Rosa Miriam Elizalde – La Jornada (México)

Marco Rubio, ministro de Estado de Trump, e primero apelido latinoamericano no ministerio imperialista, desata unha agresiva campaña de mentiras e chantaxe para que a condena do Bloqueo dos EUA contra Cuba, que logo cumprirá 63 anos, non sexa de novo aprobada por aclamación pola Asemblea Xeral de Nacións Unidas. A unha semana da votación, o Ministerio lanzóu unha delirante campaña para tentar mover o taboleiro: non tanto para sumar “nons” como para transformar votos afirmativos en abstencións ou ausencias.

Un telegrama do Departamento de Estado, publicado pola Axencia Reuters e datado 2 de outubro, revela a estratexia: vincular a resolución sobre o bloqueo coa guerra na Ucraína e presentar Cuba como unha ameaza para a paz rexional. Este documento, distribuído a decenas de embaixadas, require aos diplomáticos estadunidenses presionar aos gobernos que constitúen a Asemblea para opoñerse á Resolución de Cuba. Con este fin argumentan que  entre mil e 5 mil cubanos combaterían xunto ás forzas rusas. “Despois de Corea do Norte, Cuba sería o maior aportador de combatentes estranxeiros”, sostén o texto.

O obxectivo é explícito: obter un recorte dos votos a prol de Cuba na Asemblea Xeral da ONU e mália preferiren o voto negativo, o departamento de Estado do goberno de Trump coida que as abstencións ou a non asistencia tamén lles valen.

O chanceler cubano, Bruno Rodríguez Parrilla ofereceu en roda da prensa unha copia das instrucións de Marco Rubio ás embaixadas e afirmou que membros do Congreso dos EUA de orixe cubana enviaran cartas nas que conminan baixo ameaza a liberdade de voto dos  gobernos representados na Asemblea. Xestos inequívocos dos matóns de barrio.

A ofensiva chega nun contexto de endurecemento de sancións tralo regreso de Trump á Casa Branca, que non tolera que o ano pasado a resolución fose aprobada por 187 votos a favor, con Estados Unidos e Israel en contra e a abstención de Moldavia o que evidencia o aillamento imperial na súa teima de continuar contra Cuba o estado de  sitio máis longo da historia contemporánea.

A resposta da Habana é categórica: Cuba non forma parte do conflito armado en Ucraína nin participa con persoal militar alí nin en ningún outro país. O Ministerio detalla as accións penais por mercenarismo relacionadas con esa fronte: nove procesos (2023-2025) contra 40 acusados; oito xuízos e cinco fallos condenatorios que suman 26 persoas, con penas de cinco a 14 anos; tres causas pendentes de sentenza e outra en proceso. A Chanceleríacillería sostén unha política de tolerancia cero contra o mercenarismo, a trata e a participación de nacionais en conflitos no exterior.

ASASINATOS, OPORTUNISMO, CINISMO

No entanto, o goberno de Washington militarízase baixo o pretexto da loita contra as drogas, asasina tripulantes a bordo de embarcacións, reforza a súa presenza naval e ensaia regras de enfrontamento que elevan a intensidade do uso da forza. A campaña de chantaxe aos gobernos para condicionar a resolución cubana non é un capítulo aparte, senón a cobertura narrativa desa escalada á que se confire a forma oportunista e cínica de xestión diplomática para desviar a atención do profundo sufrimento que o Bloqueo causa ao pobo cubano.

Confirmado como Secretario de Estado (ministro de relacións exteriores) en xaneiro, Marco Rubio situou a Cuba no centro da súa axenda. Entre as súas medidas salienta as restricións intermitentes de visado contra funcionarios estranxeiros aos que acusa de participar no presunto esquema coercitivo de exportación de man de obra das Misións Médicas cubanas. Rubio fixo todas as dilixencias posibeis por criminalizar un dos programas de cooperación da illa máis recoñecidos en  todo o mundo.

