Todalas entradas de Terrasenamos

O longo saqueo de Haití rebelde a mans dos imperios e a persistencia do colonialismo por débeda

Raúl Antonio Capote – Granma Internacional

Haití foi a primeira nación libre de América Latina e o Caribe, a primeira nación do mundo moderno orixinada nunha revolta de escravos, e a segunda república do hemisferio occidental. En 1804, o pobo haitiano despachou aos colonialistas franceses, puxo fin a escravitude e proclamou a independencia. A Revolución Haitiana converteuse nun pesadelo para os colonizadores con posesións no Caribe. A pantasma de Saint-Domingue roubaba o sono aos donos de escravos.

Haití pagou durante 122 anos a débeda da súa independencia,un saqueo que pervive aínda.

Para a nación nova, as potencias imperiais decretaron un integral bloqueo cultural, económico e político que impedise o contaxio. Dúas décadas despois de proclamada a independencia, en 1825, buques de guerra franceses puxeron cerco á nova nación e lanzaron un ultimato: ou pagan unha indemnización ou prepárense para a guerra.

Un emisario do rei Carlos X entregou a demanda do imperio Francés, que esixía o pago das propiedades confiscadas pola Revolución Haitiana: 150 millóns de francos ouro, uns 21.000 millóns de dólares de hoxe, a pagar en cinco prazos. Cominaban a nova nación a indemnizar os empresarios coloniais franceses polas propiedades e os escravos que perderan.

Mediante o acordo de rebaixar o 50% o arancel das importacións francesas, o presidente haitiano Jean Pierre Boyer asinaba 17 de abril de 1825, a Real Ordenanza de Carlos X, que lles prometía recoñecemento diplomático francés a cambio da criminal indemnización e da porta aberta a comercio con Francia. Condicións que Haití non podía atender, dadas as condicións da súa economía, o que a emprazaba ao bloqueo naval e a unha guerra estragadora, mais os xenerosos colonialistas fixeron unha proposta imposíbel de recusar: un empréstimo acordado pola banca privada de Francia.

O resultado foi unha débeda multiplicada por dous que, sumada aos intereses, chuchou o sangue do pequeno país que había tardar 122 anos en liquidar a factura da súa independencia.

A maiores, e segundo o relato do The New York Times, cando o exército estadounidense invadiu Haití no verán de 1915, un grupo de marines entrou ao banco nacional e roubou 500.000 dólares en ouro, diñeiro que días máis tarde ingresaba nun banco de Wall Street. Usando como pretexto o caos financeiro e político que vivía o país, os EUA ocupárono militarmente. En coherencia coa súa política na rexión, Haití quedou a cargo dun procónsul militar estadounidense.

Unha cuarta parte da renda de Haití, foi desviada durante máis de dez anos ao National City Bank, para atender a factura estendida polo goberno dos EUA en concepto de axudas prestadas ao país, segundo explica The New York Times.

O delito de insubmisión: o caso de Cuba

En xaneiro de 1959, outra pequena illa do Caribe, Cuba, desafiaba ao poder imperial estadounidense, declarábase primeiro territorio libre de América e atrevíase a construír a primeira nación socialista no hemisferio. A superpotencia, sentíase na obriga de castigar de vez o delito de insubmisión. Dende aquela, empregaron todas as variantes de guerra contra a illa rebelde, entre elas a económica.

Como parte esencial do propósito de crebar e eliminar a alma do pobo cubano, inventouse un procreo coñecido co nome de  lei para a liberdade e a solidariedade democrática cubana. Que semellanzas podemos ver entre o plano que propuña este proceso e o que aplicaran os franceses contra Haití? Abreviemos algúns capítulos, igual de infames, da Lei Helms Burton, como tamén é coñecida.

É preciso imaxinar dous escenarios hipotéticos, digamos que imposibeis para os que temos fe na capacidade de resistencia e valor do noso pobo. Primeiro: O inimigo imperialista e os seus aliados, facendo uso do seu poderío militar, logran ocupar a maior parte do país e establecer un goberno de transición, logo de proclamar o fin da Revolución. Segundo: A desunión, o engano, o desalento sementado polo inimigo, a traizón, farían que deixásemos cair a espada como en 1878, sen descartar un Baraguá.

