MANUEL VEIGA TABOADA – NÓS DIARIO

Até hai pouco, aludir ao ben e ao mal era propio, sobre todo, da relixión. En segundo lugar, era o motivo indispensábel do entretemento menos cualificado: certos cómics, películas e novelas baratas. As persoas que se consideraban a si mesmas informadas pensaban que a vida movíase nunha suave escala de grises. Non obstante, nos últimos tempos, e contra todo prognóstico, calquera pode enumerar unha longa lista de feitos identificábeis co mal: desde o roubo anunciado de recursos a outro país, aos abusos de menores, pasando polo ataque a mulleres, pensionistas, persoas con discapacidade e inmigrantes.

Unha boa parte das iniciativas de certos grupos políticos e mesmo gobernos están orientadas a atacar os máis febles, sen disimulo, sen a habitual hipocrisía que, cando menos, indicaba a existencia dunha moral subxacente. É como se a piedade cristiá e a empatía humana non pertencesen xa a esta época. En termos filosóficos, diriamos que o egoísmo do que falaba Hobbes se impuxo sobre a bondade natural á que aludía Rousseau.

O vello darwinismo social, os máis fortes impoñeranse sobre os máis febles, co que Hitler tratou de xustificar as súas decisións, é hoxe moeda corrente. Constitúe unha teoría que, de forma directa ou máis ou menos diluída, orienta boa parte do que escoitamos a cada hora.

A lista de Epstein é o documento que nolo mostra: algúns dos maiores líderes e empresarios de Occidente, ademais de certos artistas e membros da realeza, entregados á pedofilia, a violación e o asasinato de menores. O inferno en directo.

Sen chegar a eses extremos, debemos recoñecer que o mal, baixo diferentes formas e graos, está certamente en nós, os humanos. Pero, de igual modo, é certo que existe o ben. E hai persoas, organizacións e pobos que loitan e que tratan de mellorar a vida da xente. A vitoria do mal non se pode dar entón por feita, entre outras razóns porque supoñería a escravitude de millóns de persoas ou mesmo a súa desaparición.

A realidade das últimas semanas tamén nos propón un exemplo no que sintetizar estas teorías. Cuba e Estados Unidos. Cuba non ten petróleo, apenas goza dos beneficios que lle proporciona o turismo e dun significativo sector médico e bio-farmacéutico, capaz de crear vacinas contra a Covid antes que outros países.

Pero Cuba conta, ademais, desde hai seis décadas, co maior capital simbólico que pode reunir unha nación. Cuba é o intento máis claro de impulsar a vida en común, a seguridade, a educación, a sanidade e a cultura. Ese capital simbólico é o que lle outorga unha importancia definitiva ao seu caso. E todo iso a moi pouca distancia dos Estados Unidos e a apenas mil millas de Little Saint James, a illa de Epstein, no arquipélago das Illas Virxes.

Cuba aparécesenos, metaforicamente, como o último obstáculo para deter o mal. David contra Goliat. Por iso Cuba non debería ser derrotada. Por iso outros, en cambio, se empeñan en vencela. Cuba non é rica, está devastada, pero conserva a súa dignidade en alto, como un exemplo global.

Co título “Que Cuba poida vivir sen bloqueo: en defensa da vida, da soberanía e da dignidade do pobo cubano”, o seguinte texto recibira o apoio de 533 persoas que decidiron dende América invitar novas solidariedades do resto do mundo para denunciaren a política contra Cuba de parte do goberno de Donald Trump, que tenta realizar polo bloqueo levado ao límite o ridículo internacional de 66 anos de fracaso no seu propósito de re-colonizaren Cuba. As asinaturas que primeiro responderon ao chamado do manifesto Let Cuba Live (que Cuba poida seguir) foran as de Silvio Rodríguez, Mark Ruffalo, Susan Sarandon, Jane Fonda, Tatiana Maslany e Ed Harris. O MESC acompañou o chamado e recadou as vontades solidarias nesta beira de Marwán, Ismael Serrano, Cristina del Valle, Juan Gómez “El Kanka”, Luis García Montero, Belén Gopegui, Olga Rodríguez, Javier Gallego “Crudo”, Juan Luis Cano “Gomaespuma”, Carlos Bardem, Javier Bardem, Juan Diego Botto, Alberto San Juán e Luis Tosar entre outros.