Rubio tamén ten recuperado dos arquivos campañas fantásticas coma a das causas externas da chamada Síndrome da Habana que fóron terminantemente descareditadas por avaliacións autorizadas de 2023 e 2025. O contraste entre esa evidencia e a retórica política ilustra o sistema: cargar o clima mediático con alegacións falaces de seguridade nacional para debilitar os apoios á resolución.

Mais a aritmética histórica é túzara. Desde 1992, a Asemblea Xeral aproba por aclamación a necesidade terminante de pór fin ao Bloqueo, e, no 2024, o marcador fora 187-2-1. Con ese precedente, o escenario máis probábel é que a resolución pase desta con maioría sobrada, mesmo que Washington dea rabuñado con chantaxes algunhas abstencións ou ausencias.

Se a historia serve de guía, a prática aclamación da Asemblea volverá repetirse.

Traducido ao Galego para TSA por Anisia Meira.

Ante as ilegais medidas, a cada máis agresivas, do goberno do EUA contra Cuba e outros países da América Latina, a Asociación de Amizade Galego-Cubana FRANCISCO VILLAMIL chama a intensificar a solidariedade e apoiar a resolución cubana contra o bloqueo que será sometida a votación da Asemblea Xeral das Nacíóns Unidas un ano máis nos vindeiros días.

A manífestación en defensa de Cuba e contra a intromisión que o goberno de Washington recrudece dende Rio Bravo e o Caribe ao Cabo de Fornos, terá lugar na Segunda Feria 28 de outubro, ás 20:00 horas diante do MARCO de Vigo.

REDE EN DEFENSA DA HUMANIDADE

Distinguir  María Corina Machado co Premio Nobel da Paz é unha escalada cínica do discurso presidencial dos EUA e un paso máis da promoción imperial da guerra: o premio busca instalar no imaxinario colectivo a narrativa dunha invasión a Venezuela, disfrazada de guerra pola liberdade. A Rede de Intelectuais, Artistas e Movementos Sociais en Defensa da Humanidade cualifica de aldraxe distinguir co nome da paz unha biografía belicista e imperialista coma a de Machado.

A Rede cualifica de inadmisíbel e hipócrita que o Comité do Nobel presente a Machado como unha figura unificadora, cando o seu historial proba todo o contrario: obrou constante e abertamente contra o pobo de Venezuela e a súa actuación política centrouse no chamado explícito a derrocar aos gobernos lexítimos de Hugo Chávez e Nicolás Maduro, e en respaldar activamente ás sancións criminais do imperialismo contra o pais no que nacera así como na promoción da confrontación violenta nas rúas de Venezuela para forzar unha saída anticonstitucional do goberno lexítimo.

Para a instancia internacional en defensa da humanidade, a premiada  requerira a intervención de Netanyahu na campaña imperial contra Venezuela  —arquitecto da aniquilación de Gaza e do xenocidio do pobo palestino— asinara o compromiso de de instalar en Xerusalen a embaixada de Venezuela, aliñándose abertamente cun Estado de Apartheid acusado internacionalmente de xenocidio. Unha alianza estratéxica que a fai cúmplice do crime cometido contra o pobo palestino.

Un patrón de comportamento que a Rede chama fascista e que ten como fin principal e manifesto socavar a Soberanía de Venezuela para entregar impunemente unha terra de paz, que alberga as reservas de petróleo máis grandes do mundo, ao insaciábel vórtice imperialista dos EUA.

Erguer un expediente belicista coma o de Machado no abeanco da Paz, recibe no documento o cualificativo de estratexia de morte e dominación, que pretende aplicar a Venezuela una estratexia de dominación á medida dos EUA que despreza o dereito inalienábel do pobo venezolano á súa autodeterminación e que busca converter ao Caribe nun escenario de guerra.

Contra este deseño imperial que busca xustificar a morte e a destrución de toda unha nación e ofende a racionalidade e a dignidade, a Rede dirixe un chamado urxente a todas as voces que defenden a  independencia e a autodeterminación para se ergueren en defensa da paz. “Non permitamos que se lexitime a inxerencia e a guerra!” invoca o documento.