Teriamos daquela eleccións libres e democráticas? Non. Ese goberno de tránsito, nomeado a dedo polas tropas intervencionistas, non pode convocar eleccións até que o Congreso de Estados Unidos non o aprobe. O Presidente estadounidense ou o seu procónsul nomeado ao efecto, debe elaborar cada seis meses un informe ao Congreso para dar conta do proceso de transición na Illa ocupada.

E canto vai durar ese proceso se establecen, cada seis meses, a necesidade dun informe? Que tempo permanecerán en territorio nacional as tropas gringas?

Resposta para ambas preguntas: Non se sabe (recoméndase ler o Plano Bush).

De remate, logo de quen sabe cantos anos, o Congreso dos EUA aproba que se realicen eleccións. E que pasa co bloqueo económico, comercial e financeiro? Seica fora arriado ao se proclamar o fin da Revolución?

Non, non desaparecera; non é ese o asunto; mantense intacto durante a transición, como preciso recurso de de presión.

Realizadas as eleccións nunha Cuba sen Revolución no poder, ocupada polos gringos, teriamos un presidente e un goberno ao estilo e ao gusto imperial. Preguntas insistentes: Rematarán o bloqueo? Finalizará a guerra económica? A resposta é non. Iso non é o que establece o procreo.

O presidente deberá certificar ao Congreso a devolución ou pago no seu valor aos antigos propietarios estadounidenses, incluídos os cubanos convertidos logo de 1959 en cubanoamericanos, todas e cadansúa das propiedades nacionalizadas, intervidas ou decomisadas dacordo coas leis revolucionarias validadas polo dereito Internacional.

A indemnización ou compensación, segundo calcularon expertos estadounidenses en 1997, tería un valor aproximado de 100.000 millóns de dólares. Para pagar procesos, indemnizacións e débedas, o imperio ten unha solución: que os gobernos cubanos negocien préstamos cos bancos estadounidenses, o FMI, etc., que xerarían intereses cada vez maiores e crearían unha espiral inacababel de saqueo.

Igual que anos antes os haitianos, os cubanos tardariamos décadas en saldar unha débeda case impagábel, pois como podería resarcila un país arrasado, esquilmado, empobrecido pola guerra e a ocupación, un país que perdería boa parte dos seus fillos en idade de traballar e producir? Porque ben claro debe ficar que non poderían ocuparnos sen que defendamos cada man travesa de territorio patrio. Porque ficaríamos nas mans de delincuentes dispostos a chuchar até a derradeira pinga da riqueza nacional.

Thomas Piketty, un dos economistas consultados por The New York Times no seu traballo sobre Haití, refirese a esta política de saqueo coma neocolonialismo por débeda.

O delito de rebeldía é o maior pecado que un pobo pode cometer. Os imperios non perdoan xamais aos rebeldes. Un insubmiso deixa unha semente que pode abrochar moitas xeracións despois.

A Revolución Haitiana foi un sementeiro de revolucións. Mal puideron o  castigo, a saña colonial borraren o exemplo e inspiración que puxeron en pé a nosa América pola súa independencia, unha e outra vez, incansabeis como os bravos guerreiros que derrotaron aos mellores xerais, nacido o século XIX.

Texto traducido para TSA por Frances Laval



O Cume dos  Pobos aborda en Los Ángeles os asuntos censurados no IX Cume das Américas

A.F. – TSA Los Ángeles

Organizacións de solidariedade, delegadas de movimentos sociais, sindicalistas e representantes de asociacións de base, déronse cita en Los Ángeles (California) para constituiren o Cume dos Pobos e tratar todos os asuntos censurados no IX Cume das Américas, reunido na  mesma cidade baixo a vixiáncia e o dereito a veto arbitrariamente exercido polo goberno de Washington. As 250 entidades reunidas acordaron manifestarse na Sexta 10 perante a sé do censurado IX Cume, malia teren recibido un aviso en contra das autoridades. O dereito das nacións a decidiren seu destino sen interferencia do imperialismo, tal e como establece a Carta de San Francisco, aprobada en 1945, que dera lugar a fundación das Nacións Unidas, será o centro do programa. O CP é polo tanto consecuente co Dereito Internacional mentres que IX Cume das Américas é parte da estratexia coa que Washington adoita atravancar en beneficio propio as relacións económicas e a voz libre do hemisferio sur.  

“Non pode haber Cume das Américas sen a participación dos pobos de América” din as voces censuradas en Los Ángeles.

