Unha amiga brasileira, de visita en Cuba como xornalista, comentábame seu asombro de todos os cubanos saber quen é Bolsonaro, quen é Dilma e quen é Lula, o que non lle pasa noutros países latinoamericanos. A atención excepcional coa que seguimos en Cuba a actualidade internacional, é algo moi especial no que non reparamos os que vivimos na Illa. Arestora, as revoltas sociais de Haití, Chile, Panamá e Ecuador, o conflito de poderes en Perú, a represión e os asasinatos de líderes sociais en Honduras e Colombia, a ingobernabilidad herdada que obriga ao goberno de México a liberar un narcotraficante ou a prisión inxusta do líder da esquerda brasileira para impedir a súa segura vitoria electoral, os comicios en Bolivia e Arxentina, as agresións constantes de Estados Unidos contra Venezuela ou o Ucraniagate no que anda sumido Donald Trump, poden ser tema de conversa en calquera lugar de Cuba, dende un cruzamento no que xogan dominó deica un aula universitaria.
“O pobo de Cuba xamais será vencido”. (cartaz de Vladimir Volikov, 1960)
Polo demáis, nesas conversas non están ausentes os atrancos
graves que atravesa a economía cubana contra a que cada semana danse a coñecer
novas sancións do goberno dos EUA, nin as deficiencias nos servizos cos que ten
que lidar a cidadanía, nos que o impacto do bloqueo económico pódese mesturar
coa desidia burocrática e provocar molestias e disgustos. Mais a mestura de
guerra económica con insuficiencias internas non provoca revoltas e cando o
sistema (socialismo de Partido único) pasa a proba das urnas, como no recente
Referendo Constitucional, e os resultados son esmagadoramente favorabeis á
dirección revolucionaria. Todo isto
mália que Washington terme dende hai seis décadas en derrubar o sistema de Cuba
con propaganda arreo, pagada con fartos millóns de dólares e un ben finanzado
comando de intervención, chamado Cuba
Internet Task Force.
Para a maquinaria mediática dominante, Cuba non se rebela a causa daintensa represión do rexime, a
que suman orelaxo cubano. Porén, na na historia de Cuba –dende a Reconcentración
de Weyler á ditadura de Batista, pasando pola de Machado, ningún rexime baseado
na represión deu permanecido á fronte do país por moito tempo, mália promoveren
un relaxo no que a corrupción era a
dinámica de funcionamento da política e a economía a todos os níveis.
Pola contra, se a consulta electoral fose agora, no medio
dun bloqueo recrudecido, a porcentaxe de aprobación superaría con fartura os resultados
de febreiro, e iso sería froito, sen dúbida, da combinación de tres factores coxunturais
e dous estruturais.
Nos coxunturais, compre contar o recrudecimiento da
agresividade do goberno dos EUA, que fortalece o sentimento patriótico e a
unidade nacional. Tamén a eficacia política do goberno cubano, explicando a
xeito de que maneira o aumento da agresión afecta ás provisións do mercado e como
a estratexia para enfrontar as sancións estadounidenses busca minorar o impacto
na vida cotiá do pobo. Acontece isto no marco dunha situación internacional na
que é patente o fracaso das políticas neoliberais e o descrédito das fórmulas
da democracia burguesa.
Son factores estruturais, a cultura política difundida en Cuba durante 60 anos
pola pedagoxía de Fidel Castro, a propósito da natureza do imperialismo e do
proxecto de xustiza social e soberanía nacional da Revolución.
A fluida relación da dirección revolucionaria co pobo,
renovada polo goberno de Miguel Díaz Canel, que reforzou a percepción de o
goberno escoitar ao pobo e traballar para el.
Ningún país latinoamericano dos que agora mesmo combaten con disparos e gases a
protesta social e/ou violan abiertamente as regras da democracia formal que
eles mesmos invocan, foi obxecto de guerra económica nin dunha oposición
artificial pagada con finanzamento multimillonario e moito menos do linchamento
mediático e académico global permanente cara aos seus líderes e o seu proxecto
político e social.