Bruno de Carvalho – Abril/Abril

O presidente da Colômbia, Gustavo Petro, alertou para o risco de uma invasão norte-americana à Venezuela que, a acontecer, poderia levar toda a região a uma situação semelhante àquela que vive, hoje o Médio Oriente. Apesar de já terem passado mais de dois séculos sobre as declarações do então inquilino da Casa Branca, James Monroe, que proclamou que a América era para os americanos, reclamando aqueles territórios como esfera de influência de Washington, a Doutrina Monroe continua vigente. Desde 2000, todas as administrações norte-americanas tentaram derrubar Hugo Chávez e Nicolás Maduro: através de golpes de Estado, invasões com mercenários, atentados com drones, com militares venezuelanos comprados, com a imposição de um falso presidente, etc. No entanto, o bloqueio inclemente de Cuba cumpría 63 anos. Só nunca ousaram invadir a Venezuela de forma directa. A razão é óbvia. Para além de uma orientação política e económica divergente dos interesses norte-americanos, com influência em vários países da região, a Venezuela tem as maiores reservas de petróleo do mundo.

Para além dos regulares navios da marinha e da guarda costeira norte-americana, Washington enviou agora para a costa venezuelana uma força composta por uma frota de sete navios de guerra, incluindo um submarino nuclear, e um grupo anfíbio, envolvendo 4500 soldados. Na região, as forças armadas dos Estados Unidos têm ainda aviões espiões P-8 para recolher informações e fazer trabalho de inteligência.

De acordo com a Casa Branca, Nicolás Maduro é o líder de um cartel de droga e a Venezuela é uma ameaça para a segurança dos Estados Unidos porque supostamente seria uma plataforma de trânsito de substâncias ilícitas para esse país e para a Europa. E há até um precedente histórico. Em 1989, os Estados Unidos invadiram o Panamá e prenderam o seu presidente, o General Noriega, antigo colaborador da CIA, acusado por Washington precisamente de estar envolvido no narcotráfico.

Contudo, a acusação parece não fazer qualquer sentido, como defende Pino Arlacchi, antigo director da UNODC, o departamento das Nações Unidas para as Drogas e o Crime. Num artigo intitulado «O grande engano contra a Venezuela: a geopolítica do petróleo disfarçada de guerra contra as drogas», explica porque é que é uma mentira definir aquele país como um «narco-Estado». 

Segundo Pino Arlacchi, durante o seu mandato à frente da UNODC, esteve em países como a Colômbia, Bolívia, Peru e Brasil, mas nunca visitou a Venezuela.«Simplesmente porque não havia necessidade», explica. «A cooperação do governo venezuelano na luta contra o narcotráfico era uma das melhores da América do Sul, só pode ser comparada ao histórico impecável de Cuba». Para além disso, no Relatório Mundial sobre Drogas de 2025 da UNODC, há apenas uma breve menção à Venezuela, indicando que uma fracção mínima da produção colombiana de drogas passa por esse país rumo aos Estados Unidos e à Europa. Segundo a ONU, a Venezuela consolidou-se como um território livre do cultivo de folha de coca, marijuana e produtos similares, bem como da presença de cartéis criminosos internacionais. «O documento não fez outra coisa senão confirmar os 30 relatórios anuais anteriores, que não falam do narcotráfico venezuelano porque ele não existe. Apenas 5% das drogas colombianas transitam pela Venezuela», sublinha o antigo director da UNODC.

Nesse sentido, importa atentar aos números dos outros países. A Colômbia e a Guatemala encabeçam a produção e comercialização de cocaína. «No Equador, por exemplo», explica, «57% dos contentores de bananas que saem de Guayaquil chegam à Bélgica carregados de cocaína. As autoridades europeias apreenderam 13 toneladas de cocaína num navio espanhol proveniente de portos equatorianos, controlados por empresas protegidas por funcionários do governo equatoriano. A União Europeia elaborou um relatório detalhado sobre os portos de Guayaquil, que descreve como «as máfias colombianas, mexicanas e albanesas operam amplamente no Equador». A taxa de homicídios no Equador disparou de 7,8 por 100 000 habitantes em 2020 para 45,7 em 2023.