No programa do CP figura a independencia e o memorial de violacións que acumulan sucesivos gobernos dos EUA contra o Derecho Internacional (DI) mal que dicho conxunto de normas forme parte  central dos compromisos públicos do veciño do norte. É propósito da asemblea dar forma a un acordo para defendérense da intervención e da estratexia de división de parte de  Washington. Para abordar este asunto central censurado no IX Cume das América, está prevista unha mostra dos danos históricos producidos pola agresión imperial en América Latina e o Caribe. Na convocatoria de asemblea do CP figuran en lugar importante a emigración, os controles de fronteira e a situación das sen papeis e das participantes nas marchas cara o Rio Grande. A democracia como dereito e ferramenta de defensa, o bloqueo contra Cuba, Venezuela e Nicaragua, a información manipulada polas axencias dominantes e a defensa da saúde pública contra o obxectivo de privatización e secuestro dos mercados farmacéuticos de parte dos laboratorios do norte son outros asuntos a tratar en asemblea.

“Non poden silenciarnos nin ocultar a verdade”, di o presidente de Cuba sobre o Cume rexional restrinxido de Los Ángeles

Analia Freire TSA – Los Ángeles (California)

Cuba denuncia a farsa dunha convocatoria rexional na que o veciño do norte reparte entradas sobre un manipulado baremo de democracia e dereitos humanos cando é verdade que ese mesmo goberno censurador promove racismo, intolerancia e supremacía branca; cando os índices de abuso policial e xudicial contra os afroamericanos seguen sendo norma e a cadea ou arresto de nenos e adolescentes son diarios. Para se referir ao un Cume das Américas reservado, o presidente de Cuba citou a Asociación Americana de Liberdades Civís, quen asegura que 60 mil menores de 18 anos de idade adoitan estar cada dia do ano encerrados ou detidos en cadeas ou en correccionais. “O único goberno do hemisferio que condena a menores de 18 anos a penas de cadea perpetua sen liberdade condicional é o dos EUA. Se o espello da democracia dos que están a vetar países do hemisferio son os dereitos humanos,  estamos perante un insulto á intelixencia e ao sentido común dos demais”.

Non ter entrada no Cume non significa carecer de voz nin de presenza

Vólvese contra o goberno de Washington a ofensa de lesa humanidade que dispara contra  outros mentres no medio do bloqueo levado ao paroxismo, o hipócrita que predica virtude e goberno xusto, pecha as vias legais de inmigración mentres promove e premia a inmigración ilegal; acusa a Cuba de non desenvolver a comunicación dixital, o que non se corresponde coa realidade,  mentres eles promoven plataformas tecnolóxicas para sementar na mocidade ideas dos laboratorios de propaganda con visións do mundo que espallan apatía política, egoísmo, racismo, narcisismo e agresividade.

Diaz Canel dixo que non toleraban a definición de patio traseiro nin resalido de ninguén, e que o dereito á defensa da soberanía, a independencia e a autodeterminación eran irrenunciábeis de seu; que é vontade de Cuba promover a necesaria unidade e integración rexional, a partir do respecto a diversidade.  “Compartimos entre países grandes e pequenos; os que son ricos en recursos naturais e os que carecen deles; os que exportan hidrocarburos ou enerxía eléctrica e os que están obrigados a importala; os grandes produtores de alimentos e os que precisan do comercio exterior para satisfacer súas necesidades. E os pequenos países insulares que merecen un trato preferente e diferenciado nas súas relacións económicas internacionais. Temos nalgúns casos profundas diferenzas ideolóxicas que non empecen relacións e mesmo cooperación, tanto para resolver graves conflitos políticos, como para contribuír a solución de problemas sociais maiores e prestar servizos ás poboacións máis necesitadas. En 2014 asumimos na Habana, por unanimidade, o compromiso coa Declaración de América Latina e o Caribe como Zona de Paz. Poden excluir a Cuba mais non darán silenciado a voz e a solidariedade de Cuba; o goberno dos EUA sabe que o pobo deste hemisferio recusa o bloqueo”.

O legado do patriotismo martiano foi referencia central do discurso do presidente. No remate da súa intervención citou Benito Juárez  na súa xenial síntese de 1867: “Entre individuos, como entre nacións, o respecto ao dereito alleo é a paz”.