Mália todo iso, compre recoñecer que hai xente insatisfeita en Cuba e a maioría
deses insatisfeitos van para Miami. O desenvolvemento de capacidades educativas
e o estado de saúde propiciados polo socialismo cubano son competitivos fronte
a acumulación de case seis décadas de privilexios migratorios e unha certa
vantaxe fronte o resto das comunidades non nativas de Florida, mais non os
converten en máis libres. Máis dun millón de cubanos nos EUA sofren graves
limitacións para relacionarse coas súas familias en Cuba por causa das medidas
de Trump, mália non haber novas de que iso provoque protestas no exílio.
Tampouco lemos en ningures que esa ausencia pública de desacordo poida deberse á
corrupción e as práticas represivas nada democráticas que a clase dominante na
Illa até 1959 semella ter exportado a Miami depois de tantos anos nesa cidade,
sen por iso desprezar o exemplo edificante que lle está a dar un sistema no que
hoxe compiten en corrupcións Donald Trump e Joe Biden.
A intervenção do presidente cubano, Miguel Díaz-Canel na asemblea do Movimento dos Paises Não Alinhados (MNOAL) celebrado em Bakú, reparou em temas medulares do movimento, recomendou actuar de forma unida em defesa dos povos, condenou ou bloqueio de Estados Unidos contra seu país e mostrou solidariedade com Venezuela, Bolívia e Nicarágua. No seu discurso, ou Presidente apoiou os esforços para tentar uma saída pacífica à confrontación em Síria e uma solução ao diferendo em torno do programa nuclear dá República Popular Democrática de Coréia e ou fim dá ocupação de Palestina. A declaração final de quase mil páginas, condena o cerco económico contra a ilha e se compromete a reconhecer os resultados que anuncie o poder eleitoral de Bolívia, onde a direita tenta um golpe de Estado. Aseguir reproduzimos a intervenção completa de Miguel Díaz Canel no cume celebrado na capital do Azerbaijão .
Os Não-Alinhados representam mais de dois terços das Nações Unidas e cerca de 55% da população mundial.
“Chegamos à bela e próspera Baku, depois de viajar mais de 11.300
quilômetros, rompendo o cerco do bloqueio — que nos últimos meses se
intensificou brutalmente — porque os sérios desafios atuais exigem que
retoquemos o papel que, como o movimento que agrupa a maioria do planeta,
corresponde aos Não-alinhados na arena internacional.
Mais uma vez, tal como em 1961, é crucial que trabalhemos juntos, ligados
aos princípios fundadores de Bandung, para a paz e o desenvolvimento dos povos.
É nossa responsabilidade como políticos e ninguém fará isso por nós.
Perante o desprezo aberto dos Estados Unidos e de outros governos pelas
justas reivindicações das nações do Sul; diante da obscena politização dos
direitos humanos e do flagrante desrespeito ao direito dos povos de decidir seu
sistema político, socioeconômico e cultural; na ausência de compromisso com o
multilateralismo e os tratados internacionais, outros podem ser indiferentes.
Nós não. Porque todas essas ações vão contra nossos povos.
As nações que, com seu sangue, suor e sofrimento, pagaram o preço mais alto
do progresso e que emergiram da exploração e pilhagem coloniais, com séculos de
atraso econômico e social, têm todo o direito de perguntar:
Por que as despesas militares continuam aumentando irracionalmente, enquanto
os investimentos em desenvolvimento e cooperação são reduzidos?
Por que subestimar a gravidade das mudanças climáticas que colocam em risco
a existência dos pequenos Estados insulares e a sobrevivência da própria
humanidade?
Por que as armas não são silenciadas e as nações mais atrasadas e
empobrecidas são compensadas pelos saques, com um tratamento justo, especial e
diferenciado?
Cuba, primeiro pais da América Latina
no MNOAL
Cuba tem a honra de ser o primeiro país da América Latina no MNOAL. Esse concerto de nações livres que opera sob regras democráticas e sem veto é o que defendemos e sonhamos ver um dia na ONU. Na força desses valores nos apoiamos, para reiterarmos: Nossa solidariedade com todos os povos que lutam porque seja reconhecido seu direito à autodeterminação; nossa rejeição às decisões unilaterais dos Estados Unidos em apoio a Israel e contra o Irã, que aumentam a instabilidade na região volátil do Oriente Médio; nosso chamado para encerrar a guerra contra o povo sírio e encontrar uma solução abrangente, justa e duradoura para o conflito israelense-palestino.