Pino Arlacchi diz que os Estados Unidos usaram o narcotráfico como justificação para o que realmente lhes importa: o petróleo. É por isso que não incomodam minimamente os verdadeiros produtores de drogas. O Relatório Europeu sobre Drogas de 2025, por exemplo, não menciona sequer a Venezuela. Curiosamente, a Colômbia tem a presença de soldados norte-americanos em sete bases militares e uma presença substancial da agência dos Estados Unidos para o combate às drogas (DEA) e o país continua nos primeiros lugares na produção e comercialização de cocaína.

Um povo em armas

No seu livro de memórias, o ex-director do FBI, James Comey, confessou que entre as motivações das políticas dos Estados Unidos contra a Venezuela estava o chamado ouro negro. Trump ter-lhe-á dito que o governo de Maduro era «um governo sentado sobre uma montanha de petróleo».

A Venezuela é um dos países que mais cresce na América Latina e a previsão deste ano é para uma subida do PIB em 9%. Simultaneamente, apesar do crescimento da produção e comercialização de petróleo, o país diversificou mais a sua economia para fazer face ao cerco económico imposto pelos Estados Unidos. Hoje, a situação económica é muito diferente daquela a que esteve sujeita desde há cerca de uma década com as sanções dos Estados Unidos. A Venezuela apostou na construção de um modelo soberanista que teve de se adaptar à guerra económica imposta pelos EUA. Há bancos que têm dinheiro de Caracas congelado como o Novo Banco. Há um cerco económico à Venezuela para a asfixiar. A estratégia das sanções procurou empurrar o povo venezuelano para a miséria, como aconteceu noutras latitudes, para vergar governos aos interesses de Washington. Contudo, os últimos anos mostram a capacidade de resistência económica de Caracas.

Nas últimas décadas, a oposição venezuelana tem estado dividida e tem sido incapaz de derrubar o poder chavista pela força ou pela via eleitoral. Há opositores a governar câmaras municipais e governos estaduais, o que em si demonstra que não é certa a falta de liberdade. Os Estados Unidos contam com uma parte da oposição, como é o caso de Maria Corina Machado, que no passado pediu uma invasão do seu próprio país, mas há quem conteste essa opção.

O facto é que mais de oito milhões de venezuelanos, num país de 25,5 milhões, fazem parte do sistema de milicianos e reservistas. Ou seja, de acordo com dados do governo venezuelano, em poucas semanas, perante a ameaça de invasão, cerca de três milhões de venezuelanos inscreveram-se na Milícia Nacional Bolivariana, um corpo de civis armados e treinados para combater. Já com mais de 25 anos de chavismo no poder, a aliança das forças armadas com o povo venezuelano tem sido a peça-chave para garantir a soberania nacional e a continuação de um projecto que nunca escondeu a vontade de romper com as ingerências dos Estados Unidos e abraçar um modelo de relações internacionais multilaterais, justas e soberanas.

Mal dan as palabras para contar o horror, a crueldade e a infamia dos asasinatos sen fin en Palestina baixo as armas israelies; mal chegan para narraren o inferno diario dos que están atrapados en Gaza, nin o estoxo que merecen gobernos e institucións internacionais por quedaren de mans cruzadas. Que verbas poden describir o horror do aniquilamiento dun pobo enteiro?

A grandeza dun pobo que non se rende tamén é maior que as palabras: como contar a procura diaria e desesperada dun pobo para dar resistido a multiplicación do exterminio que multiplica o invasor: fame, bombas, sede e silenzo dos poderosos do mundo, non dan borrado o amor á vida, a lei da súa terra, o orgullo de resistir para alén do suportábel.

Hai máis de un século que as terras palestinas están na mira do colonialismo e logo se cumprirán oitenta anos do momento en que ditas potencias depredadoras resolveron arrebatar aos habitantes de Palestina o seu territorio, para estableceren na súa terra un Estado que terma dende aquela no empeño de ocupar os seus marcos, confinalos e aniquilalos.