Podes sumar a túa solidariedade a este texto escribindo ao correo: galegocubana@gmail.com

O presidente de Estados Unidos, Donald Trump, impulsa medidas destinadas a provocar unha situación de fame e sufrimento en Cuba. A última Orde Executiva de “emerxencia” impide a Cuba, pequena illa e nación soberana, importar petróleo ou calquera fonte de enerxía imprescindible para soster a vida cotiá. Esta decisión busca asfixiar un pobo que exerce a súa soberanía sen aceptar mandatos externos e actúa como manobra de distracción ante problemas internos en Estados Unidos.

As persoas asinantes deste manifesto —vinculadas á cultura, á creación, ao pensamento, á ciencia, á educación e ás artes— afirmamos con claridade que utilizar a fame como instrumento político constitúe unha agresión inadmisible. A cultura ensancha a vida, ilumínaa e protexe a dignidade humana. A cultura afirma o valor de cada ser humano e sostén a convivencia entre os pobos.

Durante o primeiro mandato de Trump engadíronse 243 medidas destinadas a intensificar o bloqueo iniciado en 1962 contra a Illa, e incluíuse a Cuba na listaxe de países patrocinadores do terrorismo. A Orde Executiva do 29 de xaneiro cualifica a Cuba como unha “ameaza inhabitual e extraordinaria” para Estados Unidos. Esa afirmación emprégase como pretexto para impoñer sancións a terceiros países que intenten comerciar ou subministrar enerxía á Illa.

A nova Orde Executiva profunda o cerco que Cuba soporta desde hai máis de seis décadas e configura na práctica un asedio que impacta directamente na vida cotiá:

• Familias privadas de electricidade para a luz, a refrixeración e a cociña.

• Hospitais obrigados a decisións extremas, con risco de peche de salas e suspensión de tratamentos esenciais; incubadoras, quirófanos e máquinas de diálises sometidos á inestabilidade enerxética.

• Paralización da distribución de alimentos e medicamentos.

• Nenos, persoas maiores e enfermos, cargando co maior peso das consecuencias.

A cultura non garda silencio ante políticas que buscan dobregar unha sociedade enteira mediante a privación material. A creación artística e o pensamento crítico nacen da liberdade e do respecto entre os pobos. Defender a Cuba fronte a esta agresión significa defender o principio de soberanía, o dereito internacional e a convivencia pacífica.

Durante más de 33 anos, a Asemblea Xeral da ONU votou anualmente, cunha maioría contundente, para condenar o bloqueo estadounidense contra Cuba. A comunidade internacional expresou de forma reiterada o seu rexeitamento a unha política que vulnera os dereitos dun pobo enteiro e obstaculiza o seu desenvolvemento.

Os pobos do mundo, incluído o propio pobo estadounidense, aspiran a relacións normais con Cuba, baseadas na igualdade e o respecto. Cuba posúe unha profunda tradición cultural, solidaria e humanista, e ten compartido a súa arte, a súa música, a súa literatura e o seu coñecemento médico co mundo enteiro. A cultura constrúe pontes e fortalece a fraternidade entre as nacións.

Por todo iso, chamamos a artistas, escritores, cineastas, músicos, académicos, editores, actores, científicas e científicos, xestoras e xestores culturais, traballadoras e traballadores da cultura en todos os continentes, a adherirse a este manifesto e a alzar a súa voz en defensa da vida e a dignidade do pobo cubano.

Defender a Cuba hoxe significa defender o dereito de todos os pobos a decidir o seu destino con plena soberanía e sen castigo colectivo.