Saudamos o processo de aproximação e diálogo inter-coreano e condenamos as
sanções unilaterais contra a RPDC.
Nossa forte rejeição das campanhas norte-americanas contra as forças
políticas, líderes de esquerda e governos progressistas na América Latina e no
Caribe; nossa firme solidariedade com o presidente constitucional da Venezuela,
Nicolás Maduro, a Revolução Bolivariana e Chavista e a união cívico-militar de
seu povo, que conseguiu defender a soberania do país contra as maiores ameaças
e perigos.
Também reafirmamos nosso apoio e solidariedade com o governo nicaraguense
diante das tentativas dos EUA de desestabilizar essa nação irmã.
Nossos parabéns ao povo do Estado Plurinacional da Bolívia por sua
participação ativa no processo eleitoral e ao presidente Evo Morales Ayma por
sua reeleição.
Denunciamos a tentativa de golpe de Estado e a campanha de deturpação,
desestabilização e violência desencadeada por setores da oposição e instigada
pelos Estados Unidos contra a paz e a segurança cidadã na Bolívia. A Bolívia
dos povos nativos e difamados por séculos, que foi colocada por seu
extraordinário líder entre os países com mais reservas e que mais crescem em
nossa região. Em particular, devido aos sérios riscos que isso representa para
nossa região e para o mundo, rejeitamos a decisão de ativar o Tratado
Interamericano de Assistência Recíproca (TIAR), destinado a apoiar militarmente
o desejo norte-americano de reviver a Doutrina Monroe no empenho alucinado de
fazer a «Grande América», ao custo de recuperar as nações livres do continente
como seu quintal.
Durante a Guerra Fria, eles chamaram-nos de Terceiro Mundo. Supunha-se que,
ao não pertencermos a um bloco ou a outro, estaríamos livres das guerras. Porém
nossos povos sabem, porque nos coube colocar os mortos e as perdas, que, se as
armas algum dia estiveram frias, foi apenas entre os poderosos.
Praticamente não existe nação na África, Ásia e América Latina que não tenha
sofrido o doloroso custo das guerras, de libertação ou de intervenção, de
baixa, média ou alta intensidade, durante a segunda metade do século XX e até
hoje.
Mesmo onde não houve morte e destruição, houve altos custos, quando os
preços do que comprávamos dispararam e caiu o preço do que vendíamos; quando
foi implantada a ditadura do dólar e das instituições financeiras abusivas
nascidas dos chamados Acordos de Bretton
Woods, esse grande engano que levou o mundo a girar em torno dos altos e
baixos da política imperial.
Os poderosos, a partir de seus confortáveis espaços blindados,
transformaram nossos países em laboratórios e mercado de suas armas,
deixando-nos como resultado milhões de mortos, deslocados, refugiados,
famintos, violentos.
Ditaram regras universais de conduta que eles constantemente violam e
elaboraram listas para nos excluir ou nos punir se não nos submetermos às leis
cegas do mercado e à hegemonia imperial.
Terceira Guerra Mundial é a actual
ofenssiva imperial
A Terceira Guerra Mundial não é a próxima Guerra. É a guerra sem data de
início ou cálculo final, que durante anos vem sangrando nações nobres e
pacíficas, com as armas dos exércitos imperiais, soldados mercenários e
terroristas disfarçados de libertadores, em nome da luta contra o terrorismo, a
defesa da democracia, a liberdade ou os direitos humanos. Mentira!
Nunca se mentiu tanto, com mais descuido e custo mais terrível para a grande
maioria da Humanidade, em função dos interesses de uma minoria que levou seus
luxos a excessos alucinantes.
No século XXI, ameaças e agressões de graus variados são lançadas contra
todos os governos soberanos que se recusam a servir o poder hegemônico para
instalar bases militares, entregar seus recursos ou ceder ao seu mandato.
Eis a heróica Venezuela, que durante décadas teve suas reservas quase
infinitas de energia pilhadas, até a Revolução Bolivariana as resgatar para
colocá-las a serviço de seu povo e da solidariedade e cooperação regional e
internacional.