A rapina imperialista e o racismo desprazaron a política internacional e están na base deste crime; eis a explicación de o interese de Occidente por enmascara a verdade e impor un relato amnésico que ignora as súas raíces profundas e quérenos facer crer que todo comezou 7 de outubro de 2023.

Palestina precisa de nós, de todas e todos: dun movemento global e popular que denuncie en calquera escenario a mentira e recoñeza o xenocidio israelí como o que é (non unha guerra e moito menos un conflito)

Palestina necesita dunha fronte común permanentemente activa que invada o discurso vitimista do ente sionista, e o dos seus cúmplices e encubridores; que acuse arreo aos provedores das bombas que arrasan hospitais, escolas e campos de refuxio; que denuncie a quen dá un trato privilexiado nas súas relacións comerciais e políticas ao agresor; que sinale a quen se beneficia e medra cos bens roubados ao pobo palestino; que desenmascare calquera intento de lexitimación dos xenocidas.

Se non for o apoio aberto ou vergonzante da maior parte dos gobernos occidentais máis poderosos, e a cumplicidade dos gobernos árabes máis reaccionarios, a matanza tería rematado. Pola súa propia conta non han reaccionar e non podemos confiar na boa vontade ventureira; tamén non podemos desviar a mirada ou permanecer impasibeis perante o propósito de borrar a un pobo enteiro da face da terra. Nada pode xustificar o silencio ou a conivencia co horror.

Mentres compartimos este urxente reclamo, o exército israelí iniciou a segunda fase da operación Carros de Gedeon para ocupar Gaza e controla as portas da cidade con total impunidade; a ONU declara -de maneira tardía, coma se precisase confirmar a orde de condenar Gaza a fame negra e os asasinatos de decenas de miles ordenados por Benjamín Netanyahu-  e as condicións infrahumanas de máis de nove mil prisioneiros palestinos en condicións infrahumanas nas cadeas  do ocupante israelí, entre eles nenos, mulleres e enfermos; o saldo da actual etapa do xenocidio ascende a máis de 62 mil vítimas fatais e máis de 157 mil feridos.

Ocupemos as rúas reais e virtuais: fagamos escoitar as nosas voces e convertamos a Causa Palestina na causa de todos os pobos do mundo!

Defendamos a vida!

Viva a resistencia palestina, expresión dun pobo a loitar pola súa existencia!

Viva Palestina libre dende o río até o mar!

Pronunciamento conxunto do capítulo cubano da Rede de intelectuais, artistas e movementos sociais En Defensa da Humanidade, o colectivo internacionalista Xuntas por Palestina e o Comité Internacional Paz, Xustiza e Dignidade aos Pobos.

Abel Aguilera Vega, historiador, capítulo cubano de la Red EDH

Abel Prieto, escritor, presidente de la Casa de las Américas

Aleida Guevara March, médica internacionalista

Alicia Conde Rodríguez, historiadora y profesora universitaria

Alina González-Quevedo Monteagudo, Instituto de Neurología y Neurocirugía, Academia de Ciencias de Cuba

Alberni Poulot, profesor universitario

Antonio Guerrero Rodríguez, Héroe de la República de Cuba

Ariana López Marth, filósofa, capítulo cubano de la Red EDH

Arleen Rodríguez Derivet, periodista y conductora de radio y TV

Bassel Salem, traductor y editor revista Al-Hadaf

Beatriz Marcheco Teruel, Centro Nacional de Genética Médica, Sociedad Cubana de Genética Humana, Academia de Ciencias de Cuba

Belsis Isabel Rodríguez Carballo, comunicadora, Casa de las Américas

Carolina González López, actriz y asistente de dirección de cine

Disamis Arcia Muñoz, profesora, Facultad de Comunicación de la Universidad de La Habana

Elena María Díaz González, Universidad de La Habana, Academia de Ciencias de Cuba