• Tradución de Valentín Alvite Gándara.

Saíu rumo a Cuba un contedor de axuda de emerxencia con 67 metros cúbicos de doazóns destinadas ao sistema cubano de saúde e servizos sociais.

Hai uns días embarcou con destino a Cuba o primeiro contedor coas doazóns de insumos médicos e sanitarios entregados por centos de persoas solidarias en todo o noso país. Neste primeiro envío da solidariedade galega achéganse unhas 7 toneladas de doazóns que aliviarán a situación de emerxencia no servizo de Neonatoloxía do Hospital González Coro, nos servizos de Nefroloxía, Cardioloxía e Oncoloxía en diversos centros da Habana e o traballo asistencial da Asociación Quisicuaba.

Agradecemos o apoio das organizacións amigas que fixeron posíbel este envío, especialmente as ducias de galegas e galegos que fixeron achegas económicas que ascenden xa a máis de 7.200 euros e nos permitiron sufragar os gastos do contedor. A este primeiro envío sucederán outros ao longo deste ano. Hoxe máis que nunca, cando o réxime de Donald Trump e Marco Rubio decretan medidas de asfixia enerxética total contra Cuba, cómpre intensificar a acción solidaria do noso pobo para impedir que o goberno xenocida e fascista de EE.UU. consiga afogar a dignidade do pobo cubano e o seu proxecto histórico de soberanía, dignidade e xustiza social.

Desde aquí, dirixímonos publicamente ás institucións de Galiza, Xunta, Concellos, Deputacións, ás Xerencias de Áreas Sanitarias do SERGAS, ás empresas do sector da sanidade e farmacia, profesionais da medicina e enfermaría para que se sumen a este esforzo solidario e dean apoios materiais a esta campaña por levar a Cuba axuda médica, recursos para salvar vidas cubanas.

A Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil” puxo en andamento o pasado ano unha campaña galega de apoio á sanidade cubana, coa finalidade de rachar o bloqueo xenocida establecido polos sucesivos gobernos de EE.UU.. Recóllense doazóns de insumos médicos e sanitarios en máis de 30 localidades de Galiza, nos máis de 50 locais postos a disposición da campaña por BNG, CIG, CUT, Esquerda Unida/PCG e diversos colectivos sociais e cuxa lista se pode consultar nesta ligazón: https://terrasenamos.org/campanhas/

AXENCIAS CUBANAS – TSA

Á humanidade enteira, ás nais do mundo, aos médicos sen fronteiras, aos xornalistas non adscritos ao poder económico, aos gobernos que aínda cren na xustiza: Non teño apelidos coñecidos nin cargos de importancia; levo un nome común; son unha cubana mais: filla, irmá, patriota. Escribo coa alma esgazada e as mans a tremer porque o que hoxe vivemos en Cuba non é unha crise: é un asasinato calculado, executado a mantenta dende Washington. E no mundo, hai quen volve a cabeza para non ver.

DENUNCIO POLOS meus AVÓS:

Denuncio que en Cuba hai anciáns que morren antes de lles chegar o tempo porque o Bloqueo non permite adquirir medicamentos para o corazón, a tensión, a diabetes. Non é por falta de recursos senón por atranco deliberado. Empresas que queren venderlle a Cuba son multadas, perseguidas, ameazadas e os gobernos calan. O avó cubano no entanto leva a man ao peito e espera. A morte non avisa. O Bloqueo si.

DENUNCIO POLOS meus NENOS:

Denuncio que temos incubadoras en Cuba que non funcionan por falta de combustíbel; que hai naipelos que loitan pola súa vida mentres o goberno dos EUA decide que a illa non pode mercar petróleo; que hai nais cubanas que viron a vida dos seus fillos ameazada a causa de unha orde asinada nunha oficina de Washington; unha orde que pode máis que o pranto dun cativo a 90 millas das súas costas.