Contra a Venezuela que resiste, são lançadas as acusações mais perversas,
aplicadas técnicas de guerra psicológica e promovida a desestabilização, em mil
tentativas fracassadas de desencadear um conflito interno.
No auge da infâmia e do cinismo, o império acusa o governo bolivariano de
ser um instrumento de Cuba.
Como não praticam ou conhecem a solidariedade, os cegos do mal e da
impotência, acusam nossos profissionais de saúde de militares disfarçados e
perseguem e bloqueiam o comércio entre nossas nações, afetando a vitalidade de
nossas economias.
Eles quebram acordos, desencadeiam guerras comerciais, eletrônicas e da
mídia. Fecham portas, levantam muros, confiscam ativos, roubam fundos, proíbem
trocas. Ignoram e violam as leis internacionais. Prometem tornar a América
grande, sua América que não é nossa, ao custo de reduzir o espaço restante para
o resto do planeta.
«Vao pelo céu engolindo mundos», dizia o nosso José Martí.
É hora de responder-lhes. Os Não-Alinhados representam mais de dois terços
das Nações Unidas e cerca de 55% da população mundial. Agrupamos nacionalidades,
culturas, identidades, forças humanas e políticas de todos os signos, amantes
da paz e dispostas a alcançar seu próprio desenvolvimento, mas sem exclusões ou
hegemonismos.
Uma revisão de nossa história comum, das palavras e acordos de nossos
líderes ao longo de seis décadas, ensina, em primeiro lugar, a vocação
libertária e antiimperialista do movimento e a força extraordinária que pode
emergir de nossa solidariedade e cooperação.
Juntos, derrotamos o colonialismo e o apartheid, enfrentamos agressões e
interferências, fomes e desastres naturais, epidemias e cercos econômicos e
políticos.
Agradecemos ao Movimento Não-Alinhado por sua posição histórica de
condenação e rejeição do bloqueio de mais de cinco décadas contra nosso país e
a Lei Helms-Burton, de marcante caráter extraterritorial, que expressa o grau
exacerbado de agressividade dos Estados Unidos contra a resistência de nosso
povo.
Essa política criminal é o principal obstáculo ao nosso desenvolvimento, mas
também é uma expressão do desrespeito da grande potência pelos direitos humanos
dos cubanos, pelo Direito Internacional e pelo livre comércio.
Contra toda lógica humana de coexistência em relação às diferenças, o
bloqueio se intensifica por dia. Apenas uma semana se passa sem anunciar novas
medidas de estrangulamento para nossa economia.
Tal como os piratas de outros tempos, o atual governo dos Estados Unidos
estendeu sua política de redes de cerco até o mar, perseguindo e punindo
empresas, navios e companhias de navegação envolvidas no transporte de
combustível para Cuba.
Hoje queremos reiterar a vocês que não cederemos diante das ameaças e
pressões e que não desistiremos do esforço de avançar em nosso projeto para
construir uma nação próspera e sustentável. Mais próspera e mais sustentável,
enquanto mais livre, independente, socialista e soberana.
Reconhecer trabalho de Venezuela no
MNOAL
Em nome de Cuba, quero reconhecer o trabalho da Presidência da Venezuela à
frente do Movimento, em meio às circunstâncias mais complexas e severas do
cerco político imperial.
Ao mesmo tempo, comprometemos todo o nosso apoio ao desempenho da República
do Azerbaijão no triênio 2019-2021.
Se vocês me permitirem, pegarei uma pequena folha da longa história dos
Não-Alinhados para retornar às suas essências. Faz parte de um discurso de
Fidel Castro, líder histórico da Revolução Cubana e um dos mais corajosos e
ousados defensores do desalinhamento. Fidel disse, na 6ª Cúpula de Havana, em
1979, que (e cito):
«A força de nossos países unidos é muito poderosa. Os reunidos aqui
representam a grande maioria dos povos do mundo! Vamos todos nos unir, vamos
concertar as crescentes forças de nosso vigoroso Movimento nas Nações Unidas e
em todos os foros internacionais para exigir justiça. econômico para nossos
povos, para que o domínio sobre nossos recursos e o roubo de nosso suor cessem!