Elier Ramírez Cañedo, historiador, capítulo cubano de la Red EDH 

Enrique Ubieta, escritor, capítulo cubano de la Red EDH

Fernando González Llort, Héroe de la República de Cuba

Fernando Luis Rojas, editor, coordinador del capítulo cubano de la Red EDH

Georgina Alfonso González, directora del Instituto de Filosofía

Gerardo Hernández Nordelo, Héroe de la República de Cuba

Germán Sánchez Otero, diplomático y escritor, capítulo cubano de la Red EDH

Gisela Arandia Covarrubias, periodista y doctora en Filosofía

Graciela Ramírez, editora, coordinadora del Comité Internacional Paz, Justicia y Dignidad a los Pueblos

Hedelberto López Blanch, escritor y periodista

Iriana Pupo Serrano, realizadora

Isneri Talavera Bustamante, Academia de Ciencias de Cuba

Jaime Gómez Triana, crítico e investigador teatral, vicepresidente de la Casa de las Américas

Joel Suárez Rodes, activista social e internacionalista, Centro Memorial Dr. Martin Luther King Jr.

Jorge Ángel Hernández, escritor, capítulo cubano de la Red EDH

Juan Carlos Frómeta de la Rosa, funcionario del Partido Comunista de Cuba

Katiuska Blanco Castiñeira, escritora y periodista, capítulo cubano de la Red EDH

Llanisca Lugo González, investigadora y educadora popular, ICIC Juan Marinello

Lochy Batista Le Riverend, Instituto de Investigaciones en Fruticultura Tropical, Academia de Ciencias de Cuba

Luis Velázquez Pérez, presidente de la Academia de Ciencias de Cuba

Marco González Urrutia, internacionalista chileno, Comité Internacional Paz, Justicia y Dignidad a los Pueblos

María Eliana Lanio, Universidad de La Habana, Academia de Ciencias de Cuba

Mariela Castro Espín, directora del Centro Nacional de Educación Sexual, Cenesex

Marlene Vázquez Pérez, directora del Centro de Estudios Martianos (CEM)

Marlon Ortiz Machín, Hospital Hermanos Ameijeiras, Academia de Ciencias de Cuba

Miguel Castro Fernández, Universidad Tecnológica de La Habana José Antonio Echeverría (CUJAE), Academia de Ciencias de Cuba

Miguel Zaldívar, capítulo cubano de la Red EDH

Nancy Pavón Fuentes, Centro Internacional de Restauración Neurológica, Academia de Ciencias de Cuba

Olga Fernández Ríos, investigadora del Instituto de Filosofía y vicepresidenta de la Academia de Ciencias de Cuba

Omar González, escritor, profesor y periodista cubano

Omar Valiño, teatrólogo, Biblioteca Nacional de Cuba José Martí

Rafael Hidalgo Fernández, investigador del Centro de Estudios Che Guevara

Ramón Labañino Salazar, Héroe de la República de Cuba

Raúl Capote Fernández, periodista y escritor

René González Sehwerert, Héroe de la República de Cuba

Rene Reyna González, ingeniero, capítulo cubano de la Red EDH

Rev. Raúl Suárez Ramos, Pastor Emérito Iglesia Bautista Ebenezer, director fundador Centro Memorial Dr. Martin Luther King Jr.

Rolando Pérez Rodríguez, Centro de Inmunología Molecular, BioCubaFarma, Academia de Ciencias de Cuba

Sergio Eguino Viera, realizador

Syara Salado Massip, comunicadora y realizadora

Tamara Velázquez López, diseñadora y editora

Tania Crombet Ramos, Centro de Inmunología Molecular, BioCubaFarma, Academia de Ciencias de Cuba

Víctor Hernández Torres, vicepresidente de la Sociedad Cultural José Martí

Yaimi Ravelo Rojas, fotorreportera y realizadora

Yolanda Alomá Reyna, psicóloga, Casa de las Américas

Institucións, organizacións e movimentos

Centro Memorial Dr. Martin Luther King, Jr.

Colectivo internacionalista Juntas por Palestina

Comité Internacional Paz, Justicia y Dignidad para los Pueblos

Articulación de Movimientos sociales y Populares hacia el Alba (Alba Movimientos)

Endosar o seu nome enviando nome(s) e apelido(s) ocupación/ou institución (opcional) ao correo: oficinaedhcuba@gmail.com