Onde está a comunidade internacional? Onde as organizacións que din defender a infancia? Ou é que os nenos cubanos non merecen vivir?

DENUNCIO POLA fame INTENCIONAL:

Denuncio que o Bloqueo é fame programada; non é que falten alimentos e que impídenos compralos; os barcos con alimentos son perseguidos e as transferencias bancarias bloqueadas. As empresas que nos venden grans, polo e leite, son sancionadas.

A fame en Cuba non é un accidente. É unha política de Estado do goberno dos EUA, refinada durante 60 anos, actualizada por cada administración, multiplicada por Donald Trump e aplicada con saña por Marco Rubio.

Eles danlle a isto o nome de presión económica. Eu chámoo terrorismo con fame.

DENUNCIO POLOS nosos MÉDICOS:

Denuncio que os nosos médicos, os mesmos que salvaron vidas na pandemia mentres o mundo enteiro adoecía, non teñen hoxe xiringas, nin anestesia, nin equipos de raios X; non por non saberen producilos; ou por careceren de formación e experiencia. Senón porque o Bloqueo non permite adquirilos nin acceder a repostos e tecnoloxía.

Os nosos científicos crearon cinco vacinas contra a COVID-19; cinco. Sen axuda de ninguén; contra vento e marea; contra Bloqueo e mentiras. E mesmo así, o imperio castíganos por telo logrado.

CUBA NON PIDE:

Cuba non pide esmola.

Cuba non pide soldados.

Cuba non pide que a queiran.

Cuba píde Xustiza ao mundo. Máis nada; nada menos.

Pídolles que deixen de normalizar o sufrimento do meu pobo.

Pído que chamen ao Bloqueo polo seu nome: CRIME DE LESA HUMANIDADE.

Pído que non se deixen enganar polo conto do diálogo e a democracia. Non queremos caridade. Queremos que nos DEIXEN VIVIR.

AOS GOBERNOS CÓMPLICES:

A historia pasaralles factura.

Aos medios que menten:

a verdade sempre atopa fírgoas.

Aos verdugos que asinan sancións:

o pobo cubano non esquece e non perdoa.

Aos que aínda teñen humanidade no peito:

miren para Cuba. Miren o que lle están a facer. E pregúnten de que lado da historia queren estar.

Dende esta illa pequena, cun pobo xigante,

unha cubana mais que se nega a renderse,

quere que compartan estas liñas se algo

lle atinxiron no teu interior.

Non importa se ten 10 amigos ou 10 mil seguidores,

se é público ou privado o teu medio.

Se nunca comparte nada:

isto é diferente.

Isto non é unha foto dun solpor

nin unha nova da farándula.

nin unha opinión máis.

Isto é un BERRO. E os berros non se gardan. ESCÓITANSE. E REPLICADOS, CONVÉRTENSE EN MULTITUDE.

Hoxe non pido un dedo polegar ergueito,

nin que desprazen este escrito da pantalla

senón algo ben máis importante:

COMPARTIR

Para o mundo saber que en Cuba non hai unha crise; para as nais doutros países teren notícia de que aquí hai cativos loitando en incubadoras apagadas polo Bloqueo.

Para os avós doutras terras teren información de que aquí hai anciáns que morren esperando medicamentos que Washington non deixa entrar.

Para os gobernos cómplices sentiren vergoña.

Para os medios mentireiros non teren escapatoria.

Para os verdugos saberen que NON CALAMOS.

Unha soa persoa compartindo isto non cambia o mundo; miles

e millóns, SI.

Non gardes este texto.

Non sexas cómplice do silencio.

FAI QUE ESTA DENUNCIA CHEGUE MÁS LONXE CA O BLOQUEO.

.