Vamos nos unir para exigir nosso direito ao desenvolvimento, nosso direito à
vida, nosso direito ao futuro!»
Não esperemos que as bombas caiam na Venezuela ou em Cuba, como já caem na
Síria e antes no Iraque e na Líbia, para apoiar sua reconstrução. Vamos impedir
a agressão. Vamos parar a tempo a ambição descontrolada e a arrogância do
império.
Cuba se orgulha de ter sido palco da Proclamação da América Latina como Zona
de Paz e de ter acolhido em nossa Pátria as negociações para o fim do longo
conflito na Colômbia, hoje também em risco pelas constantes tentativas de
desestabilizar a região que os Estados Unidos promovem lá, onde mantêm 9 das 76
bases militares que possui em toda a América Latina.
Gostaria também de lembrar a disposição permanente de nosso país para
dialogar sem condicionamento e com base no respeito recíproco. Três anos atrás,
durante a cúpula anterior, apenas 21 meses se passaram desde o restabelecimento
das relações entre os EUA e Cuba.
Lá na Ilha Margarita, território da Venezuela, nosso general-de-exército
ratificou:
«… a vontade de manter relações de convivência civilizada com os Estados
Unidos», mas ao mesmo tempo alertou que: «Cuba não renunciará a um só de seus
princípios, nem fará concessões inerentes à sua soberania e independência. Não
irá ceder na defesa de seus ideais revolucionários e antiimperialistas, nem no
apoio à autodeterminação dos povos».
Confirmamos a decisão de continuar cooperando com os povos que a exigem, sob
o princípio de compartilhar o que temos, não dando o que resta, porque não
temos mais que valor.
Viemos para ratificar no Mnoal que as novas gerações de líderes de Cuba
darão continuidade aos princípios que há quase 60 anos sustentamos no concerto
das nações que o integram e que temos o desafio e a força para corrigir os
desequilíbrios que colocam hoje em risco a paz mundial.
Digo, tal como José Martí, referindo-se a Nossa América, que os países que integram o Movimento dos Não-Alinhados: «Não podemos mais ser aquele povo de folhas, que vivem no ar, com o vidro carregado de flores, estalando ou zunindo, segundo a atitude do apricho da luz, ou o açoitem e ceifem as tempestades; as árvores precisam se alinhar, para que o gigante das sete léguas não passe! Está na hora da recontagem e da marcha unida».
Eles têm a força das armas. Nós somos a força dos povos!
Há um mundo historicamente atrasado aguardando nossos acordos e ações!
Proponho nos alinhar, mas apenas em torno dos nossos consensos: Não pela
guerra, sim pela paz; não pelos hegemonismos, sim pelo multilateralismo; não
pela interferência, sim pela soberania; não pela exclusão, mas pela inclusão; não
pelo ódio, mas pela solidariedade; não pelo controle do mundo entre os
poderosos, mas pela verdadeira liberdade e democratização das Nações Unidas e
das relações internacionais.
Somente a unidade pode nos salvar. Somos mais: vamos fazer mais.
Farruco Sesto (ex ministro de Cultura e Urbanismo da Republica Bolivariana de Venezuela)
Para moitos, Venezuela é unha fermosa palabra, das que en determinados
momentos da historia, e enmarcando conceptos tales como resistencia e
dignidade, convértense en referencia das loitas humanas pola emancipación
definitiva.
Para outros, como é o caso dun celebrado opositor dereitista de cuxo nome non me quero lembrar para non lixar esta nota, Venezuela é “unha enfermidade contaxiosa”, que debe ser erradicada.
A norma é non darlle nin un respiro a verdade sobre o goberno Venezuela na prensa do capital.
Lamentablemente, aínda que talvez non podía ser doutra maneira na lóxica das
cousas, o gran conxunto da industria mediática galega e internacional, ao
servizo dos grandes poderes fácticos, tomou partido contra Venezuela e con iso,
contra a verdade.
Porque cando a noticia non lles cadra aos medios de información nos seus
esquemas e, non poden retorcela ou malinterpretala tan facilmente, como
fan case a diario, entón simplemente miran cara a outro lado.