O IX Cume das Américas, reservado para os amigos de Casa Branca

Asociación de Amizade Galego-Cubana Francisco Villamil

O goberno de Washington anticipa o fracaso do IX Cume das Américas ao vetar a participación das posicións independentistas representadas por Cuba, Venezuela e Nicaragua. A proposta de dialogar desde o respecto mutuo para reparar un sistema de integración continental irreparabelmente derramado, non resiste nin as probas de véspera porque Biden entende que a reconstrución pasa por aceptar os intereses dos EUA o que significa outravolta o bloqueo de todas as expresións de soberanía do Sur.

López Obrador, di que non asistirá a un congreso con censuras e pregunta a Biden se acaso os presidentes de Cuba, Venezuela e Nicaragua son extra-terrestres.

A Asociación de Amizade Galego-Cubana Francisco Villamil denuncia este repetido acto de arrogancia do goberno dos EUA contra América Latina e o Caribe e recorda que no tempo ido dende o cume da OEA en Punta del Este (1962) a diplomacia de Washington cercou con crueldade a Cuba tratando borrar o seu exemplo de independencia e xustiza socialista. Neste propósito terrorista, sucesivos gobernos dos EUA foran establecendo oito mecanismos de integración latinoamericana que fracasaron sen remedio porque non estaban dirixidos a revivir a soberanía, acabar coa desigualdade de renda no continente Sur (a máis grande do mundo) nin a prover medios de vida, cultura e convivencia en paz senón a servir exclusivamente os intereses imperialistas.

O bloqueo infame contra Cuba foi creado polos EUA como imaxe de tortura que espantase a vontade de independencia do que Martí chamara Nuestra América. Sesenta anos despois de a OEA expulsar a Cuba, o veto contra rebeldes anota a Venezuela e Nicaragua por defenderen con heroísmo súa soberanía, mentres México, Bolivia, Chile, Arxentina, Honduras e San Vicente e as Granadinas advirten a Biden que un congreso de integración non pode admitir censuras.

A diplomacia de Washington desvaría contra o reloxo entre ofertas e ameazas polas chancelerías do Sur para conxurar o contaxio progresista mentres considera irrenunciábel a presenza no IX Cume dun delincuente coma Luis Almagro, co que conta para revivir o cadáver da OEA.

Rematemos co bloqueo de Cuba!

Impidamos as sancións e os roubos contra Venezuela e Nicaragua!

Cese a ocupación militar norteamericana en Haití!

Contra as sete bases militares norteamericanas en Colombia!

América Nosa con Martí!

A CGT francesa envía a Cuba contedores con víveres e material médico

Terra Sen Amos

A iniciativa Contedores para Cuba, emprendida polos sindicatos agrupados na Confédération Générale du Travail (CGT) sumou na altura da Quinta 26 de Maio máis de 227 mil euros para remitir a illa víveres, produtos para a industria farmacéutica e medicamentos que remedien situacións de emerxencia creadas durante a Pandemia polo ilegal bloqueo dos EUA contra a illa, que no ano que andamos supera seis décadas de existencia. Máis de 30 federacións e sindicatos organizados na CGT,  lanzaran hai un ano esta campaña para enviar en contedores achegas solidarias a illa cercada.

Acompañando os envíos materiais, a CGT desenvolveu unha campaña de información sobre  o criminal bloqueo económico, comercial e financeiro organizado polo goberno que actúa no mundo como emblema da acumulación de capital , armas, bases estratéxicas e capacidade para  infundir propaganda e información manipulada. Recordan que o obxecto desta ominosa campaña é unha illa de recursos escasos, menor en tamaño que o veciño Estado de Florida,  a  que o goberno de Washington interfire o comercio e a comunicación e asedia con propaganda hostil e pago de mercenarios.  

Para a CGT,  o goberno dos EUA non pode exercer de xuíz do planeta e impor o seu criterio sobre as relacións e intercambios internacionais ao resto do planeta. Recorda que a UE, como primeiro socio comercial de Cuba, ten a obriga de protexer seus propios intereses e os de Cuba, defendidos polo dereito internacional. A Confederación reafirma o seu propósito de actuar de acordo cos seus homólogos cubanos para rematar co bloqueo e compromete a súa solidariedade integral co mundo do traballo e o conxunto do pobo de Cuba para defender os  dereitos e medios de subsistencia da illa.