Abel Prieto – REDH Cuba

Logo do machadazo do Imperio contra Venezuela, 3 de xaneiro, e do secuestro do presidente Maduro e da súa esposa e deputada Cilia Flores, unha onda de euforia anti-cubana percorreu as redes sociais. O rancor contra a nosa obra, contra os ideais que defendemos; as frustracións acumuladas por batistianos e post-batistianos; os máis antigos degaros de vinganza e outros recentes a primeira vista; todos eses compoñentes, máis o devezo oportunista de campar que mostran moitos nunha conxuntura histórica, mestúranse nun discurso abertamente fascista.

O coro de anexionistas reais e virtuais veu repetindo de Pascuas a flores que a Revolución Cubana ten os días contados, un triunfalismo que inzara coa infame Orde Executiva asinada por Trump 29 de xaneiro.

Trátase, segundo o lúcido e fraterno Manolo Dos Santos, de “unha estratexia deliberada de asfixia económica total e un castigo colectivo que viola o dereito internacional e que utiliza a fame, a escuridade e a enfermidade como armas políticas para crebar a vontade dun pobo”. É, lémbranos Manolo, “o manual de Mallory” (*) empregado da maneira máis perversa, dende Eisenhower até Trump.

Xunto ao intento de asfixiarnos, lanzaran unha ofensiva a través de medios e redes que replican sen parar as expresións desa euforia anticubana. Para entender a xeito “a guerra informacional e psicolóxica” que se nos fai, foi precisa a análise realizada polo Observatorio de Medios de Cubadebate sobre a “enxurrada estratéxica de memes políticos en sitios dixitais, difundidos desde contas de usuarios radicados na Florida e dirixidos a xeito contra Cuba, o seu liderado político e a súa soberanía nacional”. Esta marea foi entre o 30 de xaneiro e o 2 de febreiro, coincidindo coa Orde Executiva de Trump.

Estes memes defenden impudicamente o anexionismo, presentan Cuba como o Estado 51 dos EUA, a figura de Trump, como líder mesiánico, e a de Marco Rubio, como operador necesario do castigo e da transición. De feito, o poder estadunidense pretende ser inevitábel e moralmente superior. Algúns destes memes apostan “pola invasión, o bombardeo e o exterminio do adversario político”.

Compre ler, reler e debater a fondo esta valiosa contribución do Observatorio de Medios de Cubadebate pois achéganos moitos instrumentos para nos defender dos mecanismos sofisticados de manipulación da maquinaria imperial.

Os chamados tanques de pensamento ( think tanks, ou entidades presuntamente sen ánimo de lucro relacionadas as máis das veces con laboratorios militares, empresas privadas, e institucións do Imperio) descifran as comunicacións do pobo cubano, de Raúl, de Díaz-Canel, de todos nosos líderes sobre a homenaxe póstuma rendida aos 32 heroes caídos en Caracas, nas memorables xornadas do 15 e o 16 de xaneiro. E a impresionante mensaxe de amor a Martí e a Fidel do 27 de xaneiro, na Marcha das Candeas protagonizada pola mocidade. Se cadra, “a guerra dos memes” aspira a contestar todas estas mostras de unidade, dignidade e firmeza.

Sobre os agoiros dos poucos días que nos quedan, quero agradecer ao meu irmán Palmero, que tivo o brillante acerto de publicar en Facebook un vídeo no que Fidel fai un percorrido humorístico polos moitos momentos en que nosos inimigos prognosticaron o final inminente da Revolución: “Anos 60, de mañá non pasa… Anos 70, desta semana non pasa… Anos 80, deste mes non pasa… Ano 90, deste ano non pasa… Ano 2001, deste século non pasa”.

Recoméndolles a todos que busquen ese vídeo e compartan as gargalladas de Fidel. É a mellor resposta aos degoirados profetas da caída da Revolución.

(Publicado por REDH Cuba)

* O vicesecretario de Estado dos EUA Lester D. Mallory, recomendara en 1960 castigar con fame e apuros sen conto ao pobo de Cuba para atribuiren ao goberno a causa do malvivir.

Versión en Galego contribuida a TSA por Xianna Ester Moor