Tal é o caso da recente elección de Venezuela como membro do Consello de
Dereitos Humanos da ONU, ocorrida o pasado 17 de outubro, co apoio de 105
países do mundo, a pesar de todas as presións imperiais, chantaxes e ameazas
como só EEUU sabe facelo, para que non tivese lugar ese recoñecemento.
O Ministro do Poder Popular das Relacións Exteriores, Jorge Arreaza,
en declaracións ofrecidas o mesmo día da votación, afirmou que o feito era “
unha nova vitoria da diplomacia bolivariana de paz (…) que haberá
que mesurar, que medir no transcurso dos próximos días pero que hoxe nos
atrevemos a cualificar de histórica”. Segundo recolle Telesur,
o xefe da diplomacia venezolana asegurou que o Goberno de Nicolás Maduro
enfrontouse a unha “campaña feroz, brutal, de EE. UU. e os seus países
satélites” xunto a algunhas ONG de dereitos humanos “para impedir que
Venezuela fose elixida”.
A noticia quéimalle nas mans aos diarios galegos empresariais e por iso
deciden prescindir dela. Pois onde queda o seu reiterado discurso sobre esa
maioritaria “comunidade Internacional” que se opón ao “réxime” de Maduro”?
E, por certo: como queda agora o manipulador informe Bachelet?
Hai veces en que o silencio, forma parte da mentira.
O pasado 23 de marzo celebrouse en Vigo unha charla organizada por unha comisión no marco da campaña “Mans fóra de Venezuela”, que pretendía denunciar a manipulación informativa e a intervención de EUA na vida dese país. Participaban o cónsul da República Bolivariana e Agustín Otxotorena, empresario vasco con presenza naquel país dende hai ben de anos.
Transcorrido un breve tempo e, dun xeito organizado, un grupo de provocador@s comezaron a berrar, ameazar e facer acenos agresivos coa intención nidia de rebentar o acto. A reacción maioritaria e pacífica do público fixo que tiveran que abandonar a sala. Pouco despois apareceu a policía, acompañada coa que aparentaba ser a xefa do grupo provocador, quen arbitrariamente sinalou a catro persoas de entre o público, ás que a policía tomoulles os datos coma supostas responsábeis dun comportamento violento que de ningún xeito existiu, tal como poden acreditar todas as persoas asistentes. Meses despois, esas persoas recibiron unha notificación xudicial de que estaban acusadas de agresións.
Esta campaña quere contribuír a conseguir que a verdade dos feitos saia á luz, denunciar a provocación e, ao tempo, sufragar os gastos de defensa xurídica das vítimas da acusación.
Quen queira solidariamente axudar a afrontar os custos do xuizo ao que se enfrontan estes compañeir@s ( avogados, procuradores..) pode facer a súa achega no número de conta ES67 2080 5000 6730 4019 4383 indicando no asunto AXUDA SOLIDARIA PARA O XUIZO. (A titularidade da conta corresponde á Asociación de Amizade Galego-cubana Francisco Villamil)
Cuba denunciou na ONU a riada de medidas criminais e arbitrarias do goberno dos EUA para bloquear o abastecemento de combustibel mediante ameazas e chantaxe ás empresas petroleiras, aos gobernos que abandeiran os barcos e as navieiras e e empresas de seguros. Bruno Rodriguez Parrilla, ministro de Estado, explicou na Asemblea da ONU que como consecuencia deste cerco, Cuba ten graves problemas de recursos enerxéticos que só pode paliar mediante medidas temporais de emerxencia.
Dixo o ministro que só un pais organizado, unido, solidario como Cuba, resolto a defender a ferro e fouce a súa independencia e o seu exemplar nível de convivencia en paz, pode aturar un degrao tan intenso e perverso de agresión exterior como o lanzado polo goberno dos EUA dende hai un ano pois, con ser un arma homicida, non atinxiria a infamia actual de non estar multiplicado polas medidas de caza e embargo dos sistemas de pago internacional do goberno cubano que atinxe mesmo a poboación cubana con residencia nos EUA.
