren­tado os efeitos de­vas­ta­dores da pa­ra­li­sação da en­trada de com­bus­tível, im­posta pelos EUA a 29 de Ja­neiro de 2026, e que apenas foi rom­pida com che­gada, no inicio de Abril, de um navio pe­tro­leiro russo com 100 mil to­ne­ladas de crude.

Como ao longo de mais de 60 anos, Cuba con­tinua a re­sistir e a de­fender a sua so­be­rania e in­de­pen­dência. Mas o im­pe­ri­a­lismo norte-ame­ri­cano pro­cura levar o povo cu­bano ao de­ses­pero e ali­menta nar­ra­tivas em torno de uma falsa “ameaça” que Cuba re­pre­sen­taria para a se­gu­rança dos EUA – veja-se os ru­mores cri­ados sobre drones ad­qui­ridos por Cuba para “atacar” os EUA ou a pre­pa­ração de acu­sa­ções contra Raul Castro, pelo der­rube de avi­o­netas que in­va­diram pro­vo­ca­tória e ile­gal­mente o es­paço aéreo cu­bano e es­tavam en­vol­vidas numa ope­ração de de­ses­ta­bi­li­zação contra Cuba em 1996 –, para além de todas as de­cla­ra­ções de Trump e Rubio para in­ventar um pre­texto que cubra qual­quer tipo de agressão mi­litar.

Pe­rante o de­sastre da agressão ao Irão e as suas con­sequên­cias in­ternas para a ad­mi­nis­tração de Trump, Cuba tornou-se uma “peça” im­por­tante com vista às elei­ções in­ter­ca­lares para o Con­gresso dos EUA, que se re­a­lizam em No­vembro. Para o im­pe­ri­a­lismo, a der­rota de Cuba so­ci­a­lista e de um povo que per­sis­ten­te­mente tomou nas suas mãos o seu des­tino é “pedra an­gular” na sua am­bição he­ge­mó­nica sobre o mundo.

Por isso é tão im­por­tante a so­li­da­ri­e­dade. A de vá­rios países, que sob acosso do EUA, con­ti­nuam a en­viar ajuda a Cuba, e de todos quantos se or­ga­nizam e mul­ti­plicam as ac­ções de so­li­da­ri­e­dade. Por Cuba, que os de­mo­cratas, pro­gres­sistas e re­vo­lu­ci­o­ná­rios não faltem à cha­mada!