Recordou que a estratexia do imperialismo contra Cuba segue a ser o infame memorando de Lester Mallory, vice-ministro de Estado do goberno de Dwight Eisenhower. Mallory recomendaba cercar por fame a Cuba, tendo en conta que pagar un candidato mercenario dos intereses dos EUA non resultaria porque toda a illa estaba co goberno revolucionario. O seu consello, que foi posto en prática, era provocar fame e desesperación no pobo para derrocar o goberno. “O bloqueo económico, comercial e financeiro continúa sendo o principal obstáculo para o desenvolvemento do noso país e para o avance do proceso de actualización do Modelo Socialista de Desenvolvemento Económico e Social aprobado polo pobo de Cuba” dixo Bruno Rodríguez.
Referiuse a Lei Helms-Burton de 1996, como “guía ilegal da conduta agresiva dos EUA contra Cuba que representa a pretensión descarnada de cuestionar o dereito á libre determinación e a independencia da nación cubana para impor a autoridade estadounidense e a jurisdicción dos seus tribunais sobre as relacións comerciais e financeiras de calquera país con Cuba, o que constitúe unha violación do Dereito Internacional”.
Recordou o Ministro que 26 de setembro o Departamento de Estado dos EUA recusara ao Primeiro Secretario do Partido Comunista de Cuba, Xeneral de Exército Raúl Castro Ruz, non poderia recibir visa de entrada para asistir a sede da ONU, unha acción que dixo que expresaba a ruindade a dun goberno da Casa Branca afogado na corrupción, a mentira e a inmoralidade.
Reparou a seguir no feito de Donald Trump culpar a Cuba do fracaso da estratexia de derrocar pola forza o Goberno da República Bolivariana de Venezuela ao que a propaganda de Washington nega a dignidade e intelixencia con que resiste o cerco e prefire acusar a Cuba de imperialismo traidor sobre a República Bolivariana, exercido con lexións de axentes que só existen na imaxinación do departamento de Estado.
Recordou que o Presidente de Brasil usara a mesma tribuna na que el estaba a falar, para levedar a cifra de mercenarios cubanos en Venezuela repetida por Washington (20.000) até 60.000. “Como parte da obsesión anticubana, o actual Goberno dos Estados Unidos, con eco brasileiro, ataca os programas de cooperación médica internacional que Cuba comparte con decenas de países en vias de desenvolvemento, dirixidos ás comunidades máis necesitadas, inspirados na solidariedade e a disposición libremente voluntaria de centos de miles de profesionais cubanos, que realizan acordos de cooperación asinados cos gobernos deses países e gozan, desde hai ben anos, do recoñecemento da comunidade internacional, da Asemblea da ONU e da Organización Mundial da Saúde coma exemplo de Cooperación Sur-Sur.
Acrecentou que mesmo nas actuais circunstancias, Cuba non renuncia á vontade de desenvolver unha relación civilizada cos EUA, baseada no respecto mutuo e o recoñecemento ás nosas profundas diferenzas. “Sabemos que ese é o desexo do noso pobo e o sentimento que comparten a maior parte do pobo dos Estados Unidos e os cubanos que viven neste país. E confirmo que a agresión económica, por moi dura que sexa, as ameazas e chantaxes non arrincarán nin unha soia concesión a Cuba”. O ministro repetiu que a relación entre Cuba e Venezuela baséase no respecto mutuo e a solidariedade verdadeira “con apoio firme ao Goberno lexítimo que preside o compañeiro Nicolás Maduro Moros e a unión cívico-militar do pobo bolivariano e chavista”.
En expresión firme do seu ministro de Estado, Cuba renovou a soliderariedade plena con todas as resistencias aldraxadas no planeta polo imperialismo, con mencións emocionadas de Palestina e os escolinos iemeníes bombardeados camiño da escola con armas dos EUA, Irán culpabilizada por ter asinado un acordo xusto co antecesor de Trump e a democracia e a solidariedade perseguida en Latinoamérica polos mesmos que se presentan coma arcanxos dos dereitos humanos. “E se nesta altura –dixo o pechar o seu discurso- alguén pretende aínda render a Revolución Cubana, ou espera das novas xeracións de cubanas e cubanos a trazón do seu pasado e a renuncia ao seu futuro, repetiremos co ímpetu de Fidel: Patria ou morte, venceremos!
Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil"